Bandahlökk

Í skóginum stóð kofi einn

2010-09-05T02:58:00.001-07:00

Það er eitthvað heillandi við svona kofa - veit ekki hvað það er en á gönguferðum mínum dregst ég að þeim og mynda þá ef ég mögulega get. Þennan kofa þykir mér sérstaklega vænt um og hann hef ég myndað oftar en nokkurn fjölskyldumeðlim.......

Mánudagur

2009-07-20T04:17:00.000-07:00

Mánudagur og brátt Mærudagar. "Allt að koma að sunnan", ekki slæmt!

Baughóllinn tilheyrir bleika hluta bæjarins.

sumarið er tíminn

2009-07-18T16:19:00.000-07:00

Unaós - Brúnavík- Njarðvík -Bakkagerði + Borgarfjörður - Húsavík - Loðmundarfjörður -Egilsstaðir - Húsavík ......

Geldingahnappur, Holtasóley, Gleymérei, Smjörblóm, Dýragras, Hvítmaðra, Gulmaðra, Fjalldalafífill, Vallhumall, Músareyra, Kornsúra, Bláklukka ............

Það er komið sumar

2009-04-24T03:03:00.000-07:00

Það er komið sumar og sól í heiði skín
Vetur burtu farinn og tilveran er fín...
Ég er að leggja lokahönd á „medduna“ mína. Gæti kláraða hana í dag EF ég væri ekki gædd þeim hæfileika að finna mér eitthvað annað til dundurs á ögurstundum. Sat og saumaði út í morgun t.d.
Það er dumbungur í lofti og ekki vitundarögn sumarlegt um að litast. Unglingurinn sefur en annars er allt venjulegt fólk í vinnu og skóla. Hér er aftur á móti búið að lána íþróttaálfum landsins skólann svo við sem venjulega væflumst þar erum í fríi. Nú geng ég frá saumadótinu og klára ritgerðina, og þó, jafnvel, humm, ég ætti kannski frekar að baka pönnukökur handa mínum og svo........
Gleðilegt sumar

2009-04-14T13:33:00.000-07:00

Æi, dæs......
Nú eru þau öll farin eitthvað suður á bóginn.
Páskafríið búið, það snjóar ennþá og hnéð ekkert skárra.

Við lúpínurnar erum búnar að setja niður fjöldann allan af fræjum.
Í gær fórum við í leiðangur. Mismunuðum nokkrum svörtum og laumuðumst með þá heim á aðalssetrið Haganes. Fengum við það búið agarlega sektarkennd sem leiddi til áframhaldandi göngu allt þar til á vegi okkar varð maður af indíána ættbálki. Maður þessi er í sterkum tengslum við náttúruna og frumöfl hennar. Þegar hann hafði lagt blessun sína yfir "bakkalánið" stigum við lúpínurnar léttan dans og hófumst handa við niðursetningu.

Hring eftir hring

2009-04-12T16:34:00.000-07:00

Páskafríið hófst með söng og spili Ax og My. Þau æfðu lagið Shining light, upphaflega með hljómsveitinni Ash en í nýlegum flutningi söngkonunnar Annie Lennox sem ég hef mikið dálæti á. Við erum búin að vera með þetta lag á heilanum allt fríið.

Ég man páskana fyrir tíu árum. Sólin skein og ég fór í fyrsta skipti á gönguskíði. Ég fékk skíðin lánuð hjá Pálu og skórnir voru númeri of litlir en ég lét það ekki á mig fá því það var svo gaman að þramma um á Botnsvatni. Þegar farið var að grafa í hælsárum sem þröngir skórnir ollu neyddist ég til að hætta, á toppnum. Ég man líka páskana fyrir fimm árum því þá fórum við María í píslagönguna upp í Mývatnssveit. Sólin skein allan daginn. Við strunsuðum hringinn því María er keppnismanneskja en skakklöppuðumst hlaupandi í mark þar sem við gátum ekki gengið lengur. Það var frábær dagur. Þessa páskana hefur ekki verið sól en við höfum gengið töluvert. Líkt og aðra daga ársins og eins og rollur í rétt höfum við mátt ganga sama hringinn í bænum. Ég er orðin leið á þessum hring, þrái að losna við snjóinn og stækka sjóndeildarhringinn. Það fer allt í hringi og ég geng í hringi.

Ég ætla að ganga mikið í sumar. Fram til þessa hef ég ekki gengið langt né markvisst. Bara gengið til þess að ganga og vera úti, upp á Húsavíkurfjall, upp á Reykjaheiði, yfir Tunguheiði, fjörurnar hérna í kring, niður með Laxá og upp að Botnsvatni. Nú er kominn tími til að stækka hringina og það ætla ég að gera í sumar. Og sumarið má alveg fara að koma fyrir mér.

2009-04-05T14:02:00.000-07:00

Það er ekki hægt að kvarta á dögum sem þessum. Sól og blíða, heimasætan komin í páskafrí og „I love my live“ kominn heim eftir helgardvöl hjá besta vininum. Sólin fyllir mann orku og bjartsýni um að nú fari að verða hægt að floga upp um fjöll og firnindi. Gríðarleg frelsistilfinning gerir vart við sig og ég læt mig dreyma um að eiga kofa uppi á heiði þar sem ég get búið allt sumarið. Ræktað grænmeti og blóm, tínt jurtir, litað band og sprangað um á lyngi vöxnum grundum.
Við frænkur ætlum að vera með græna fingur í sumar. Ætluðum að kaupa fræ og sá sumarblómum, gulrótum og hvaðeina á laugardaginn en hér var ekkert hægt að kaupa svo við æddum inn á Akureyri eftir fræjunum. Þar létum við glepjast af páskahérum, servéttum, kertum og öðrum óþarfa. Komum heim örmagna eftir verslunarferðina. Gleymdum að kaupa fræin........
Sérfræðingur að sunnan ætlar að vera okkur innan handar með ræktunina. Hún kemur þegar nær dregur og bansettur snjórinn lætur sig hverfa.

Bolludagur=konudagur

2009-02-22T05:47:00.000-08:00

Bolla Bolla, syngjandi dansandi bolla.....
Vaknaði í morgun klár og hress. Vatt mér í bollubakstur og mætti ritgerðinni galvösk. Það var eitthvað svo heiðskírt innra með mér og skrifin gengu vel. Eins og það væri ekki nóg þá gekk bollubaksturinn eins og í sögu. Vatnsdeigsbollurnar sem líkjast oftar en ekki lummum þegar ég tek þær út úr ofninum litu út eins og alvöru bollur eiga að gera. Bústnar, dúandi og dillandi sætar, nammminamm Ég held að þessa nýtilkomnu bolluvelgengni mína megi rekja til þess að ég er komin í saumaklúbb. Fyrsti klúbbur var á fimmtudaginn og það var reglulega gaman. En þar var m.a verið að ræða bollubakstur og ein sem er mögnuð í vatnsdeigsbollunum sagði; „ það sem skiptir máli er að kæla nógu mikið áður en eggin eru sett saman við“. Og það gerði ég. Volla.....

Nú sitja Ax og Bry inni í eldhúsi, gæða sér á bollum og Ax syngur með munninn fullan. Segir svo; „ég þoli ekki sunnudaga! Þeir eru dagurinn sem ekkert er hægt að gera annað en kvíða fyrir morgundeginum og helv. skólanum. Brynjar segir ekkert“ Mínútu þögn, smjatt og svo tekur Ax til við að syngja hárri röddu sem endar í eymdarlegu ýlfri líkt og gerist hjá þeim sem eru í mútum....
Ég elska sunnudaga. Það er svo dásamleg ró yfir öllu. Dagur til að hitta vini og vandamenn, baka og borða, lesa og læra, hreyfa sig og hugsa, hlusta á Felix í útvarpinu, þvo þvott og gera ritgerð.

2009-02-21T13:24:00.000-08:00

Alltaf partý hjá mínum. Nú liggur hann á gólfinu með gítarinn á maganum og syngur með rámri þungarokksrödd svo undir tekur í kofanum. Brynjar aðeins „kúltiveraðri“ situr á sófanum og spilar undir á gítar. Ég held til í greni mínu og krafsa mig í gegn um hverja blaðsíðuna á fætur annarri í ritgerðinni. Ég heyrði aðeins í frumburðinum áðan, sagði honum að ég sæti við ritgerðarskrif. Já sagði hann þú ert búin að gera það síðan 2006.....
Annars fékk ég bréf í gær sem innihélt myndavél og fyrirmæli um að taka myndir af einhverju, hverju sem er, hús, fólk, fílar, bílar að nóttu sem degi. Myndavélinni á ég að skila fyrir miðnætti annað kvöld. Eiginlega það mest spennandi sem á daga mína hefur drifið síðustu mánuði. Og það segir mikið um hversu lífleg ég er í að lifa lífinu lifandi.

2009-02-01T14:17:00.000-08:00

Allt á kafi í snjó. Piltarnir í Avocado drifu sig á Jónasartún og renndu sér á heimatilbúnu snjóbretti sem áður var hjólabretti. En það eru breyttir tímar. Í Dk. rennir maður sér á hjólabretti, á Is eru engin not fyrir slíkt svo það fær annað hlutverk. Ég er búin að sitja alla helgina við tölvuna og hræra í ritgerðinni. Þannig ætla ég að eyða öllum stundum næstu sex vikur. Æ mig verkjar í axlirnar við tilhugsunina eina saman en ég er alveg búin að sanna fyrir sjálfri mér að þessi ritgerð skrifar sig ekki sjálf og hef ég þó í langan tíma látið reyna á það.

Óvenjuleg helgi á enda, ég hef ekki farið út fyrir dyr.

2009-01-25T12:42:00.000-08:00

Sunnudagur og veðrið mér að skapi - dálítið danskt, þoka, súld og blíða.
Appelsínugulur er litur dagsins í dag og undanfarinna daga.
Ég elska appelsínugulan lit, og rigningu líka.

2009-01-11T08:49:00.000-08:00

Enn einn dásamlegur sunnudagur.

Snjór, snjór.........

knus

sunnudagurinn 28 desember

2008-12-28T10:21:00.000-08:00

Hvar í veröldinni er fallegra en á Húsavík? Dásamleg blíða dag eftir dag. Við mæðgur rusluðumst í göngu í dag enda búnar að borða allt of mikinn ......

Það eru margir á göngu, upp í fjalli, niðri fjöru, í bænum.

Við komum til með að fagna reglu og rútínu nú þegar jólin eru á enda, eða allt að því.

Fyrstu jólin okkar á Baughólnum hafa liðið ljúft og hratt. Ég heyri óminn af söng Borgardætra um ömmu sem er með mér um jólin og svei mér ef hún er ekki hérna - og frændi. Sama andrúmsloft, sama lykt, sama hlýjan..........

Ég er umvafin allskonar jólasveinum, sem fara bráðum til fjalla ....

og ég er þegar farin að sakna þeirra

27 desember

2008-12-27T16:11:00.000-08:00

Við vitum ekkert hvað tímanum líður -búin að liggja á meltunni í þrjá daga og horfa í jólaljósin.

Veðrið í dag var ekki mjög jólalegt, sól og blíða.

Ég þrammaði af stað með myndavélina, gekk upp með Búðaránni

Staldraði við, upp við Hól. Tómt og yfirgefið hús á fallegasta stað í bænum. Ekkert líf, engar piparkökur, ekkert jólatré?

Hélt ferðinni áfram meðfram fjallinu.....

Hús, kofi, kamar höll?

Niður fjallið og meðfram sjónum, í litadýrðina þar

2008-04-26T11:50:00.000-07:00

Við Seli áttum erindi í Fötex í gær. Við vorum þar á þriðjudagin því móðir hans var að versla grænmeti. Minn reyndi að leiða hjá sér ógeðslegar gulrætur og illa lyktandi súrkál og kom auga á þennan líka óhræsis nammibar við hliðina á grænmetinu. Á meðan ég tapaði mér í dularfullum ávaxta og grænmetistegundum stúderaði Seli innihald nammibarsin og skipulagði helgarinnkaupin í huganum. Á leið út úr Fötex kom ég auga á tanngarðinn í Rasmusi Nöhr. Hann er búinn að gefa út nýjan disk, i stedet for en tatovering, ég handlék diskinn og hugleiddi hvort ég ætti að festa kaup á honum. Sá fyrir mér að ég yrði svo ljómandi kraftmikil við skrifin undir ljúfum tónum og skrollandi dönskum söng Rasmusar. En æ ég veit ekki. Ég heyri í honum í útvarpinu á hverjum degi og það sem eftirlifir dags suðar þetta eina lag, sem alltaf er spilað, í hausnum á mér. Kannski seinna, þegar ég á það skilið.....

En það var sem sagt í gær sem við Seli kjöguðum eftir mærunni í Fötex og áttum saman ákaflega heimspekilegar samræður. Eftir að hafa spjallað um skólann og ný afstaðna þemaviku, það sem koma skal hjá okkur og helgina framundan komst minn að því að lífið væri í rauninni alveg eins og sudoku. Það hangir allt saman á einn eða annan hátt og maður þarf að hugsa út í svo margt til að eitthvað geti gengið upp. Eins þarf maður svo oft að nota útilokunaraðferðina í lífinu og það þarf maður líka að gera í sudoku. Við ræddum þetta um stund og hann mátaði kenninguna við nokkur raunveruleg dæmi úr lífinu. Síðan tók hann á sprett með tilheyrandi hávaða á hjólabrettinu. Ég var rétt að byrja á nýrri sudoku í huganum þegar við mættum hundrað ára gömlu fólki, hönd í hönd. Minn staldraði við til að segja mér að ungu fólki eins og honum þætti gamalt hrukkótt fólk ekki fallegt, öðru nær, en það væri svo magnað að gamlir karlar væru alveg ánægðir með konuna sína þó hún væri eins og þvottabretti í framan. Stuttu seinna komst hann að því að það væri kannski afþví þeir eru ekkert skárri sjálfir, og hentist af stað, aftur með tilheyrandi hávaða......

Í morgun fórum við eldsnemma á fætur. Ég var búin að skúra og skrúbba fyrir níu, tja allt nema stofuna, þar ægir saman bókum um kreativetet, garni og prjónum. Allir búnir að fá leið á því. Rúmlega níu þrömmuðum við af stað eins og Ólsen gengið. Í stíl við allar gömlu konurnar í hverfinu dróg ég á eftir mér kerruna sem Sigga gaf okkur í fyrra. Ferðinni var heitið í Super Best. Nú átti að gera innkaup fyrir alla næstu viku. Liður 1 í bættu skipulagi og sparnaði. Heimasætan, sú eina í þessari familiu sem býr yfir disciplin, hélt á meters löngum innkaupalista. Þegar nær dróg Super Best var varla hægt að komast að búðinni fyrir fólksmergð. Klukkan ekki orðin tíu á laugardagsmorgni og allir bæjarbúar komnir í Super Best ? Nei, ástæðan var fyrsti útimarkaður sumarsins. Við ákváðum að rölta þangað áður en innkaup hæfust og upplifa sumarstemmningu. Á móti okkur ultu blárósótt bollastell, ekki þó Royal Köbenhagen, antik markaðir, blink blink frá austurlöndum, leðurtöskur frá framandi slóðum, Inkar að selja fléttuð armbönd og bambusflautur, danskir tréklossar, ostar og gammeldags slagter flæskesvær, sem enginn etur nema Erla. Skælandi börn og geltandi hundar, sólin skein og sumir sátu undir veikburða tónum sem bárust frá lírukassa gamals manns, átu feita pilsu og drukku bjór. Við hliðina á spægipilsum og hræðilega lyktandi ostum fundum við draumahattinn hans Axel. Við festum kaup á hattinum og létum þetta svo gott heita á útimarkaðinum.

Eftir innkaup og frágang lögðum við mæðgur af stað í göngu um vötnin. Við annað vatnið er búið að setja niður tæki til íþróttaiðkunar. Þetta eru þrír hringir með mismunandi tækjum, þar sem hægt er að gera æfingar eins og magaæfingar, bakæfingar, teygjur, fótaæfingar og handleggjaæfingar. Fyrir ofan hvert tæki er hlíf þannig að hægt er að æfa þó rigni. Það fer ekki mikið fyrir þessu og þetta er ótrúlega flott. Bærinn kostar þessi tæki og tvisvar í viku er þarna leiðbeinandi. Við fettum okkur og brettum og prófuðum öll tækin. Hundruð manns hlaupa í kring um þessi vötn á hverjum degi og ég hef aldrei séð eins mikið af hlaupandi, gangandi eða hjólandi fólki og hér í Viborg. En bærinn stendur líka fyrir opinberu átaki í þessum efnum og leggur mikinn pening í að efla hreyfingu og holla lifnaðarhætti. Um daginn kom Axel heim með bréf þar sem okkur er boðið uppá að taka þátt í líkamsrækt í skólanum, klukkan hálf átta á morgnanna næsta vetur. Íþróttakennarar skólans munu leiða söfnuðinn allt þar til hefðbundinn skóladagur tekur við. Við ætlum ekki að þiggja þetta góða boð því það eru, samkvæmt talningu Axels, akkurat níutíu og einn dagur þar til við flytjum aftur heim til Húsavíkur. Það er að segja ef sudokuan gengur upp.

2008-03-13T09:49:00.000-07:00

Það rignir og rignir. Minn horfði áhyggjufullur út um gluggann í morgun og hafði á orði að hvergi í heiminum væri veðráttan eins leiðinleg og í Dk. Áðan kom stór pakki, við fyrstu sýn fullur af Seriosi sem er frábært því hér er ekki hægt að kaupa almennilegt Serios. Við nánari eftirgrennslan mátti sjá glitta í gulan páskaunga innan um allt Seriosið. Það verður mikil hamingja þegar minn kemur heim úr skólanum í dag og finnur pakkann frá pabba og Gunnu. Kannski það dragi örlítið úr veðuráhyggjum kauða. Góð hugmynd að pakka páskaeggjum inn í Serios.

Lærdómurinn gengur vel og síðan um daginn hef ég verið ákaflega öguð. Fór á bókasafnið og ætlaði að ná mér í gleðipopp, fyrir valinu varð Beach Boys, sérstaklega lagið “Wouldn´t it be Nice” sem komst á topp tíu listann í september 1966 í Ameríku.

Wouldnt it be nice if we were older
Then we wouldnt have to wait so long
And wouldnt it be nice to live together
In the kind of world where we belong

You know its gonna make it that much better
When we can say goodnight and stay together

Wouldnt it be nice if we could wake up
In the morning when the day is new
And after having spent the day together
Hold each other close the whole night through

Happy times together weve been spending
I wish that every kiss was neverending
Wouldnt it be nice

Maybe if we think and wish and hope and pray it might come true
Baby then there wouldnt be a single thing we couldnt do
We could be married
And then wed be happy

Wouldnt it be nice

You know it seems the more we talk about it
It only makes it worse to live without it
But lets talk about it
Wouldnt it be nice

Þegar ég var búin að hlusta á þetta 15 sinnum í röð var nóg komið af því góða. En humorinn í laginu og textanum kemur mér í gott skap. Sem aftur á móti minnir mig á að ég gekk á eftir 4 ungum mönnum í dag. Þeir voru allir með brækurnar á hælunum þannig að við mér blöstu hvítar og gular nærbrækur. Ég get ekki ímyndað mér að nokkrum þyki þetta flott í alvörunni? Einhver ákveður að þetta sé trend og allir hlaupa eftir því, jafnvel þó þetta sé afar óþægilegt, göngulagið verður eins og búið sé að gera í buxurnar því með einhverju móti verður að halda buxunum á miðjum rassi. Þetta er bara ógeðslega ljótt og skánar ekkert þó sjáist í björn borg streng. Hvað tískan getur leikið okkur grátt.......

2008-03-11T13:05:00.000-07:00

Það kom kafaldsbylur í korter um daginn og síðan þá eru veðurfréttirnar teknar hér á bæ. Snjódaginn mikla kom míns heim úr skólanum alveg skelfingu lostinn. Hvað ef það snjóar nú um páskana þegar besti vinurinn kemur í heimsókn? Og hann sem ætlar að sýna honum kickflip og popshouvet og allt það. Snjór, þá hugsun getur hann ekki hugsað til enda. Það væru endalok alls, dauði og djö.......
Þriðjudagur og fimm dagar þangað til Gunni og Sigga koma. Míns telur niður og tíminn mjakast áfram.
Þetta er einn af þeim bansettu dögum þar sem ég tolli ílla við. Get ekki einbeitt mér. Floga úr ritgerð í skólaverkefnin en er með samviskubit á báðum vígstöðvum, hleyp í þvottahúsið hjá því verður ekki komist og afræð á leið upp að fara bara í ræktina, já eða út að ganga. Nei ég ætti að sitja á mínum rassi og vinna í ritgerðinni. Jafnvel þó ekkert vitrænt fari á blað, bara stara á tölvuskjáinn og kannski kemur eitthvað. Það er hins vegar afar freistandi og auðvelt að gera eitthvað annað. Prjónadótið liggur þarna, ótrúlega tælandi. Ég verð bara svakalega dugleg að skrifa á morgun og prjóna það sem eftir er í dag. Dagsformið er ekki gott, það verður betra á morgun og já þá skal ég nú aldeilis vera öflug. En kannski mér takist að hlaupa úr mér ólundina og stressið. Hvernig er hægt að vera stressaður þegar maður ræður sér alveg sjálfur?
Síðasta vika leið allt of hratt eins og flestar vikur á undan henni. Á miðvikudaginn fórum við í udflugt með prjónakennaranum okkar. Farið var til Silkeborgar sem er ákaflega fallegur bær í hundrað kílómetra fjarlægð frá Viborg. Við byrjuðum á því að heimsækja lítið prjónafyrirtæki sem hannar, prjónar og framleiðir vöru undir vörumerkinu Strange. Eigendurnir eru hjón, hún hannar, selur og kynnir vöruna, hann prjónar og heldur vélunum gangandi frá A-Ö. Þau lifa af þessu enda uppgangsár fyrir prjónavöru um þessar mundir en svoleiðis hefur það ekki alltaf verið. Karlinn elskar vélarnar sínar og þegar hann fellur frá fer þekkingin og kunnáttan um prjónavélarnar með honum. Ungt fólk sem er að læra hönnun eða textílmennt af einhverju tagi hefur ekki áhuga á svona nokkru, það vill hafa hlutina tölvustýrða og meira modern sagði hann. Þarna var ekkert lagt í ytri umgjörð. Húsnæðið var skemma, þar var kalt og frekar hrátt um að litast og hann sagðist kunna vel við að hafa þetta svona. Ekkert pjatt og prjál en hann lagði mikla áherslu á að vinna með fyrsta flokks hráefni. Það hangir ekki neitt póliesterdrasl á hans prjónavélum.
Næst heimsóttum við sjálfstætt starfandi prjónahönnuð. http://www.hannelinding.dk/ Hún býr í örlitlum rómantískum svefnbæ utan við Silkeborg. Stráþök á húsunum og túllipanar í görðum. Kennarinn sagði að það byggi mikið af listafólki og handverksfólki í kring um Silkeborg. Það hljóta að vera svona öflugir straumar frá Himmelbjerginu og náttúran þarna er ægifögur og veitir eflaust mörgum innblástur. Prjónahönnuðurinn er ekki lærð prjónakona heldur grunnskólakennari sem einn góðan veðurdag ákvað að helga sig garninu. Ekkert bras eða þras með “görnin”. Það er gaman að sjá þegar fólk þorir að taka áhættu og fylgja eigin sannfæringu þrátt fyrir ótrygga framtíð. Nú var prjónakonan hins vegar orðin þreytt á því að hafa vinnustofu heima og fara aldrei að heiman og hana langaði að fara í samkrull við aðrar listaspírur, hafa vinnustofu þar sem hugsanlega væri búð eða gallerí sem spírurnar gætu rekið í sameiningu. Það form virðist vera að ryðja sér til rúms hjá handverks + listafólki víða um heim. Að vera sjálfstætt starfandi en tilheyra samfélagi fólks í svipaðri stöðu. Við enduðum ferðalagið heima hjá gullsmiði sem starfar undir nafninu http://www.liwa.dk/ og þar voru fallegir hlutir úr örlítið dýrara efni en garni. Enda verðlagið á fullunninni vöru annað.
Á heimleið barst talið að högum okkar og kennarinn sem er rúmlega sextug sagðist búa í sumarhúsi í tuttugu mínútna fjarlægð frá Viborg. Maðurinn hennar byggi hins vegar í litlum svefnbæ sem líka er í tuttugu mínútna akstursfjarlægð frá Viborg en þó úr annarri átt. Hún sagðist hafa flutt með allt sitt hafurtask í sumarhúsið í fyrra en hann vildi ekki flytja þangað. Þau eru þó hamingjusamlega gift, hafa verið það í þrjátíu og fimm ár og hafa ekki hugsað sér að hafa það öðruvísi. Hann er félagsráðgjafi en hún sagði að þau hefðu alltaf haft mjög ólík áhugamál svo þau una sér vel sitt í hvoru lagi. Hún með prjónavélina og garnið, þarf ekkert að hugsa um mat eða stúss í kring um annað en sjálfa sig og hann með sitt.
Þetta hlýtur að vera dásamlegt form á hjónabandi og mjög nútímalegt þótti okkur hinum.
Það er svo margt undarlegt í veröldinni.

Og mér tókst vel upp núna, engin ritgerðarvinna, ekkert prjónað, engin rækt, bara röfl um nákvæmlega ekki neitt.

2008-02-17T13:00:00.000-08:00

Nú er helgin á enda. Mundi ekkert hvaða dagur var í gær og taldi næsta víst að það væri sunnudagur.
Við fórum ekki út fyrir hús í dag. Ég sat með þá gulu og náði að klára. Held að ég sé ánægð með útkomuna og er byrjuð á annarri í huganum. Sú verður prjónuð í miklu fínna garn. Ég fann fjólublátt eða dumbrautt spinni uldgarn sem uldspinderi i Skive hefur spunnið og litað fyrir Marianne Isager. Hundrað prósent naturuld stendur á miðanum, fra mørke og hvide får. Eldgamalt og kostaði tíkall í genbrug. En það verður að bíða pínu. Í næstu viku er skóli og ritgerð þess á milli.

Axel er búinn að næla sér í pest svo það er ekkert “i love my life” þessa stundina. Hann er að hengjast karl ræfillinn. Ég verð alveg hoppandi galin ef þessi pest leggst á okkur mæðgur líka.

2008-02-16T13:57:00.000-08:00

Ætlaði að vera svo dugleg að röfla, en það er svona að vera kona. Helgin snart á enda og við búin að hafa það óskaplega gott eins og venjulega. Við mæðgur höfum spásserað um vötnin við fuglasöng í einmuna vorblíðu. Ég var með myndavélina, eins og venjulega, en átti í einhverjum tæknilegum vandræðum, eins og venjulega, þannig að það fór fyrir mér líkt og þegar ég fór á antikmessuna um síðustu helgi. Þar var ég vopnuð myndavélinni tilbúin að festa dásamlegar minjar fortíðar á mynd en myndavélin neitaði að mynda, sagðist vera búin að fá sig fullsadda af mér og mínum fáránlegu og einskisverðu áhugamálum. Gamalt dasl, skrítið fólk, garn og göngutúrar, “ common” er ekki tími kominn á “refresh”. Aldurinn færist yfir og ég veit ekkert hvernig ég á að haga mér......

Vetrarfríið leið eins og hendi væri veifað. Ég sat yfir skræðunum en minn maður rubbaði sínu af á klukkutíma eða svo. Hann ætlar að taka öflugan lærdómssprett eftir vetrarfrí en annars finnst honum full mikið af sínum tíma fara í skólann.

Í kvöld sit ég og prjóna. Ég fékk svo góða hugmynd á göngunni í dag og varð að drífa mig heim og hrinda henni í framkvæmd. En ég get ekki prjónað nógu hratt, keppist við og er komin með krampa í hægri hönd. Ég fékk mér gult ullargarn, það voru krókusarnir sem kveiktu í mér, held ég. Byrjaði á peysunni að ofan og prjóna laskermar. Útaukningin verður mikið fallegri þegar byrjað er ofan frá. En hugmyndin er svo að bródera í peysuna með svörtum lopa og ég þarf að klára að prjóna peysuna snöggvast svo ég sjái hvort og hvernig þetta kemur út með bróderíið. Ég verð eflaust eins og gul hæna íklædd þessari peysu en það verður þá ekki í fyrsta skipti. Ég var gul hæna á grímuballi í Mosfellssveit þegar ég var sjö eða átta ára. Móðir mín hefur örugglega skemmt sér vel þá, á minn kostnað, því kostuleg var ég í gulum sokkabuxum og sundbol, með bumbuna út í loftið. Ekki ósvipuð little miss sunshine......

En vegna þess að myndavélin brást mér í dag þá ætla ég að nota mynd sem ég tók í haust af Botnsvatni í rigningu

2008-02-09T14:08:00.000-08:00

Elskuleg sólin vakti okkur í morgun. Sá yngsti hafði á orði í gærkveldi að hann hlakkaði til dagsins í dag vegna þess að þá kæmi honum vonandi til með að líða betur í mjöðm og á sköflungi. Fæturnir á kappanum líkjast litaspjaldi frá Sjöfn. Það er nebblega ekki fyrir neina aukvisa að æfa brettakúnstir, svo mikið er víst. Við höfum verið í miklum viðskiptum við skate warehouse í henni Ameríku. Í síðustu viku kom fyrri sending, bretti og tilheyrandi aukahlutir. Við vorum ekki heima en til allrar guðslukku var Ellen á vappi og gat tekið við kassanum. Allt var út spekulerað, frá minnstu skrúfu til áferðar á sandpappír. Minn gæti hurtigt svarað fyrirspurnum varðandi það hvað til er á lager hjá skate warehouse.
Seinni sending kemur í næstu viku en þá er viðskiptum okkar við Ameríku lokið, tja allavega þeim sem ég hef eitthvað með að gera.
Það er brostið á viku vetrarfrí í skólum. Skólafélagar “míns” voru flestir að fara í skíðaferðalög hingað og þangað. Sören t.d. sem hefur lítið sést í vetur en birtist hér í vikunni var að fara á skíði. Í fyrra sagðist hann hafa farið með fjölskyldunni til Tékklands, í ár ætluðu þau að renna sér í Frakklandi.
Við mæðginin ætlum að læra, eigum svo margt ólært alltaf.....
Yngismærin kom heim um helgina. Það er ótrúlegt hvað andrúmsloftið breytist við að fá hana heim. Jafnvel þó hún segi ekki orð, bara þetta andlega, að hafa alla heima......
Hún er hress og kát með höfuðið fullt af hugmyndum og spekulasjónum um saumaskap og allskonar hönnun.

Við mæðgur fórum í göngu eldsnemma í morgun. Það er vor í lofti, sól og ilmur af brenndum viði. Ég elska þá lykt. Hún minnir mig alltaf á Hallormsstað. Fuglasöngur, gömul og ung pör, hönd í hönd á heilsubótargöngu. Hér leiðast allir. Og það er ótrúlega krúttlegt að sjá eldra fólk sem hefur með árunum mótast í nálvæmlega sama form, leiðast eins og kærustupar sem kynntist fyrir hálfum mánuði.
Viborg er tvímælalaust einn af fallegustu bæjum veraldar.
Á morgun ætla ég á antikmessu í ráðhúsinu. Það verður gaman og ef ég sé eitthvað skemmtilegt, sem ég fastlega geri ráð fyrir festi ég það á mynd. Þá kannski tek ég niður rækals jólatréið elsku frænka. Þar sem þú ert mitt helsta publikum má ég til með að taka mig saman og röfla meira við þig hérna. Nú þegar er komið fram í febrúar og ég er ennþá að fínpússa áramótaheitin, við erum komin á danskan snúning er ég smeik um.

2007-12-24T05:10:00.000-08:00

Við erum klár, jólagrauturinn mallar í stærsta pottinum, hnetusteikin bíður eftir því að komast í ofninn og rassinn á Axeli stendur undan jólatréinu. Unga parið liggur í faðmlögum fyrir framan sjónvarpið og heimasætan góða berst um á hæl og hnakka við að fitja 300 og eitthvað lykkjur upp á prjóna númer 2. Hún ætlar ekki að sitja með hendur í skauti á jólunum.

Við óskum öllum gleðilegra jóla

2007-12-09T08:31:00.000-08:00

Ég er búin að ganga og börnin farin í bíó. Þetta sæta hús er á leiðinni niður að vatni. Það stendur reyndar við umferðargötu og það er galli fyrir íbúana.

Allt frekar blautt og grátt en hlýtt og yndislegt veður

Ýmsir furðufuglar á ferð eins og gengur og gerist á sunnudögum

og fleiri falleg hús......

en ekkert jafnast á við tréin

Það kemur af sjálfu sér þemað í sunnudagsverkefninu mínu, allavega í desember. Grunnurinn verður rauður. Annars hugsaði ég í göngunni að í raun og veru væri maður alltaf að endurtaka sig. Hugsar sömu hugsanirnar aftur og aftur, gerir það sama, talar um það sama, fer alltaf sömu leið, tekur eftir því sama.....

Næsta sunnudag kem ég sjálfri mér á óvart og fer óþekkta leið, horfi á annað en ég er vön og reyni að hugsa um eitthvað annað en venjulega.

2007-12-09T02:34:00.000-08:00

Annar sunnudagur í aðventu og það rignir enn. Börnin liggja á sínu græna og ég hef setið yfir kaffibollanum um stund. Búin er að heimsækja mínar uppáhaldssíður og dvelja um stund í draumaheimi þar sem ég á stórt vinnuherbergi, helst heilan bílskúr, með hillum upp um alla veggi fullum af efnum, garni, tölum, borðum, myndum, pappír, spítum, smellum, nálum, bókum, leir, lími, litum, verkfærum..........................
og komin til baka.

Þessar vikurnar eru nissar á sveimi. Í skólunum eiga allir ( og eru) leyndan nissa sem gefur sínum útvalda eða ,,dregna” gjöf fram að jólum. Það eru reglur um þetta allt í Axels skóla. Að lágmarki skal gefa þrisvar í viku og kostnaður má ekki fara niður fyrir 25. kr á viku. Axels hlutverk er að gleðja unga dömu í bekknum. Í síðustu viku var karlinn veikur í tvo daga. Þegar hann reis úr rekkju á föstudaginn kom unga daman upp að hlið hans og sagði að nú væri hann sko í skuld og ætti að gefa sér tvöfalda gjöf í dag. Minn maður var hundfúll. Hún vissi hver var hennar nissi. Og hann sem var búinn að hafa mikið fyrir því að lauma þessum gjöfum. Mæta fyrir allar aldir og passa að hún kæmist ekki að því hver væri hennar. En allt kom fyrir ekki, börnin voru búin að spotta út hver var hvers nissi. Það er engin spenna við þetta lengur, hvorki fyrir gefandann né þiggjandann, ekkert óvænt eða skemmtilegt. Beinhörð viðskipti sem rúma engan húmor eða leik. Nútíminn og neytsluhyggjan í allri sinni mynd.
Kvennaskólastúlkan er aftur á móti nissi eina karlmannsins í hennar skóla. Hann talar ekkert nema japönsku svo það takmarkar framboð gjafa. En hún er búin að dúllast og útbúa marga litla sæta pakka sem hún hengir hér og þar, merktum kauða. Í gær settist drengurinn við hliðina á kellu, horfði lengi í augun á henni og spurði, ákaflega leyndardómfullur, Mia, did you give me a kristmaspresent?
Hún (eldrauð í framan) jesúsaði sig í bak og fyrir og hélt nú ekki........
Ég á engan leyninissa, heldur ekki Þórir. Ég er búin að stinga því að honum að vera með svona leik hér heima. Hann gefur mér og ég honum. Budget og fjöldi gjafa ekki ákveðið.....

Þoka og rigning, ég ætla að drífa mig út og þramma hringi um vötnin og athuga hvort ég kem ekki auga á eitthvað skemmtilegt fyrir ,,sunnudag með Þóru". Koma svo heim og endurskapa mómentið í ,,annað efni". Þar á eftir verð ég að klappa músunum sem liggja í bunka á borðinu.
Annars erum við ennþá í jólaham, svoleiðis. Föndruðum jólakort og pökkuðum inn jólagjöfum, undir sterkum dönskum áhrifum því allir pakkar eru rauðir og hvítir í ár.
Ekkert farin að baka en búin að smakka allar tegundir af búðarkeyptum piparkökum og búin að fá ógeð.

2007-11-27T13:26:00.000-08:00

Í dag var Axel járnaður í neðri góm. Það verða engar karamellur etnar um þessi jól en ég hugsa að hægt verði að finna aðrar tegundir af mæru. Til dæmis ætla ég að baða möndlur og hnetur í sætu því það jafnast ekkert á við það. Fann þessar leiðbeiningar hjá hjartaverndinni.

Brændte mandler og nødder
100 g usmuttede mandler

100 g hasselnøddekerner

180 g sukker1 dl vand

Kom mandler, nødder, sukker og vand på en stegepande og bring det i kog ved svag varme. Rør i blandingen til sukkeret er smeltet. Lad det koge, til vandet er fordampet, og sukkeret samler sig. Sæt varmen op, men ikke for meget, og lad sukkeret smelte, mens det bliver brunt. Rør hele tiden. Når der lyder små knald fra panden, er mandler og nødder ”brændte” og har fået den ristede, brændte smag. Hæld den brændende varme masse ud på bagepapir på en bageplade eller køkkenbordet. Skil mandler og nødder ad med to gafler, så de køler af enkeltvist. Det skal gå ret hurtigt. Bræk mandler og nødder fra hinanden, når karamel og nødder er afkølet. Servér de brændte mandler og nødder som slik eller snack.

Tip: Opbevar de brændte mandler og nødder i en lufttæt beholder beklædt med bagepapir. De bliver nemt klistrede pga. luftens fugtighed. Fedtindholdet er højt, men det er den rigtige, gode slags fedt, der er i nødder og mandler, meget enkeltumættet og lidt mættet fedt.

Af okkur allt hefðbundið. Við Myrra búnar að koma við í genbrug, einu sinni eða tvisvar....

Við skólasystir erum komnar á fullt í verkefninu sem við tókum að okkur fyrir sunnudagaskólana. Köttur og mús, kunnuglegat og konsulantarnir völdu hefðbundnustu hugmyndirnar af ketti og mús. Ég hafði teiknað nokkrar gerðir sem skólasystir fór með á fund og kynnti fyrir fólkinu. Það er eins með sunnudagskólann og jólin. Fólk kærir sig ekki um neinar breytingar þar. Það er þetta fyrirsjáanlega og hefðbundna sem skapar öryggi og ánægju.
Verkefnið var og er að skapa kattarbúning sem manneskjur af öllum stærðum geta staðið inni í, sex stykki ketti. Eftir að hafa teiknað köttinn tóku við tæknilegar pælingar, höfuðið, stór magi, ekki of heitur búningur, góðlegur og traustvekjandi en kjánalegur og vitlaus, verður að passa mismunandi stórum og breiðum manneskjum, festingar á höfuð og svona mætti lengi telja. Sex mýs, með gleraugu, verða að vera krúttlegar og gáfulegar, geta staðið og setið. Sextán handúkkur, af kisu og mús, c.a 70 cm stórar.
Við erum komnar í gang en langt í land.

Ég elska jólaumstang og er ótrúlega snemma í því núna, saumaði t.d jólanissa um helgina. Við fundum á hann algengasta karlmannsnafn í Dk, jens jensen. Það leið ekki á löngu þar til jens var farinn að ókyrrast uppi á skáp. Þeir geta ekki verið einir þessir nissar, engin sem horfir á þá með aðdáunarglampa í augum. Hann fékk spússu, búsældarlega og góða. Hún fékk algengasta kvenmannsnafnið hér í landi, kirsten jensen.
Nú sitja þau sæt og glöð uppi á skáp og bíða eftir jólunum. Axel er á því að jens sé miklu huggulegri en kirsten sem ku hafa allt of svera handleggi. En hver segir að allar konur hafi granna upphandleggi?

Myrra fer til Kaupmannahafnar á morgun. Þar mun hún fara i det kongelige teater að sjá Chikago. Fraukurnar fá að fara í kjellarann og sjá hvernig búningarnir verða til.
Þórir kemur á fimmtudaginn, beint frá London þeim fína og fræga stað. Við hlökkum til....

Sunnudagur með Þóru

2007-11-18T02:39:00.000-08:00

Humm, út um gluggann......
Klukkan er níu og hvergi sálu að sjá. Það er einkennilegt hvað sunnudagsmorgnar geta verið ólíkir öðrum morgnum. Veröldin svo friðsæl og hljóð. Ég heyri óm af skrafi nágrannanna og ef ég færi fram á gang mundi ég eflaust finna ilm af nýhituðum rúnstykkjum.

Útsýnið úr stofuglugganum hefur tekið töluverðum breytingum frá því í sumar, meira að segja síðan ég kom heim fyrir hálfum mánuði. Þá blöstu við mér appelsínugul tré. Ég elska appelsínugulan lit, hann gerir tilveruna svo fagra og glaðlega. Í síðustu viku tóku hautvindarnir sig til og hreinsuðu laufin af trjánum. Á göngustígunum liggja skaflar af laufblöðum.
Núna blasa við mér strípaðar greinar, svartar í morgunskímunni. Topparnir þaktir litlum svörtum fuglum.
Það er mjólkurlit þoka á himni, rignir sennilega í dag. Veður til að kveikja á mörgum kertum og fá sér kaffi og piparkökur.

Ps. Myndavélin og kvennaskólapían í Ulfborg þennan sunnudag svo myndirnar koma síðar.

Það var í öðru landi, í annan tíma, tveir af mínum uppáhalds mönnum, niðursokknir

2007-11-07T08:15:00.000-08:00

Við erum komin heim eftir tveggja mánaða útilegu. Yndislegt að vera á Húsavík og tíminn æddi áfram. Upp við Botnsvatn var jafn “heilandi” að rangla sem fyrr.
Að koma aftur hingað er eins og að fljúga um loftin blá. Engum háð né bundin. Ókunnug öllum og líður eins og pattaralegri fiskiflugu á vegg.........
Ótrúlega fallegt um að litast í Viborg. Veröldin appelsínugul, minn “yndlings” litur. Blaktandi kertalogi í öllum gluggum enda svarta myrkur klukkan fimm. Ég er búin að byrgja mig upp af kertum með kanel og vanilluilmi. Axel skilur ekkert í þessari jólatilfinningu sem hellist yfir hann þegar hann kemur inn í stofu.

Ætlum til Aalborg á laugardaginn að hitta bróðir og skvísurnar hans.
Mín situr og hannar, saumar og prjónar. Með höfuðið stútfullt af hugmyndum sem hún þarf að hrynda í framkvæmd sem allra fyrst, helst í gær en dagarnir duga ekki til. Aldrei gert neitt eins skemmtilegt segir hún! Það er frábært.
Míns var aftur á móti svolítið hnugginn yfir að þurfa frá víkinni fögru að hverfa en hygger sig á skateboard með Iron maiden í eyrunum.

Ellen kom yfir, var að hendast í gönguferð með hjartasjúklingum og rauða krossinum. Sagðist aldrei sleppa svona ferðum. Var búin að fara í jóga í morgun og átti von á Gerðu vinkonu sinni til kvöldverðar. Við færðum henni Nóa Síríus konfekt, aðallega vegna þess að það var í svo fallegum umbúðum. En þær vinkonurnar ætla að gæða sér á því eftir matinn í kvöld.

Hér er enginn snjór.

2007-07-20T10:55:00.000-07:00

Ég opnaði fyrir rás tvö í morgun og hlustaði um stund á morgunútvarpið. Útvarpskonan var að ræða við mann um einhverja útihátíð. Það var ótrúlega kunnuglegt að heyra mannin tala svo ég lagði við hlustir. Hann sagði oft “þúveist”og svo hafði hann að mínu mati góðan humor. T.d spurði útvarpskonan hvort fólk sem hætt er að drekka væri oftast með eitthvað gutl í glasi þegar það væri innan um fólk í víni til þess að fá frið fyrir röflinu í þeim fullu. Eins og “Hvaderetta maður ertekkert að fá þér?” Hann sagði að það gæti verið en einnig kannski bara svona til þess að gera eitthvað og “svo er maður kannski bara þyrstur” og það þótti mér afskaplega fyndið! Oft eru augljósustu og einföldustu skýringarnar á atferli okkar svo fjarri allri rökhugsun. Sérstaklega held ég að þetta sé kvenlegur eiginleiki. Og svo er þetta líka mjög kreatívur eiginleiki að geta hugsað út og suður og leikið sér með alskonar hugmyndir hvort sem þær eiga sér stoð í einhverju raunverulegu eða ekki. Jæja ég uppgötvaði að maðurinn var faðir yndællar stúlku sem var hér í síðustu viku og málfarið var kunnuglegt fyrir þær sakir. Dóttirin talar alveg eins og getur maður velkst í vafa um áhrifamátt uppeldis og umhverfis þegar maður gerir svona uppgötvanir?
Skömmu seinna talaði konan við einhvern mann um tískuna, man ekkert hvað hann heitir enda skiptir það ekki máli. Hann var að tala um sólgleraugu og mikilvægi þess að tolla í tískunni. Vinalegur og sætur karl, að heyra, og ég sprakk úr hlátri þegar hann fór að tala um klæðnað miðaldra karla(um og yfir fertugt kæru bræður!) og bakpokana þeirra. Hann mælti með því að menn tækju af sér þessa hallærislegu bakpoka, fengju sér svona umslagatöskur yfir axlirnar. Æ veistu þessir karlar með bakpokana minna mig svo eitthvað á Dani eða Norðmenn sagði hann og ég sá fyrir mér hvernig hann hryllti sig við þá samlíkingu. Danir og Norðmenn eru sumsé ekki smart og ég get að nokkru leiti verið sammála honum í því en það er kannski eitt af því sem gefur þessu samfélagi svo afslappaðan og notarlegan blæ. Samfélagið er íhaldssamt og rótgróið og að sumu leiti virðast Danir ekki eins uppteknir af innantómri efnishyggju og við.
En það sem mér þótti umhugsunarvert við samlíkinguna var hve ótrúlega ríkt það er í okkur mannskepnunni að líta niður eða finnast minna til annarra koma en þeirra sem tilheyra okkar svæði, hafa sama smekk ef smekk mætti kalla þegar “tískan” ákveður hvað er flott og hvað er ljótt, tala sama tungumál o.s.f.
Ég t.d lagði leið mína, einu sinni sem oftar, í Genbrug. Ég er búin að velta þessum áhuga á Genbrug búðum fyrir mér og hef komist að þeirri niðurstöðu að ég þarf ekki aðstoð. Þetta er ekki fíkn og ég hef fullkomna stjórn á þessu. Börnin min hafa fengið mat og ég hef ekki orðið fyrir fjárhagslegum skaða. Kemst ennþá inn í íbúðina og hún lyktar ekki af gömlu drasli. Mínir nostalgitúrar eru farnir í Genbrug. Þarna sér maður ekki eingöngu gamalt dót heldur mannflóruna í allri sinni dýrð. Í búðunum vinnur bara fólk sem komið er á eftirlaun en hefur kosið að helga málefninu krafta sína. Það fær engin laun en hefur það afskaplega huggulegt með að koma svona saman og stjórnast í búðarrekstri. Eflaust er það líka góð tilfinning þegar maður er komin út af vinnumarkaðinum að einhver hafi þörf fyrir mann. Þessi kynslóð er heldur ekki eins illa farin af afþreyingariðnaðarveikinni eins og þeir sem yngri eru. Vita sem er að það að hafa eitthvað fyrir stafni, nota sál og líkama gefur lífinu frekar fyllingu og innihald en sitja heima í stofu og mæna á sjónvarpið allan daginn. Nú ég komst í feitt þarna í gær. Var að glugga í bækur þegar einn starfsmaðurinn kom blásandi með dót og lagði frá sér lítinn bunka af bókum. Ég kikkaði á þessar bækur og viti menn þarna var fjársjóður fyrir mig. Tvær bækur af Bonniers store handarbejdsleksikon en það safn er ekki lengur gefið út og algerlega ófáanlegt. Ef það kemur inn í svona búðir er það óðara farið. Það eru jú margir safnarar ennþá duglegri en ég að skanna Genbrug. Svo voru nokkur lítil hefti um útsaum og svoleiðis. Á veggnum stóð að fagbækur væru á fimm krónur en aðrar á tvær krónur. Ég fór og skeggræddi við dömuna á kassanum um það hvað af þessu væru fagbækur og hvað ekki. Hún var ekki viss, voru þetta ekki allt fagbækur? Nei ég taldi leksikonana bara vera fagbækur svo hún seldi mér allt á sautján krónur. Ég var alveg að kafna, gerði svo góð kaup en kannski snuðaði ég einhverja ólánsmanneskjuna. Ágóðinn af allri sölu rennur jú til þeirra sem ekkert eiga, en verð að lifa með því. Það er svo gaman að prútta.
En þetta er nú allt saman útúrdúr því ég var að velta mér uppúr hvað allt framandi er púkó. Þegar ég kom inn í Genbrug heyrði ég háværar umræður þar sem fötin eru. Stór og mikill karl, með svart hár og skegg stóð við rekka og það glumdi í honum um alla búð. Innan um fataleppana mátti greina gamla kellu sem karlinn augljóslega var að tala við. Hún leit út fyrir að vera í ham eins og konur gjarnan eru þegar þær komast í feitt í fatakaupum. Ég efast þó um að þau hafi skilning á hugtakinu, sem allar verslanir auglýsa hér og er ákaflega vinsælt í dag, powershopping en þau voru sko að gera góð kaup, slíkur var hamagangurinn. Þetta fólk var að austan, tungumálið lét ekki vel í eyrum mínum, svo hart og óþjálft og almáttugur eins langt frá letilegri og kokhljóðandi dönsku og hægt er. Kellan var vægast sagt forn, klædd í marga leppa, rósótt pils og skræpótta blússu, með svuntu, sjal og skuplu á höfðinu. Þau þrömmuðu að kassadömunni og lögðu fatastafla á borðið. Búðardaman spurði á dönsku hvar þetta og þetta hefði verið. Það er jú orden á hlutunum í Genbrug og sumar flíkur kosta þrjátíu og fimm krónur aðrar fimmtíu kr. o.s.f. Karlinn sem hafði auljóslega völdin yfir buddunni svaraði þeirri dönsku á sínu ylhýra og úr þessu varð hin mesta kómedia því öll hersingin marseraði kassa og rekka á milli til að finna út hvað hafði verið hvar, búðardaman fyrst, talandi dönsku og ektaparið á eftir talandi pólsku eða eitthvað slíkt og engin skildi neitt í neinu. Það hafðist að verðleggja allt fyrir rest og þegar viðskiptunum var lokið breiddist þetta líka dásamlega tannlausa bros yfir andlit þeirrar gömlu sem verslað hafði, hún lyfti hendinni svona eins og kóngafjölskyldan gerir þegar hún er á ferð, vinkaði til allra í búðinni og sagði hátt og snjallt á syngjandi sænsku “takk så mygge brå” nokkrum sinnum, karlinn bugtaði sig og beygði og kvaddi með sömu orðum.
Sem betur fer eru Genbrugbúðardömurnar í Viborg ekki eins óumburðarlyndar og eldri dömur í Aalborg en þar vorum við Axel einu sinni í mesta sakleysi að rabba saman inni í matvöruverslun þegar tvær gamlar fóru fram hjá og önnur þusaði “að heyra í þessum aumingjans Sómölum”.

"Den, der ikke kender fremmede sprog, ved ingenting om sit eget" sagði Johan Wolfang von Goethe.......

Hann á afmæli í dag....

2007-07-05T14:29:00.000-07:00

Ellen er farin á Hróarskelduhátíð, held ég hljóti að vera. Hef ekki séð kellu langa lengi og það er allt svo hljótt.
Drengurinn loksins tólf ára.
Hann var búinn að leggja móður sinni línurnar og trekkja sig upp í töluverða tilhlökkun. Þó stóð ekkert til. Við hér tvö eins og gamlar loðhúfur.
Ég ruddist á lappir og bakaði rúnstykki og snúða. Setti danska fánann í vasa á borðið og vakti prinsinn í konunglegt morgunverðarboð. Fékk engan til að syngja með mér undir glugganum hans. Veit þó að meðhjálparinn hefði gert það fyrir hálft orð. Var að ganga í bænum um daginn þegar einhver kom blístrandi á eftir mér. Ég velti því fyrir mér hvort fólk væri almennt blístrandi hérna, mundi eftir vininum frá því í fyrra sumar?
Eftir hálfan lagstúf var nafnið mitt kallað og viti menn, meðhjálparinn mættur. Hann var alveg rasandi, hvernig þetta væri með mig, nú væri nákvæmlega ár síðan við hittumst fyrst og ég ekki enn komin í messuna?
Hann kom vel undan vetri, er farinn að spila á trompet og var einmitt að koma frá því að kaupa eitthvað græ í hljóðfærið. Nú gaf hann mér heimilsfangið sitt. Búinn að átta sig á því að ég er ekki mjög kirkjurækin kona.
Nú en ég hringdi ekki til að fá meðhjálparann með trompetinn, afmælisdrengurinn varð að nojast við danska fánann og mömmu.
Röltum síðan í bæinn og keyptum afmælisgjöfina, psp tölvu sem gegnir öllum hlutverkum, með mp3 spilara, myndavél, dvd spilara og play station. Ekki sími, det svære. Ég fékk rétt að drepa tá inn í Genbrug, hún var á leið okkar heim. En hafði þar stutt stopp, Axel fyrirlítur Genbrugsbúðir og allt gamalt drasl. Ég slepp þó til, enn sem komið er.
Það rignir þessi lifandis ósköp, en ég heyrði afmælisdrenginn fullyrða í símann áðan að hér kæmi ekki dropi úr lofti!
Hann veit ekkert nema það sem gerist í Ratchet og clank þessa stundina.

út um gluggann

2007-06-28T12:28:00.000-07:00

Svei mér ef Ellen er ekki komin með kærasta!
Stormaði út rétt fyrir kvöldmat, með mann sér við hlið. Reglulegur kavaler sá ég, opnaði bílhurðina og bauð dömunni sæti. Það er ekki svo ílla fyrir mér komið að ég liggi í glugganum og fylgist með ferðum fólks, ég var að vaska upp, við gluggann.
Annars gæti frásögn af líðandi viku hlotið nafnið, við gluggann..
Upp úr kl. ellefu, hvert einasta kveld, “fretast” hópur ungra manna fram hjá blokkinni á vespum. Hinum megin við götuna er menntastofnun og við hana stórt og mikið bílastæði. Þar burra þeir fram og til baka fram eftir öllu. Ég sé þá út um gluggann og hef látið mig dreyma um að fá mér haglabyssu eða loftriffil, jafnvel bara baunabyssu. Eitthvað til að þagga niður í vespunum. Hér eru margir á svona faratækjum. Gamlar konur keyra þessu eins og á að gera, bara á svona 5 km hraða. Hjólin eru ekki með vél til að keyra mikið hraðar en þessir ungu menn halda greinilega að þeir aki um á Harley Davidson, allavega láta þeir sem svo sé, og ég að ganga til náða, arg.....
Svona vespur eiga ekki rétt á sér, allavega ekki í íbúðarhverfum, nema þar sem fólk er heyrnalaust og mikið rétt flestir eru það í þessu hverfi en ekki ég, ekki ennþá...

Eftir að hafa lamist hér um heilt kvöld með prjónavélina, snúið henni á alla enda og kanta, komst ég másandi og hvásandi að því að það vantaði tvær, afar mikilvægar skrúfur. Fór í dag og keypti þær en frekara stúss með vélina verður að bíða um stund.
Skriflegt kreativitet situr fyrir.

Síðasti skóladagur Axels á morgun. Það er búið að kaupa ostapopp og pepsi max því það má koma með mæru. EN aðeins fyrir tíu krónur. Verði fólk uppvíst að því að vera með slikk fyrir hærri upphæð ku Anni kennari hafa hótað að gera það upptækt! Hér er fólk áhyggjufullt, ostapoppið kostaði fjórtán krónur!
Eftir skóla, verði ostapoppið og eigandinn ekki gert upptækt af skólayfirvöldum, hefst fyrsti í afmæli. Förinni heitið til Aalborg þar sem verður hoppað og skoppað allan laugardaginn.
Ef maður getur ekki leyft sér að hoppa frá ellefu yfir í tólf, þá veit ég ekki á hvaða aldursskeiði er viðeigandi að hoppa.
Myndavélin heldur til í Brúarskála svo það verða engar myndir af "aftur á bak" heljarstökkinu frekar en öðrum stórviðburðum hér.)
Annars líður okkur ekkert betur fyrir framan myndavélina en Gordon Brown virtist líða þegar hann tók við forsætisráðherraembættinu í gær, eða var það fyrradag? Tony Blear kann aftur á móti vel við sig fyrir framan myndavélarnar. Hefði átt að verða kvikmyndaleikari. Ég var að góna á þá meðan ég beið eftir miss Marple, minni konu. Þetta eru líka réttu þættirnir. Ég veit ekki hvað leikkonan heitir en þessi er gömul og best, svo orginal og óforskömmuð. Það fer ekkert fram hjá henni.
Þar sem ég var stödd í London með þeim forsætisráðherrum fór ég að velta fyrir mér hvort frumburður minn væri ekki blautur í fætur þar sem hann veltist um þarna í norðurhluta Bretland? Þar rignir feikimikið.
Hver veit........

2007-06-24T03:44:00.000-07:00

Það eru mærudagar í Viborg hverja einustu helgi. Við sofnuðum við dillandi danstóna neðan úr miðbæ og við búum í norðurhluta bæjarins.
Við fengum góða gesti í gærkveldi en Ásbjörn, sem kominn var til að sækja spússu sína sem haft hefur hér vetursetu, og Sigga komu við. Ásbjörn kom með forláta prjónavél sem frænka erfði og ég hef gapað yfir allar götur síðan. Prjónavélin er um hundrað kíló og afar forn. Ég ætla að athuga hve langt hæfileikar mínir til að skrúfa saman járn, ná........
Prjónavélinni fylgdi fullur kassi af íslensku góðgæti, súkkulaðirússinur, súkkulaði, lakkrís, opal........ og slúðurblöð!
Ég lagðist í slúðurblöðin, með lakkrístaumana lekandi niður munnvikin las ég í Vikunni, elskaðu líkama þinn og njóttu lífsins. Lét lestri lokið þegar kom að greininni um afbrýðisemi og öfund stúlknanna í fegurðarsamkeppni Íslands, o boy
Takk fyrir sendinguna Miss Haganes!!!!!!!!

Um helgina var hérna Hærvejsmarch. Ég fór á bókasafnið á laugardagsmorgni og mætti fjöldanum öllum af fólki í bolum merktum þessu, klætt gönguskóm með vatnsbrúsa um mittið og ég áttaði mig á að þetta væri sennilega eitthvað sem hugsanlega hefði passað mér. Fólk gekk og gekk, og virtist njóta sín á þramminu. Ég gerði það líka, langleiðina niður að bókasafni en þegar þangað var komið líktist göngulag mitt engan vegin taktföstu og rösklegu göngulagi þátttakenda í Hærvejsmarchinu.
Ég var berfætt í “mujýn” skóm...
Það veit ég fyrir víst að líðan mín var nákvæmlega sú sama, og öfundsjúku stúlknanna í fegurðasamkeppninni nei ég meina vondu stjúpsystranna í Öskubusku sem skáru af sér tær til að passa í skóinn fína, þegar á bókasafnið var komið. Við illan leik tóks mér að staulast heim og grenjandi dróg ég af mér blóði drifna skóna.
Nú veit ég ekki hvernig ég fer að því að marchera rundt om söen í dag.

Á föstudaginn lauk mínum skóla, ég fór með Ellen vinkonu minni á handavinnusýninguna í Skals. Margt fallegt þar að sjá. Sigga átti náttúrulega bróðurpartinn af allri handavinnunni!!
Ellen keyrði eins og herforingi. Bróðir gerði grín af mér fyrir að láta konu á níræðisaldri keyra, en komumst fljótt að þeirri niðurstöðu að af tvennu íllu væri það skárra en að hafa mig undir stýri. Ég gæti séð eitthvað merkilegt og gleymt með det samme að ég væri að keyra.

Ég sé að gavin portland eru í Brighton í kvöld, London á morgun síðan Nottingham og......þann áttunda koma svo Þórir og Júlía til okkar. Við Axel, sem snart verður tólf ára og telst þar með fullorðinn hjá Flugleiðum, erum að míga á okkur af spenningi. Höfum ekki séð þetta fólk síðan um jól.
Fyrsti í tólf ára afmæli er um næstu helgi en þá ætlum við að verja heilum degi í Jumbolandi í Aalborg. Þar á að hoppa og fara í heljarstökk daginn út. Bróðir og Sunnevu er boðið með.
Vika eftir í skólanum hjá Sela. Það verður bölvaður ófriður síðustu vikuna, udflugt hvern einasta dag.

Það rignir þvílíkt í dag, þrumur og eldingar, yndislegt veður og ég verð að komast út.
Það er bara þetta með tærnar..............

2007-06-10T03:03:00.000-07:00

Það er fimmtíu stiga hiti, úti og inni.
Axel er eins og lítill grís, bleikur á litinn og gefur frá sér ýlfur ef manni verður á að rekast utan í hann. Hann fór í vesterbadet i gær, óvarinn fyrir blessaðri sólinni og kom svona heim. Það flögraði ekki eitt augnablik að móður hans að setja sólarvörn á hvítan manninn sem aldrei fyrr hefur sjálfviljugur verið úti í sól.
Núna stendur yfir Viborg maraþon, hægt að hlaupa hálft eða heilt maraþon eða taka þátt í tíu kílómetra skemmtiskokki. I fyrra var hitastigið það sama og nú. Fólk hrundi niður á skemmtiskokkinu og sjúkraflutningamenn höfðu ekki undan að hirða það upp. Í ár er búið að gera fyrirbyggjandi ráðstafanir, það standa menn með vatnssprautur hringinn í kring um vatnið, tilbúnir að sprauta á eða uppí þá sem virðast að niðurlotum komnir. Mig langar að fara og kikka á þetta en litla svínið mitt getur ekki farið í bol og ekki getur hann farið ber út, svo við huggum okkur hér heima. Hann lemur gítarinn og semur ódauðleg tónverk, ég floga af stað með tuskuna á milli þess sem ég sit á stólnum góða og skrifa. Alveg að verða búin með formidling ritverkið.
Rigspolitiet stólinn minn, aha hljómar eins og Alvar Alto eða Arne Jakobsen. Ég er mætt til leiks í kapphlaupinu um “hver á mest af dauðum hlutum”.

Veit varla hvort það á við mig. Hef alltaf verið á móti öllum keppnum. Kannski varnarháttur, er aldrei best né fyrst í mark og þá finnst mér þetta bara púkalegt og leiðinlegt. Ef ég aftur á móti væri mest og best þá væri ég sjálfsagt óð í að keppa um alla skapaða hluti.
Hér hefur allt verið brjálað í kring um fótbolta. Mikil umræða um hvað hægt er að gera. Stuðningmenn hafa gengið berserksgang á leikjum, gengið í skrokk á fólki í kring um sig eða reynt að drepa dómarann! Þvílíkur stuðningur af svona mönnum. Það á auðvitað bara að banna fótbolta. Það eru greinilega fleiri en ég sem höndla ekki keppni af neinu tagi. Det må man sige.

Nú en Rigs stólinn, hljómar betur svona, er þeim eiginleikum gæddur að ég bókstaflega límist við hann. Kemur sér vel í sumar............

2007-06-05T04:01:00.000-07:00

Hún fór í gær

Við söknum hennar nú þegar.
Það er eitthvað svo tómlegt. Axel ráfar um og getur ekki fest sig við neitt. Ég lafi, andlaus yfir ritgerð. Veit af fenginni reynslu að það gerist nákvæmlega ekkert ef ég floga stöðugt af vettvangi.

Þurrka pínulítið af, raða í skóhilluna, athuga með veðrið, fæ mér kaffi, góni út í loftið......
Vona að andinn komi yfir mig og ég nái tengingu við efnið.

Ótrúlegt hvað hægt er að væla yfir litlu.

Veðrið er yndislegt og allir í fríi vegna Grundlovs- og fadersdag.

2007-05-31T02:39:00.000-07:00

Blessuð sólin lýsir upp verelsið. Ég sit sem fastast á stólnum sem ég erfði eftir Svein þegar hann flutti til Islands. Það brakar í stólnum í hvert skipti sem ég hreyfi mig. Stóllinn er voldugur og breiður. Passar undir botn með töluverðu flatarmáli. Setan er með svörtu leðri, maður svitnar ekki svo þetta er ekta leður. Undir setuna er stimplað; Numer 001012. Tilhører Rigspolitiet. Ég á annan sem også tihører rigspolitiet , hann er numer 001922. Það brakar meira í þessum númer 001012. Lögreglustjórinn sem vermdi hann hefur verið þungur. Eða kannski hefur stóllinn staðið á augljósari stað. Á ganginum þar sem hinir dæmdu biðu eftir að vera færðir inn i yfirheyrsluherbergið. Ég finn ekki fyrir ótta þegar ég sit í stólnum. Heldur ekki valdi. Ég finn bara fyrir þreytu í botni og heila. Þegar ég er búin að læra, búin með þetta próf sem ég er að taka og ritgerðina góðu dreymir mig um starf þar sem ég þarf hvorki á einbeitingu, rökhugsun né annari andlegri starfsemi að halda. Það má heldur ekki vera krafa um sjálfstæð skapandi vinnubrögð.
Við erum að taka próf í formidling, uppáhaldsfaginu okkar allra.
Allir ætla að skrifa um kreativitet, sagði kennarinn mér, og ég sem hélt að ég væri svo frumleg L
Ég var búin að ákveða hvað og hvernig, fór roggin með mig til fundar við kennarann. Karlinn strokaði næstum því allt út og eftir stóðu örfá atriði á blaðinu mínu. Ég á jú að halda mig við það sem við höfum verið að læra í vetur, það sem stendur á námsáætluninni og það er ekki ýkja margt.
Því sit ég á svarta stólnum og reyni að klístra einhverju á blað.
Það fyrsta sem kemur upp í hugann þegar farið er að hugsa um hugtakið kreativitet eru bankarnir (algerlega ótengt því sem ég á að gera). Hér auglýsa þeir sig sem hinn kreativa banka. Den danske bank er hinn kreativi banki og það erJyske bank líka.. Hinn jyske hefur nefnilega lagt sig í líma við að skapa banka sem skemmtilegt er að koma inn í.:O) Stað þar sem kúnninn er inspireraður og getur sótt nýja vitneskju. Sér til halds og traust við hönnun þessa hefur jyske bank fengið erhvervsguruinn Jonas Ridderstråle, sem skrifaði metsölubókina Funky business. Jonas segir að veröldin sé einn stór karokibar þar sem allir kópera hvern annan. Af barnum skal maður drífa sig vilji maður ná einhverjum árangri. Valið er einfalt. Við getum slegið um okkur með því að syngja annarra teksta við annarra lag eða við getum reynt að skilja okkur frá einsleitum fjöldanum og syngja frumsamið. Maður getur kóperað eða skapað.
Í langan tíma höfum við staðið í þeirri trú að samkeppni snúist um að vera betri. En það er ekki svo. Samkeppni snýst um að vera öðruvísi.
Talent í dag er sá sem hefur kraftinn og sjálfstraustið til að vera öðruvísi. Trúir á sjálfan sig, trúir á eigin getu, er bjartsýnn, vonglaður og sveigjanlegur.
Ég þekki ekki marga í þessum sporum en þeir sem eru þar eiga ekki auðvelt uppdráttar. Almennt erum við ekkert fyrir fólk sem er örðuvísi, skrítið fólk.
Ljóslifandi dæmi er frá því um helgina. Við mæðgur þrömmuðum hring um vötnin á sunnudaginn. Það var sól og blíða. Þar sem við gengum skokkaði kona fram úr okkur. Hún var afar einkennilega klædd af skokkara að vera. Hafði há stígvél á fótum og var í pilsi, blússu og leðurjakka. Hárið tilhaft og eldrauðar varir. Við hneyksluðumst á þessu um stund. Gengum svo fram hjá konunni skömmu síðar. Hún var hætt að hlaupa en gekk mjög einkennilega, sveiflaði höndum og bankaði á tré. Við strunsuðum framúr og hún dinglaði þarna á eftir okkur. Við reyndum að ganga rösklega til að losna við hana úr augsýn. En allt kom fyrir ekki. Sú varalitaða kom skokkandi fram úr okkur eina ferðina enn og nú snéri hún höfði og brosti, mjög geðveikislega að okkur þótti. Myrru rann kalt vatn á milli skinns og hörunds. Heldurðu að hún hafi sloppið út af geðsjúkrahúsinu, sem stendur við vatnið? Nei það gat ekki verið, ekki svona uppáklædd. Ég kom með hugmynd um að hún væri kannski ástfangin og við slíkar aðstæður kæmist fólk stundum í afar annarlegt ástand. Puff sagði Myrra, það er enginn svona sýrður, hún er á einhverju manneskjan. Þar sem við vorum að nálgast lokakafla hryllingsóperunnar, stakk konan sér inn í runna og hvarf.
Hlaupa brosandi um í leðurjakka og pilsi, jú “alveg satt” sennilega talent..............

Úr herbergi unga mannsins berast þungir dynkir. Nýjasta æðið er að kasta mörgum boltum, með allskonar sveiflum uppí loftið og grípa þá aftur með öðruvísi snúningum. Hann er ótrúlega flinkur í þessum gjörningi. Við erum búnar að reyna að leika þetta eftir. Þetta lítur nefnilega út fyrir að vera svo einfalt. En er það svo ekki.
Heimasætan góða situr og saumar. Hún er búin að sitja sveitt við að búa til hina bláu bók. Bláa bókin er svona tradition hér. Við útskrift grunnskólans gera krakkarnir bláa bók handa öllum. Í sameiningu skrifa þau , eitthvað fallegt og skemmtilegt hvert um annað og safna því saman í bók. Bókina áttu svo til minningar um bekkinn. Stúlkan tók að sér að gera þessa bók, svona til að tryggja að hún yrði almennilega útlítandi. Það hefur líka tekið tímana tvo og þrjátíu að hanna þá bláu, í ár. En afhverju bókin heitir bláa bókin er algerlega á huldu. Engar munnlegar heimildir til um það og sennilega er það bara eins og með hangiketslærið sem frúin sagaði alltaf í tvennt, nei hún hefur á þeim tíma látið saga það í tvennt. Því “að saga” er og var karlmannsverk.....
Aðeins þrír dagar þar til stúlkan fer til Islands, til fundar við Hrútafjörðinn og hamborgarana. Alltaf spennandi að gera eitthvað nýtt. Frétti að vísu, að frænka væri þreytt með “ógeðslega hallærislega” svuntu en......
Ég ætla að sitja sem dæmd, á stól númer 001012 í allt sumar og pikka á þessa tölvu. Upplifi vonandi flæði. Ef ekki skelli ég mér inni banka og fæ innblástur. Með haustinu förum við Axel til móts við farfuglana, sláumst ekki í hópinn heldur fljúgum í gagnstæða átt á afar kreativan máta. Förinni er heitið heim í heiðardalinn og það verður spennandi að sjá hvort tingene har ændret sig.

2007-05-20T13:54:00.000-07:00

Ég skil ekkert í þessari nítjánhundruð sjötíu og fjögur líðan minni hérna í Viborg. Var að koma inn úr göngu, hringgekk vötnin góðu. Var, áður en ég vissi af, á leið í eina af hefðbundnum útilegum fjölskyldunnar. Fólksvagninn á fartinu um rykuga moldarvegi. Holur, bekkur, brýr. Óbærileg fýla af harðfiski í loftinu. Ég bílveik að reyna að lifa af með rauli, við lítinn fögnuð bróðurs sem lætur höggin dynja á öxl minni þvert yfir aftursæti bílskrjóðsins. Á milli situr annar bróðir sem fer varla varhluta af höggunum sem eru mér ætluð, en æmtir hvorki né skræmtir. Hann horfir hugfanginn á rykmökkinn aftur úr drossíunni.
Kannski það sé nestiskarfan og köflótti dúkurinn?
Sýnileiki fjölskyldnanna í sunnudagshuggutúr?
Góða veðrið eða klæðnaðurinn?
Veit ekki, allir gömlu bílarnir á götunum, allir wolksvagen bílarnir eða ég orðin elliær og galin.
Svo gamalt andrúmsloft.

Axel segir oft að einhver sé “mest fyrir sig sjálfan”.

Það koma dagar sem við öll erum mest fyrir okkur sjálf. Eða ég vona að allir eigi svoleiðis daga. Þá er ég ekki mjög skrítin. Ég á marga slíka daga.
Í dag er ég mest fyrir mig sjálfa.
Eins hugsi og hugsast getur, bara eins og Ari sem ekki botnar neitt í neinu.
Afhverju þarf maður alltaf að gera meira og betur?
Afhverju þarf maður alltaf að lyfta þyngra og þyngra, hlaupa hraðar og lengra, eignast meira og meira, stökkva hærra og hærra.........
Í ræktinni hef ég tekið ástfóstri við tæki sem maður gengur eða skokkar á. Ég stilli á prógramm þar sem ég stíg þungt og létt til skiptis. Fyrstu vikurnar var þetta ógeðslega erfitt. Ég var með blóðbragð í munninum og skjögraði af tryllitækinu, ákveðin í að stíga aldrei aftur á þetta ógeð. En einhverra hluta vegna fór ég alltaf aftur og aftur, tíminn varð lengri og lengri. Núna stíma ég rakleitt að tækinu, set á þyngstu stillingu í klukkutíma og verð “mest fyrir mig sjálfa”.
Í ræktinni segir kunningjakona mín að þeir sem séu bara á svona tækjum séu aumir :( Maður á að lyfta, helst þannig að maður lofti ekki draslinu, alltaf að taka þyngra og þyngra. Aldrei að gera það sama, nota mismunandi vöðvahópa. Annað gerir ekkert gagn.
Ég nenni ekki að lyfta, mér þykir það leiðinlegt og maður endist ekkert í því sem manni þykir leiðinlegt.
En það er hálf sorglegt að eyða tíma, peningum og orku í eitthvað sem gerir ekkert gagn. Það fer líka í taugarnar á mér að maður þurfi að hætta að gera það sem maður er að gera þegar það er loksins orðið skemmtilegt og léttara. Svona álíka og að skilja við karlinn þegar sambandið er farið að ganga af gömlum vana eða droppa vinunum eftir x mörg ár og endurnýja hópinn. Hafa lauksúpu á jólunum í stað jólagrautsins og nota aldrei sömu inniskóna.
það er vissulega nauðsynlegt að breyta stöku sinnum til, takast á við nýja hluti og reyna að bæta einhverju við sig En það gengur ekki að staldra aldrei við þar sem maður er. Meira og meira en hvenær veit maður að nú er komið nóg?

Það er jafn slæmt að geta aldrei gert sama hlutinn tvisvar, tolla hvergi og eltast stöðut við rófuna á sér í árangurslausri leit að hamingjunni sem kannski liggur falin í venjubundnu hversdagslegu lífi og að festast í neikvæðum endurteknum athöfnum eða bara að stranda á einhverjum stað í lífinu og ranka við sér fjörutíu árum seinna og hugsa ég hefði átt, eða bara að ég hefði...........
Á sama tíma og vaninn er okkar mesti óvinur er hann okkar besti vinur.
Meðalhófið alltaf best, sagði kerlingin. Sennilega er ákjósanlegast að blanda þessu öllu saman. Gera sitt lítið af hverju en þetta með að gera alltaf meira, lyfta þyngra , hlaupa hraðar og lengra hlýtur að velta á tilganginum. Stundi maður líkamsrækt til þess eins að láta sér líða vel og halda heilsu og krafti ætti að vera í lagi að festast endrum og sinnum í sama tækinu eða sömu æfingunum. Það er nefnilega svo mikil hvíld í því að sprikla og svitna án þess að hugsa stöðugt um hvað eða hvernig næsta æfing sé. Og það er vissulega betra að hlaupa á hverjum degi, jafnvel allaf sama hringinn á sama tíma, en gera ekki neitt. Eða hvað?

Annars skil ég ekkert í því afhverju ég er ekki orðin eins og Gunna stöng eftir að hafa hlaupið fleiri hundruð kílómetra á þessu tæki. Og ennþá hef ég ekki rekið augun í Stjána bláa innan um allan karlpeninginn þarna niður frá?

Hvað um það. Við áttum góða helgi, vorum mikið fyrir okkur sjálf, bökuðum, tókum til, lærðum og nutum blíðviðris. Myrra var í Aalborg í kínversku afmæli og við Axel fórum ásamt Siggu í ferðalag til Ribe á föstudaginn. Það var reglulega gaman. Meira um það síðar.

2007-05-14T03:25:00.000-07:00

Það var grenjandi rigning í morgun og ég fór út að hlaupa. Litirnir í náttúrunni eru ekki eins stórbrotnir og þeir voru í apríl þegar allt var að springa út. Þó hressist allt við að fá svona rigningu. Þegar ég kom lekandi heim, í bókstaflegri merkingu, beið mín kort á gólfinu.Teikning af skrípaköllum með augun á stilkum og innplöstuð jurt mitt á milli þeirra. Mér hlýnaði um hjartarætur. Það eru einmitt svona hlutir sem gefa lífinu lit.
Axel er búinn að vera viku í skólaferðalagi. Þau keyrðu norður eftir Jótlandi og enduðu í Skagen sem er alveg nyrst. Þar fóru þau á söfn, ferðuðust með Sandorminum á ströndinni og léku sér. Klukkutíma eftir að kortið barst kom ferðalangurinn heim. Hamingjusamur, hás og brúnn. Ferðasagan kom í belg og biðu. Taskan full af fágætum skeljum og kuðungum sem hann sagðist hafa séð fyrir sér að við gætum búið til gullaskrín úr. Hann sá meira að segja svoleiðis skrín í minjagripabúðinni í Skagen, kostaði formúgu.

Við mæðgur höfum haft það náðugt í fjarveru pilts. Ég að leggja lokahönd á prófverkefni og Myrra að lifa af síðustu vikur skólans. Hún er orðin frekar skólalúin daman. Ákvað t.d að skella sér til skólastjórans í morgun og byðja um frí til þess að gera eitthvað annað en mæta í skriflega dönsku. Það fag ku vera með eindæmum leiðinlegt. Skólastjórinn spurði hana hvort ekki væri hægt að gera það sem hún þóttist vera að fara að gera í annan tíma? Jú hún varð að viðurkenna að svo væri. Tuldraði á leið sinni út, hundfúl að það væri svo sem ekkert að græða á þessum tímum. Maður lærir ekkert þarna! Skólastjórinn sagði að hún ætti að spyrja kennarann, hann væri ekki þarna til að skemmta henni heldur ætti hún að hafa frumkvæðið. Gagnrýnin hitti ekki í mark enda kennarinn, sem mín lærir ekkert hjá, eiginkona skólastjórans! Svo “ ég fór þarna út með halann á milli lappanna” sagði Myrra sem þessa stundina er stödd í skriflegri dönsku J

Förukonan í Skals kom hér í býflugumynd á laugardaginn. Við ætluðum að skipuleggja udflugt en það virðist allt upp bókað um næstu helgi, eða óskaplega dýrt svo hún flögraði til baka og ætlar að finna eitthvað út úr þessu í sveitinni. Það þarf mikið til að slá hana niður í ferðabransanum. Ný komin frá Þýskalandi og galvösk í að leggja land undir fót að nýju.
Ég ligg yfir bókum, engin nýlenda svo sem. Í gamla daga gerðum við grín af ömmu sem flakkaði um allan heim, heima í stofu á Húsavík. Hún gerði sér í hugarlund hvernig umhorfs var hér og þar, hafði gamla slitna landabréfabók við höndina og bjó yfir ómældu ímyndunarafli.
Bækur og draumórar eru dásamleg fyrirbrigði. Maður má þó ekki stranda þar. Ekki frekar en borða bara rússínur í öll mál.
Inn á milli verður maður að fara í jarðneskt udflugt.

Ég er að lesa um flow eða flæði. Flow og fordypelse. Flow er ástand sem maður kemst í þegar eitthvað, verkefni, efni eða athöfn heltekur mann algerlega. Þú gleymir stað og stund, þarft ekki að borða né sofa. Ert til staðar, hundrað prósent í því sem þú ert að gera. Athygli og einbeiting beinist að verkefninu, maður hefur stjórn á aðstæðum en færist þó fram, bætir einhverju við sig. Verkefnið er ekki of þungt og ekki of létt, það fangar mann. Einföld útlistun á hugtaki sem hefur marga fleti. Ég er að velta mér upp úr því í samhengi við kreativitet.

Nú er komið brjálað rok. Ég ætla að fljúka niður í sport klub og bægslast þar um stund. Fara svo upp í skóla og vinna prófverkefnið mitt. Hins vegar eru verkleg vinnubrögð ekki minn tekoppur þessa dagana. Ég kann betur við mig í bókunum..........

2007-03-18T09:37:00.000-07:00

Varla hundi út sigandi í dag. Á efstu hæð gnauðar og skröltir í öllu. Eina stundina glampandi sól, þá næstu grenjandi rok og rigning. Maður bara áttar sig ekkert á þessu...........
Það er sunnudagur í okkur, við erum löt.
Ég búin að sitja með prjónana frá átta í morgun, kláraði bol á barnapeysu sem ég svo rakti upp. Er að byrja að nýju.
Við erum í prjóni í skólanum. Fengum að setja okkur markmið og velja hvað við vildum læra. Það eru því allir að vinna að sínum einstaklingsbundnu markmiðum. Virkilega spennandi vinna. Ég ákvað að prjóna kanta. Byrjaði á þvi að prjóna 15 stk. Líka að læra að lesa úr enskum og dönskum “uppskriftum”. Síðan ætlaði ég að búa til minn eigin kant og barnapeysu í framhaldi af því. Nú hef ég náð lendingu með kantinn en restin af peysunni hefur ekki verið eins og mér hugnast. Og þá rekur maður upp. Ég fékk innblástur af litunum og forminu á peysunni þegar ég fletti einhverjum pésa um kaffibaunir. Rauðlaukur og gúrka. Litirnir og formin ótrúlega frískandi og sumarleg. Ég er svo litaglöð um þessar mundir og þá liggur beint við að hanna eitthvað á börn. Þar hefur maður líka leyfi til að sprella og leika sér.

Og talandi um uppskriftir. Ég komst að því á síðasta ári að ég get ekki farið eftir uppskriftum. Sama á hvaða sviði. Miklu skemmtilegra að búa til uppskriftir og segja öðrum hvernig þeir eigi að gera hlutina. Áramótaheitið mitt var að fara eftir uppskrift.... að minnsta kosti einu sinni í viku.
Súsanna lánaði mér uppskriftabók sem hún sagði góða og núna ætla ég að elda þennan rétt upp úr bókinni.

2007-03-13T04:23:00.000-07:00

Allt í góðu hjá okkur.
Sólin skín.
Krókusar og kagglar fagna komu vorsins með eftirtektasömu útkikki og líflegu flörti. Kvenkynið komið í pils og hælaháa skó. Búið að parkera dúnúlpunum inn í skápa og í ljós koma bogadregnar línur (altsa á sumum).
Danmörk er dásamleg.
Í skólanum er skemmtilegt að vera en þar fer tímum senn að fækka. Við taka prófverkefni næstu tvo mánuði og allt næsta haust verðum við í praktik hér og þar.
Tíminn líður allt of hratt.
Gullabarnið er með túllann fullan af járnarusli. Átti erfitt með tal fyrstu vikuna og slefaði bara, ræfils karlinn. En nú er þetta allt að venjast. Til að þvinga efri góm framar þarf hann að vera með múl eins mikið og mögulegt er. Tannlæknirin sagði upplagt að sameina play station og múlinn. Play station ætti að draga athyglina frá þessum gjörningi. Vinurinn hefur því eytt ansi mörgum klukkustundum fyrir framan skjáinn undanfarnar vikur. Frekar var hann utan við sig og rólegur í tíðinni og ekki hefur það batnað við þetta.
Heimasætan bælir fletið með landlæga pest. Hljómar eins og Rod Stewart þegar hún hefur upp raustina. Tók sig þó til í veikindunum, bakaði og fyllti frystihólfið af skinkusnúðum. Sagðist ætla að koma undir þann leka að krónprinsinn verslaði sér nesti í skólasjoppunni, en það þykir honum hinn vænsti kostur. Móðirin er náttúlega svo upptekin við hannyrðir að hún hefur enga hugsun á svona praktískum hlutum(að mati dótturinnar).
En það er ekki bara handavinnuástríðan sem blómstrar og dafnar.
Það sem ég hef saknað mest að heiman, fyrir utan vini, vandamenn og vinnufélaga, var líkamsrækt. Ekki alein að skakklappast á skokki. Heldur svona alvöru. Þar sem svitalyktin liggur í loftinu, æ nei bara að bulla. Ég hef allavega loksins látið verða að því að kaupa mér part í líkamsræktarstöð hérna. Eða ég stend í þeirri trú að ég hljóti að vera hluthafi, ég þurfti að borga svo mikið!
Til að sýna gott fordæmi sem einn af eigendunum, og til þess að hafa sem mest út úr fjárfestingunni mæti ég fimm til sex daga vikunnar. Og það fer mikill tími í þetta.
Stöðin er alger paradís, allavega þegar ég er búin að afplána reglubundinn djöflagang í tækjum og tólum Á meðan maður fettir sig og brettir gefst tími til að virða fyrir sér föngulega viðskiptavini stöðvarinnar. Og þeir eru af öllum gerðum og stærðum. Kom mér reyndar skemmtilega á óvart að sjá hve mikið af eldra fólki( ekki það sem dóttir mín kallar eldra fólk, þ.e.a.s. frá 25-40, restin á grafarbakkanum), sækir stöðina. Hugsar fólk betur um heilsuna hér en heima? Altsa þeir sem ekki reykja og sötra bjór í ótæpilegu magni. Ég veit ekki, það er miklu meira af fólki hérna, svo eðlilega er það meira sýnilegt.
Við mæðgur sprikklum þarna saman, þegar ég er ekki svo pínlega lummó að hægt er að láta sjá sig á opinberum vettvangi með mér. Verðum væntanlega léttar í lund og á fæti með hækkandi sól.
Prins póló hoppar heljarstökk aftur á bak á þriðjudögum, fer í gítartíma á föstudögum og núna er hann byrjaður, ásamt vinkonu sinni, að stunda lyftingar á fimmtudögum. Það gerir hann í fullum sal af sértilgerðum lyftingartólum fyrir börn, í annarri og ennþá stærri líkamsræktarstöð en við sækjum. Það er alveg “gett skemmtilegt”.
Nú, mjög svo heilsusamleg fjölskylda um þessar mundir...................

2007-01-21T11:21:00.000-08:00

Allt er að falla í fastar skorður eftir afar langt jólafrí. Við höfum að vísu verið afskaplega félagslynd alla helgina, enda engin ástæða til að fara of skart af stað í breytta, bætta og áramótastrengda lifnaðarhætti. Ekki það að ég hafi strengt þess heit að umgangast ekki fólk árið 2007, en ég ætla hins vegar að koma ákaflega miklu í verk og þá, humm.........
Bróðir kom með systur og það var langt síðan við höfðum sést. Ég var også komin með langan lista fyrir handy man :o
Skólastúlkan í Skals fauk yfir hæðir og hóla, med glassúrhúðað hindberjavinarbrauð.
Laugardagskvöldinu vörðum við í huggulegu matarboði hjá Súsönnu og Síu, í hinum enda bæjarins.
Í morgun risum við úr rekkju ákveðin í að hefja agaða lifnaðarhætti. Ruddumst út og þrömmuðum í kringum vatnið. Regnið lamdi okkur sundur og saman, vinda mátti Sela enda karlinn léttklæddur því sólin hafði blikkað hann þegar lagt var af stað og tælt hann út á peysunni.
En við horfum vonbjört til framtíðar, vitum að það tekur tuttugu og einn dag að búa til venju. Nutum þess að snuddast heima og þurfa ekki meira út í dag.
Vinkona mín á móti er farin að setja “viborg folkeblad” inn um lúguna hjá okkur. Fyrsta dag eftir heimkomu hafði hún skrifað, “velkommen hjem, hilsen Ellen”, efst á blaðið. Við hittumst svo á ganginum í fyrradag, þá var gæskan uppá klædd og máluð, með prjónana í poka. Var að fara í matarboð en gaf sér tíma til að sýna mér prjónlesið. Hún er svo flott, sæt, brosandi og lífsglöð. Ég kæmi sennilega ekki að tómum kofanum hjá henni færi ég að grafast fyrir um galdurinn á bak við eilífan æskublóma, innri ró og lífsgleði.

Ég kann vel að meta rigninguna. Sakna veðráttunnar heima ekki baun. En eitthvað gæti farið að kólna hérna í vikunni, og kannski kemur vetur.........

Ég var að lesa um danska listamenn og fann einn sem mér þykir afar skemmtilegur. Bjørn Wiinblad (20. september 1918 - 8. juni 2006) var en dansk keramiker og maler, der internationalt blev berømt for sine karakteristiske værker, der findes i millionvis af hjem over hele verden.
Man kan se højdepunkterne i hans arbejder på bl.a. Victoria and Albert Museum i London, Museum of Modern Art i New York og på Kunstindustrimuseet i København.
Wiinblad var oprindelig udlært typograf, men fandt hurtigt ud af at det var kunstnervejen, der havde hans interesse og blandt sine mange talenter, udviste han også habile evner ved klaveret.

Is it easier to be a guy or a girl

2006-12-05T11:09:00.000-08:00

Is it easier to be a guy or a girl var yfirskriftin á verkefninu hennar Myrru um daginn. Og því velti ég fyrir mér nú. Þegar ég þrammaði heim úr skólanum í dag mætti ég manni. Ég kannast orðið við hann, enda er hann dálítið öðruvísi en flestir. Hann er alltaf á hjóli, klæddur pilsi, sokkabuxum og ballerínuskóm. Um sig miðjan hefur hann vandlega keyrt breitt belti. Hárið er sítt og strítt en dulítið farið að þynnast í toppinn.
Í dag kom hann hjólandi á móti mér. Beinn í baki barðist vinurinn á móti vindi og vatni, hárið slógst aftur líkt og á ungri stúlku sem geislar af æskublóma og lífsgleði. Og þannig hugsa ég að hann sjái sjálfan sig. Flestir eiga nógu erfitt með að sætta sig við bólur, óvelkomnar fellingar, of stór eða of lítil nef, svo maður tali nú ekki um freknur og annan eins óþverra. En að vera önnur manneskja að innan en utan, það hlýtur að vera stór pakki?

Ég er búin að eignast danska vinkonu. Hún býr á móti mér, við hittumst í þvottahúsinu!
Daman heitir Ellen, er helmingi eldri en ég og það sem meira er á hún afmæli degi seinna en ég. Við vinkonurnar erum á því að við séum andlega tengdar.
Á mánudaginn í síðustu viku bankaði Ellen uppá hjá mér. Erindið var að bjóða okkur í eftirmiddagskaffi á laugardeginum. Hér í þessu landi er allt svona gert með góðum fyrirvara. Ekkert droppelsi inn og út.Við þáðum boðið.
Þegar laugardagurinn rann upp var Axel orðinn veikur. Kom ekki einu sinni niður mæruörðu og þá er mikið sagt!
Myrra fékk heimsókn. Malena vinkona hennar kom frá Aalborg og var yfir helgina. Svo ég fór ein í kaffiboðið.
Vinkonan var búin að dekka borð, bróderaðir löberar, smákökur og rúnstykki. Hún hafði dreift fimmtíu ára gömlum jólasveinum hér og þar fyrir Axel og varð afskaplega skúffuð að sjá mig eina. Hafði hlakkað svo til að fá fjölskyldu í kaffiboðið. En hún varð að nojast með mig.
Vinkonan mín hefur alla tíð átt heima í bæ ekki langt héðan frá. Var heimavinnandi húsmóðir alla sína tíð en afskaplega aktív í öllu félagsstarfi. Á kvöldin sat hún og bróderaði. Fyrir tíu árum flutti hún hingað til Viborgar, þá rúmlega sjötug og fór að búa með elskunni sinni, sem hún hafði reyndar þekkt alla tíð. Þá voru þau bæði búin að missa sína fyrri maka.
Nú er elskan látin, hún tók nafnið hans af dyrnum í síðustu viku. Fannst það orðið tímabært en það eru tvö ár síðan hann lést.
Þegar við höfðum gætt okkur á góðgætinu dróg daman fram allt bróderíið sitt og jedúddamía, stóð tíminn í stað í gamla daga eða erum við bara orðin svona útþynnt. Í dag þarf allt að vera einfalt og fljótlegt. Ekkert harðangur og klaustur eða knipplingssaum.
Reyndar vorum við að framleggja annarverkefnin okkar í bróderíi í dag og það voru margir fallegir hlutir þar. Ég tók einmitt með mér myndavélina, ætlaði einu sinni að mynda allt fíneríið. En ég gleymdi að taka hana upp úr töskunni og þar var mér rétt lýst.
Það er mest spennandi þegar einhver gerir eitthvað nýtt og spennandi. Ein t.d bróderaði efni utan um vír sem rúllaðist og krullaðist um öll borð. Önnur þæfði ull og bróderaði í hana, hnúta sem stóðu út í loftið.
Núna höfum við skilað öllu af okkur í skólanum og erum að byrja á prófverkefninu sem er eitthvað draperað og patinerad. Þemað er vatn.
Hér á bæ er talið niður, fjórtán dagar þangað til við förum í jólafrí.

Meningen med livet er et meningsfyldt liv

2006-11-23T05:37:00.000-08:00

Ég sit, með freðnar tær. Er að skrifa ritgerð um praktikina sem ég var í, á dögunum. Ein blaðsíða á dönsku er skifuð á sama tima og fimm blaðsíður á íslensku. Altså hjá mér. Rigningin lekur niður stóru stofugluggana sem ég hef ekki tímt að hylja með gardínum. Útsýnið er stórkostlegt og hver tímir að birgja svona lagað?
Það er rakt loftið og ég er kuldaskræfa dauðans, blóðið rennur ekki á neinum ofsahraða þegar maður situr svona eins og klessa, tímunum saman. Ætla að verðlauna mig og skokka eða tölta hring um vatnið, þegar ég er búin.
Ég var í praktík í handavinnuskólanum á Skals, þar sem skólastúlkan af víkinni fögru situr undir málverkum eftir Ann Anker og bróderar blómstur og berjaklasa.
Mér leiddist í þessari praktík. Þrjár vikur og míns gerði næstum ekki neitt. Jú, eyddi löngum stundum með skólastúlkunni og það er nú alltaf gott. Eins brugðum við stúlkurnar okkur á bíó og seinna meir á tónleika med Rasmusi Nöhr. Hann er sérlega indæll ungur maður sem hóf sinn sólóferil á elliheimili( ekki þó til heimilis þar). Þar spilaði hann fyrir húsfylli af heyrnardaufum gamalmennum sem fagna hverri tilbreytingu og kunnu sér ekki læti af fögnuði. Í haust gaf hann svo öllum húsmæðra og handavinnuskólum í Dk konsert. Slíkir skólar fagna í ár hundrað ára tilveru sinni. Og Rasmus litli er greinilega á höttunum eftir álitlegri spússu og hvar finnur maður slíka ef ekki í handavinnu og húsmæðraskóla. Pilturinn syngur um kærlighed og lag sem heitir ,,sommer í Europa" var mikið vinsælt hér í sumar. Hann er með notarlega rödd og svo syngur hann á dönsku og það er ekki leiðinlegt. Ég er búin að kaupa disk með honum og hann þolir alveg þó nokkra hlustun.
En þarna þótti nú gullabarninu nóg um útstáelsi móður sinnar og setti stopp á þessa lifnaðarhætti. Ég, sem hef mastersgráðu í sektarkennd, lofaði bót og betrun.
Reyndar held ég líka að skólastúlkan hafi ekki góð áhrif á mig.
Hún er því ekki alltaf ákjósanlegur félagsskapur. Undir áhrifum frá henni æddi ég t.d niður í bæ og keypti mér stígvél. Ég hafði íhugað það í nokkra mánuði að kaupa mér stígvél. Þekkti úrval tiltekinnar skóbúðar jafn vel og starfsfólkið. Ég hafði nebbla keypt svo mörg skópör þar fyrir vinkonur mínar heima á ísköldu Ísafold. Hafði líka farið markvisst yfir úrval annarra skóbúða, og þær eru margar í Viborg. Enda flestar konur á því að fallegir skór séu undirstaða hamingjunnar.
Þessi fyrirhuguðu stígvélakaup voru alveg undir kontról hjá mér. Vissi alveg hvaða stígvél ég þráði að eignast og þegar maður veit alveg fyrir víst hvað maður vill er ekkert mál að doka við..............
En skólastúlkan keypti sín ,,næstum” draumastígvél, tveimur dögum eftir að skönnun hófst hjá henni...
Og ég alltaf svo lengi að öllu, og sjaldan með fókus á það sem skiptir í raun og veru máli, flögraði, óyfirvegað niður í bæ og keypti stígvélin mín. Þau dýrustu í bænum, kostuðu 2000 danskar krónur.
Ég horfi bara á þau, tími ekki að ganga í þeim, þarf að leigja undir þau bankahólf og lofa sjálfri mér statt og stöðugt að kaupa aldrei aftur skó. Á líka nóg af þeim. Það er bara þessi fjand..tíska, held ég. Maður er jú svo óskaplegt tískufrík þegar kemur að svona hlutum...........

Pratíkin var þannig skipulögð í kennarahandavinnuskólanum mínum að nemendum bar sjálfum að útvega praktíkstað. Við settum okkur sjálf markmið og máttum ráða hvað við gerðum. Sumir fóru á frystitogara aðrir þreifuðu fyrir sér í gróðrastöð. Enda við í seminerium og í mínum bókum stendur að orðið seminerium sé komið úr latínu og þýði plöntuskóli. Orðið leggst út af orðinu semen sem þýðir fræ. Allt, eða nafnið á kennaraskólum, er þetta svo Rousseau og félögum að kenna, en þeir sögðu að litlum börnum mætti líkja við fræ sem með tímanum, réttri meðhöndlun og kennslu yrðu að plöntum.
Nei, eflaust reyndum við öll að troða okkur einhversstaðar þar sem var verið að vinna eitthvað handavinnutengt. En það var okkar mál.
Ég sótti t.d. um þennan stað vegna þess að hann er í nágrenninu og ég orðin þreytt á löngum rútuferðum.
Við þurftum ekkert að kenna, en það var heldur ekki bannað. Var undir okkur sjálfum og móttökukennara komið. Og værum við að kenna bar móttökukennurum ekki að veita neitt feed back né skila neinu, enda engin sem gekk úr skugga um það hvort við vorum hjá kennara eða bakara.
Móttökuskólinn fékk aldrei neitt varðandi veru mína þarna, frá mínum skóla. Þær gátu ekki gert neinar kröfur á mig. Vissu ekki til hvers var ætlast af þeim, annað en leyfa mér að fylgjast með og sjá hvernig allt funkerar á stað sem þessum. Skólinn fær ekkert borgað fyrir að taka nema. Ég fylgdi því engum sérstökum kennara. Væflaðist á milli. Ekki það að konurnar sem kenna og stjórna þarna eru mjög elskulegar og fínar. Þetta var bara svo ómarkvisst og fíflalega skipulagt, af handavinnuskólans hálfu. Eða sko ekkert skipulagt.
Ég setti mér persónuleg markmið og nú skrifa ég ritgerð um þau og hvernig mér tókst að ná þeim.
Í öllum skólum hér er verknám. Heimasætan hefur t.d nýlega afplánað fjórar vikur í verknámi í Handelskólanum. Og það var leiðinlegt og tilgangslítið, sagði stúlkan..
Verknáminu virðist ekkert eða lítið stýrt frá skólunum.

Núna var þetta bara þriggja vikna verknám. Næsta vetur verð ég aftur á móti næstum því hálft ár í verknámi. Ætli ég að halda þessu áfram verð ég að ígrunda verulega hvað ég geri.
Ég vil ekki vera neikvæð, það er leiðinlegt en ég bara á þessu ekki að venjast og mér finnst ekki vel að verknámi staðið hérna og tíminn ílla nýttur í svona vitleysu.

Við erum farin að hlakka til að koma heim og hitta vini og ættingja. Við erum ekki sérlega dugleg að hafa samband fjölsk. og til merkis um það, þá hef ég ekkert heyrt í elskulegum bróður mínum, þessum gamla í Grafarholtinu, í rúmt ár. Ætl’ann sé fluttur á elliheimili elskulegur, kannski farin að spila íshokký í Kanada, sestur að í Loðmundafirði, búin að fá sér kindur eða.............................

En áfram með ritgerðardrusluna, svo ég komist út í rigninguna í dag

Freeform

2006-10-08T09:52:00.000-07:00

Engin óbrjáluð manneskja getur sett sig inn í þankagang minn þessa dagana. Ég hef fundið sjálfa mig, mína réttu hillu, eitthvað sem ég get af mikilli ástríðu tapað viti, æru og tíma við.......
Komst á snoðir um hana í fyrrakvöld en þá vorum við mæðgur einar heima. Gullabarnið var í afmæli hjá einum skólabróður. Afmælið var haldið í bowlinghöllinni, oho hér er hin fullkomna veröld. Allir drengirnir í fimmta bekk búa í risastóru húsi, með risastórum garði, eiga risastóra bíla og bæði mömmu og pabba sem skuttlast út og suður eftir þörfum. Heima hjá piltunum er alltaf til allt það sem gott er að borða, kex, köku, gos, kókómjólk og snakk. Enda allir góðir og glaðir í okkar bæjarhluta.
Nema .... eins og það sé ekki nóg að við erum útlendingar, ó nei þá erum við líka drullufátæk, eigum ekki bíl, búum í blokk, við mæðgur með grænmetisógeðsfæði á heilanum og verði manni það á að opna ísskápin velta á móti manni ógeðsepli eða ógeðsappelsínur, gerist maður svo kjarkaður að brjóta sér leið fram hjá þessum ógeðsávöxtum festast útlimirnir í slepjugu káli sem klistrast við mann eins og marglitta. Í þurrfóðurskápnum er ekkert að finna nema kúskús, rússínuógeð og hörfræ.
Ef ekki væru föstudagar í lífi gullabarnsins væri hann löngu búin að munstra sig inn hjá félagsmálayfirvöldum hér í bæ, sæti á bekk með miða og biði ættleiðingar.

En þetta var útúrdúr. Við mæðgur einar heima og ég uppgötvaði.... en minni sweet sixteen ofbauð. Getum við ekki haft það huggó saman mamma þá loksins #### er ekki heima. Komdu og slökktu á þessari fja. tölvu.
Gúlp, ég setti uppgötvun mína inn í favorites og huggði mér gott til glóðarinnar síðar.
Gerðist skemmtileg um stund en það leið ekki á löngu þar til prins póló kom heim og þá vorum við vinsamlegast beðin um að yfirgefa dyngju hinnar hátignar
Nú þetta var föstudagur, svo kom laugardagur. Ég hafði í mörgu að snúast og ákvað að kveikja ekki á tölvunni. Maður er líka svo ófélagslyndur þegar maður húkir fyrir framan bláleitan skerminn ýmist með tigergleraugun á eða ekki því stundum sér maður of vel með þeim og verður alveg stónd en stundum sér maður ekkert án þeirra.
Nú brá svo við að við mæðgin vorum ein heima. Heimasætan var úti á lífinu með skólasystrunum. Þannig var að móðir einnar skólasysturinnar hafði gefið dóttur sinni miða á stelpu-konu kvöld. Marga miða og skólasysturnar ákváðu að fara saman. Ég velti þessu fyrir mér en kommon! stúlkan er orðin sextán. Þegar ég var sextán réði ég mér alfarið sjálf. Þá voru tímarnir að vísu aðrir, allir svo einfaldir og saklausir. Ég geri yfirleitt ráð fyrir þvi að allir hafi eitthvað óhreint í pokahorninu nú til dags, noti dóp, hafi selt ömmu sína eða bara eitthvað grunsamlegt. Bróðir gerir grín af þessu.
Venjulega veit ég allt um nágranna mína, ýmislegt sem þeir hafa ekki einu sinni hugmynd um sjálfir og það getur oft komið sér vel. T.d flutti bróðir inn í raðhúsið sem við bjuggum í, þegar ég flutti til Viborgar og hefði ég ekki verið búin að búa þarna áður hefði hann ekki fengið neinar forupplýsingar um nágranna sína. Af því hefðu allrahanda óþægindi getað átt sér stað. Hann hefði t.d ekki haft hugmynd um að á móti honum býr einn, mesti prýðisdrengur, stundar vinnu, slær garðinn og er snyrtilegur til fara. Að vísu reykir hann allt of mikið blessaður en um helgar er erfitt að átta sig á því hvernig málin snúa því þá eru þeir alltaf tveir þarna til heimilis já og hundur.
Ég var margar vikur að koma þessu heim saman.
Við hliðina á þeim býr fólk fremur óhrjálegt. Þangað liggur straumur fólks sem ég placeraði, út frá klæðaburði, hárgreiðslu og göngulagi, í flokk fólks sem altså stundar ekki vinnu á Wall street.
Ég gat aldrei áttað mig á því hvort stóra konan beint á móti var kona stóra mannsins sem kom endrum og sinnum, var þarna t.d allt jólafríið en hvarf svo á braut. Voru þau hjón eða bara systkini?
Þetta er bara pínu litið brot af þeim grunnupplýsingum sem bróðir fékk með íbúðinni og fyrir vikið leið honum strax eins og heima hjá sér. Hann slapp við alla aðlögun, þurfti ekkert að finna sig, féll strax inní eins og flís við rass á ..........
Og þetta kann hann mér engar þakkir fyrir, gerir grín af stórkostlegum spæjarhæfileikum mínum og hatar að fara með mér í göngur segir, ef ég örlítið sný höfði og gjóa á fallegar gardínur, að nefið á mér fletjist út á gluggum nágrannanna og hann hleypur við fót til að verða ekki bendlaður við mig.

Úpps útúrdúr.....já þetta var afþví ég var að spá í þetta með miðana á konukvöldið. Þar sem ég þekkti ekkert til á heimili stelpunnar með miðana, vissi ég ekkert hvernig siðferðinu er háttað þar. Gerði í fyrstu fastlega ráð fyrir að það væri í ætt við ótakmarkað umburðarlyndi danskra foreldra almennt gagnvart drykkju og ólifnaði unglinga. En ákvað að vera ekki fordómafull í þetta skiptið.
Kl. ellefu fékk ég sms, “ heldurðu að það verði skemmtilegt mamma að segja barnabörnunum frá því þegar ég kyssti stripparann”, en bara róleg hann var í g-streng.
Með lúkuna ofaní ostapoppspokanum fraus gullabarnið. Leit á mig skelfingaraugum og sagði “hvað er að gerast með hana”, farin að fara á svona ógeð og er með smokkapakka uppá vegg hjá sér? Nemendurnir fengu smokka gefins í skólaferðalaginu og vinkonan var búin að skreyta plaggatvegginn með þessu dýrindi. Bróður hennar var ofboðið. Hann vonar að unglingsárin bresti aldrei á í hans lífi, allavega ætlar hann ekki að feta leiðin til glötunar líkt og systir hans virðist gera þessa dagana.
Og ég hætti ný til komnu fordómaleysi mínu hið snarasta. Foreldrar hér hafa aðrar hugmyndir um unglingsárin en ég, svo mikið er víst. Sem betur fer lauk þessari samkomu kl. ellefu svo daman var komin snemma í hús.

En já hillan mín. Ég fór á fætur kl. átta og fetaði mig í grárri morgunskímunni að tölvuskjánum. Opnaði favorites og fann hana “Free form”
Scrumbling, total design freedom it allows. There are no patterns, virtually, no rules and mistakes become design element!
Freeform knitting and crochet.
Hillan mín. Maður tekur heklunálina, slær upp nokkrum lykkjum og leggur af stað í ævintýri.
Og ég er lögð af stað.......
Á morgun fer ég til London. Við fljúgum frá Aalborg annað kvöld og verðum í viku í borginni. Ég hef aldrei komið til UK og hlakka óskaplega til. Við verðum tíu, allur bekkurinn minn. Hinn bekkurinn ákvað að fara til Kaupmannahafnar í tvo daga og sleppa London.
Við förum á söfn og sýningar, í skóla , tónleika og búðir, ég geri ráð fyrir að hitta Hugh Grant í bókabúðinni þarna í Notting hill og þar ætla ég að kaupa mér bók eða bækur um hið nýfundna land, freeform knitting and crochet. Skólastúlkan í Skals ætlar að koma og gæta bús og barna. Ekki amalegt að hafa svona hjálparstúlku!
Ég fer svo í þriggja vikna verknám í Skals eftir haustfrí.

Það er komið haust hérna. Hitastigið komið niður fyrir töttugu gráður og maður rífur sig úr og í úlpu. Síðasta vika var fremur erfið. Ég var í vefnaði og þar verður takmörkuð greind mín afskaplega berskjölduð. Ég hef ekkert að byggja á, kann ekkert fyrir, slök í stærðfræði og rökhugsun. Lengi að hugsa, með hroll og hata viðfangsefnið sem er eitthvað svo ófrjótt og ferkantað, fyrir mig altså. Eftir átta tíma tortúr dregst ég heim og á í baráttu við að grenja ekki yfir eymd minni. Ég hélt alltaf að þegar maður yrði þetta og svo þetta gamall væri allt svo létt en það bara tekur eitt við af öðru. Eftir því sem maður lærir meira þeim mun meðvitaðari verður maður um eigin fáfræði. Það er stundum gaman að hlusta á þær sem yngri eru. Engar efasemdir, ekki allur þessi grái litaskali, hlutirnir eru bara hvítir eða svartir.

Ég var að leita að þætti í sjónvarpinu í gær, ætlaði að sjá litla bróður spila, er hann með mikið hár eða lítið, skegg eða ekki skegg. Margra barna faðir í Álfheimum.
En á því var ekki bein upptaka svo ég fór að horfa á sjónlistarverðlaunaafhendinguna og þar sá ég brot af húsgögnum Guðrúnar Lilju sem hlaut sjónlistarverðlaunin þetta árið.
Hún ásamt manni sínum hannaði også Hvalasafnið á Húsavík sem mér þykir af öðrum söfnum bera á Islandi. Hrátt og “geðveikt töff”.
Það verður spennandi að fylgjast með hennar hönnun í komandi framtíð.
Og sjónlist umm... skemmtilegt orð og fræðin ekki leiðinlegri. Eitthvað sem losar um hömlur og hrærir uppí listgreinakennslu.

2006-09-20T02:33:00.000-07:00

Það er flókið hlutverk að vera foreldri.
Einkennilegt hvað margir "virðast" fara fyrirhafnalítið í gegn um það.

Það fyllir mest hjá mér þessa dagana að vera foreldri.
En það eru ólíkir hlutir að takast á við.
Annars vegar upplifi ég sterkt tilfinningarnar sem fylgja því er barnið manns klofar upp úr skurninu og stefnir í átt að sjálfsábyrgð,
Í aðra röndina stórkostleg tilfinning því sumir ná aldrei þessum þroska.
Fuglinn búinn að læra flugtæknina og reynir hana nú á eigin spýtur.
Stoltur foreldri situr eftir í skurninu og veltir fyrir sér hvað hann eigi nú til bragðs að taka. Kennslustundunum fer nú fækkandi og foreldrahlutverkið verður með öðru sniði í framtíðinni.
Sem er gott og eðlilegt en allar breytingar eru streituvaldandi.
Þessa krísu hafa allir eða flestir foreldrar upplifað á miðjum aldri. Sennilega hafa flestir lifað hana af svo ég hlýt að klára mig.

Hins vegar er að tækla foreldrahlutverk drengs sem situr í egginu og þolir helst ekki að sprunga komi á skurnið.

Í skólanum átti pilturinn erfitt með að þegja, virtist alltaf þurfa að syngja og teygja úr sér, því var ekki vel tekið í nýja bekknum. Kennarinn hélt að hann talaði ekki mikla dönsku og væri með stæla til að hylja það, ég gat vel trúað því.......

Hann fór því úr sínum jafnaldrabekk um tíma yfir í móttökubekk þar sem fyrir voru fjórir, stórir, erlendir unglingar.
Þar átti að bomberta hann með dönsku og þegar búið væri að fylla á átti hann að fara yfir í sinn fimmta bekk.
Ég vonaði að trektarkenningin, sem ég er annars ekki mjög hrifin af, kæmi til með að virka þarna.
Hann var í viku í móttökubekknum, ég með magapínu yfir þessu, fannst þetta eitthvað svo ekki rétt. Hann átti enga samleið með þessum stóru strákum, þeir höfðu svo ólikan bakgrunn en vinurinn var alsæll.
Eftir viku var hann tekinn úr móttökubekknum, hann var miklu betri í dönsku en hinir og átti enga samleið með þeim.
En hann var alsæll með rólegheitin í unglingabekknum og lærði eins og brjálaður maður, svo.....

Við fórum á bekkjarkvöld á laugardaginn. Ekkert í líkingu við þau sem við þekkjum. Mættum í okkar skásta pússi klukkan rúmlega fimm, með mat í körfu og köflóttan dúk.
Ég sat á milli tveggja feðra sem yfirheyrðu mig kurteisislega um veru okkar hér. Afhverju fluttirðu hingað? Ég sagðist hafa þurft í handavinnuskóla og slíkir skólar væru ekki á hverju strái, annar af tveimur í landinu væri nú í Viborg og þess vegna....
Og hvað verður maður svo þegar maður er búinn með þetta nám spurði annar karlinn?
Og það er nú það?

Eftir sameiginlegt borðhald fóru allir út í amerískan hornabolta, einn pabbinn græjaði breiðtjald og klukkan átta hófst söngvakeppni barna og unglinga DR1. Unga fólkið flatmagaði á gólfinu og fylgdist spennt með keppninni en hinir fullorðnu hugguðu sig yfir rauðvínsglasi og kertaljósum.
Við komum heim um hálf ellefu, algerlega búin á því enda komið langt fram í háttatíma.
Minn maður var alveg í skýjunum með þetta partý svo það var vel þess virði að vera þarna. Ég hafði prjónana með en eins og fyrri daginn var ekki óskað eftir að ég tæki þá upp. Alltaf róandi samt að vita af þeim.
Krakkarnir í fimmta a eru frábær og foreldrarnir líka.
Já og hvað gerði þetta svo frábrugðið þeim bekkjarteitum sem við erum vön?
Kannski númer eitt andrúmsloftið.
Mér hefur alltaf þótt einkennandi heiman frá mér að þeir fáu feður sem mæta á foreldrafundi eða bekkjarkvöld gera það af mikilli kvöð, það er eiginlega viðurkennt og því eðlilegt og sjálfsagt að þeir sitji með þjáningarsvip.
Dönsku feðurnir, og það voru allir pabbarnir þarna sem og á foreldrafundunum, virtust hafa gaman af þessu?
Það tóku allir foreldrar þátt í því sem var að gerast, ekki bara þessir tveir sem eru venjulega í foreldraráði. Kennarinn var ekki þarna, hann var ekki einu sinni með í ráðum!
Rannsóknir sýna að ávinningur öflugs foreldrasamstarfs skilar sér m.a. í auknu sjálfstrausti og betri sjálfsmynd nemenda.
Ég var að reyna að kryfja andrúmsloftið, það var gamaldags fyrir mér. Minnti á eitthvað úr uppvexti mínum. Þegar ég var að alast upp var farið í útilegur á sumrin, eða ferðalög. Og gjarnan eða oftast fleiri fjölskyldur saman. Við fórum alltaf með vinafólki, vísitölufjölskyldur í þá daga, foreldrar, þrjú börn og Folksvagen. Og það eru forréttindi að hafa tilheyrt slíkum hópi. Það er ekki spurning að foreldrar sem eru góðar fyrirmyndir hvað samskipti varðar eru öflugasti þátturinn við að stykja sjálfsmynd og efla sjálfstraust barna sinna.
Það er bara verst hvað tilveran snýst á miklum hraða þessa öldina. Hlutverk foreldra er svo stórt að ekkert foreldri nær að standa sig fullkomlega í því með fullri vinnu, námi, heimilishaldi og kannski áhugamálum. Og jafnvel þó við forgangsröðum eftir bestu vitund þá dugir það ekki til.
Og þá er það sektarkenndin..................

Heimasætan átti afmæli í gær, varð sextán....
Hún var að heiman, er í Kaupmannahöfn í stúdíutúr.
Áður en hún fór fjárfestum við mæðgur í gasalega fínni myndavél. Málið er að stúlkan átti myndavél sem við höfum nojast með en nú var svo komið að hún þvertók fyrir að láta sjá sig með þessa myndavél lengur. Ekki vegna útlits vélarinnar, sem ég tel þó að hljóti að skipta töluverðu máli. Heldur eru gæði þeirrar gömlu ákaflega takmörkuð. Það kemur ekkert í fókus út úr henni, faktískt eru allar myndir í móðu og því líta allar okkar myndir út, heiman frá séð, eins og við séum alltaf stödd í reykmettuðu lofti, mætti ætla að við héldum til á bodega

Þegar stúlkan kemur heim með nýju myndavélina hefjumst við handa við að dæla hér inn myndum, í fókus.

2006-09-04T08:28:00.001-07:00

Það er komið haust.
Rigningin lemur rúðurnar og svei mér ef hún líkist ekki íslenskri rigningu. Kemur úr öllum áttum.
Við erum flutt til Viborgar, sem er eins og stendur í bæklingi sem ég komst yfir, millistór kommuna sem hefur allt það sem hverri “moderne” danskri kommunu ber að hafa.

Við búum í blokk. Meðalaldur íbúa er um áttrætt og það kann ég vel að meta. Allir farnir að sofa kl. tíu.
Karlmaðurinn hér á bæ hefur munstrad sig í fimleika enda alla tíð verið ákaflega léttur á fæti. Búnir eru tveir tímar og vinurinn óbrotinn. Hann komst einnig að í tónlistarkólanum og dummar þar á gítar alla föstudaga. Ekki skemmir fyrir að kennarinn hans er ákaflega falleg, skemmtileg og ung stúlka.
Skólinn leggst sæmilega í hann. Ljósasti punkturinn er Sören sem hefur fylgt honum eins skuggi frá fyrsta degi.
Unglingsstúlkan sem býr hér líka hefur lítið sést undanfarna daga. Hún keypti sér árskort í líkamsræktarstöðina, sótti um blaðburðastarf, skráði sig í leiki popp og djamm í ungdómsklúbbi, er að læra söng í tónlistarskólanum og hefur eignast feiknin öll af vinkonum sem þarf að deila samverustundum með.
Þetta er víst ekkert óeðlilegt, hún segir að ungt fólk hagi sér svona almennt.

Hún kemur ekki til með að leika við mig í vetur. Ég verð að hlaupa alein,, sniff
En það er vatn.
Mitt i bænum liggja Nǿrresǿ og Sǿndersǿ. Hring um Sǿndersǿ er 5.7 km. langur göngustígur. Hann hef ég gengið alloft síðust vikur. Róðraklúbbur Viborgar er með starfsemi sína við og á vatninu. Eftir vatninu siglir einnig skemmtiferðasnekkjan Margaret.
Á góðum dögum eru bakkar vatnsins kransi lagðir af veiðimönnum. Sumir klæddir vöðlum upp að höku, með útgerð á við ábúðamikinn Islenskan laxveiðimann sem berst um í æsifenginni baráttu við allra stærsta urriða sem sést hefur.
Aðrir meira í ætt við bónda úr Skriðdalnum. Í stígvélum úr kaupfélaginu, á stuttbuxum með gamlan lúinn hatt og veiðistöng, viðgerða hér og þar með snæri. Köflóttur kaffibrúsi á hægri hönd og ormar gæðandi sér á smörrebröde veiðimannsins á vinstri.
Ég gekk hring um vatnið fyrsta daginn minn hér. Sólin skein og ég var ótrúlega alein í heiminum. Settist á bekk við virðulegan rifsberjarunna og virti fyrir mér mannlífið. Ég sá og heyrði að einhver hjólaði stiginn, blístrandi. Niðursokkin í hugsanir, á íslensku, um það hvað notarlegt væri að heyra fólk blístra og raula svona á almannafæri, tók ég ekki eftir því að sá sem fór blístrandi hjá stóð við hliðina á mér. Ég hrökk því við þegar talað var til mín. “Vi har et dejligt sommer her í Danmark” sagði karlmaður, svona á miðjum aldri. Mínar fyrstu hugsanir voru, auðvitað, fjandinn......get ég nú ekki fengið að vera hér í eigin heimi. Meira hvað fólk getur verið hupplegt.
Maðurinn fann á sér hvað ég var mikil félagsvera :O), færðist allur í aukana og hlammaði sér á bekkinn. Hann var með kíki, stóð annað slagið upp og kikkaði yfir vatnið.
Hann hafði, endur fyrir löngu, búið tvö ár í Noregi. Annars hafði hann alið allan sinn aldur í Viborg. Hann starfaði sem meðhjálpari en var útlærður smiður og elskaði að hjóla. Hann spilaði á blásturshljóðfæri og áður var hann í kvartett sem spilaði við merkisviðburði.
Þegar fólk nær að tóra saman í áratugi kemur að viðburðum sem kallast brons, silfur eða gullbrúðkaup. Hér tíðkast að vekja hjón á slíkum tímamótum upp fyrir allar aldir með söng eða hljóðfæraleik. Hann og félagar spiluðu á þannig viðburðum, en þeir voru hættir.
Sennilega ná ákaflega fáir svona afmælum í dag.

Það var skemmtilegt að spjalla við hann. Tíminn leið og ég ákvað að ganga heim.
Hann bauð mér að koma í kirkju á sunnudaginn. Eftir messu er kirkjugestum boðið uppá kaffi og smákökur síðan fá þeir að heyra sögu kirkjunnar. Ég átti að fá ekstra mikið af smákökum :)
Ég sagðist koma.

Á heimleiðinni velti ég því fyrir mér hvort allir væru svona kammó hér um slóðir? Það búa ekki nema fjörutíu og fimm þúsund manneskjur hérna. Bara smábær, á danskan mælikvarða. Og ég hef komist að raun um að hér eru flestir indælir.
T.d datt ég heldur betur í lukkupottinn þegar ég druslaðist á fyrsta foreldrafundinn í skólanum. Alltaf svo gaman að fara á svona samkomur og þessi var sérlega vel heppnuð. Stóð yfir í þrjá tíma og ég kosin í foreldraráð. Það var ábyggilega af einskærum elskulegheitum sem kona nokkur stakk uppá mér sem kjörnu fórnarlambi í þetta ágæta ráð. Þarna fengi ég tækifæri til að kynnast innfæddum.
Ó mig auma, þarf svo að mæta á fund í ráðinu annað kvöld og eflaust marga langa og stranga fundi það sem eftir lifir vetrar.

Skólinn, tja hann verður að bíða því ég get ekki farið of skart af stað í þetta blogg, gæti skrifað yfir mig á fyrsta degi.

2006-05-24T00:42:00.000-07:00

Ég fór á bókasafnið.
Tók allar bækur um prjónaskap frá fornu fari, í Danaveldi.
Og geisladiska.
Er í errinu, tók Rasmus og Red Hot Chili Peppers. Bró segir piltana í Red H.C.P vera eldgamla, jafnvel bara á aldur við mig. Og þeir hafa verið lengi að, þekktir fyrir að vera nánast berrassaðir á sviðinu. En það er ekki það sem heillar mig. Ég er búin að vera að hlusta eftir þeim í leyni. Kann vel við þá og langaði að hlusta meira en ég hélt að þetta væri einhver hljómsveit sem unga fólkið og heimasætan ,,fíla'' og ég þorði ekki fyrir mitt litla líf að spyrjast fyrir um þetta heima fyrir. Á alltaf á hættu að vera kölluð ''wannabe''
Nú þar sem ég var þarna í errunum rak ég augun í essin. Fremst í bunkanum var Simply Red, Createst hits.
Ég mátti til með að taka hann því við hann á ég minningar sem ylja mér.
Minningarnar tengjast '' the salvation soldier''.
Þegar hann var á öðru ári var ''Holdin back the years'' med Simply Red hans yndlings sang. Vopnaður tennisspaða ( gítar), hans aðalmerki fyrstu fimm ár ævinnar, söng maðurinn, holdin holdin holdin, af þvílíkri innlifun að furðufuglarnir í skóginum klökknuðu.
Þar sem ég heyri aldrei í þessum soldier þá held ég bara áfram og velti mér upp úr því sem einu sinni var.
Holding back the years, thinking of.......
Síðar meir spilaði tennisleikarinn undir hjá Dire straits.

Á tíunda til tólfta ári varð soldier heltekinn af warhammer veikinni.
Maðurinn er jú ekki mjög æstur í eðli sínu en hann er ofsatrúar þegar kemur að einhverju sem þessu. Þarna sat hann lon og don og spilaði eða dedúaði með warhammermanneskjur.
Móðir hans hafði áhyggjur af þessu hreyfingarleysi og keypti Latabæ. Hún sá fyrir sér að nú yrði piltur alelda. Kæmi til með að þrá hreyfingu og líkamsrækt við undirspil og dásamlegan gleðisöng þeirra sem haldnir eru hinum sanna ungmennafélagsanda.
En allt kom fyrir ekki.

Hafi eftirfarandi máltæki verið samið um einhvern sérstakan, þá var það um hann.
''Þegar bólar á hvöt til að gera eitthvað , leggst ég niður og bíð eftir að hún líði hjá''
Þegar soldier gekk til hvílu á kvöldin setti hann æfingarprógramm Latabæjar á fóninn, lagðist svo til svefns og svaf undurvært, undir þessu síendurteknu, hele natten.

en
I'm keep holding on
I'm keep holding on
That's all I have today
that's all I have to say

Ég er að taka próf, heima.
Við fengum þema sem heitir tekstill án marka eða landamæra (grænseløse tekstiler). Síðan velur hver og einn nemandi sitt kjörsvið til að taka prófið í eða á. Ég valdi prjón.
Ekki leiðinlegt það, og svo meget praktiskt því það get ég unnið að mestu heima.
Ég ætla að blanda saman kúltur og tækni þriggja landa, nú stendur yfir heimildavinnan. Hljóp við fót á eftir afskaplega huggulegum pilti, á bókasafninu. Bækurnar sem ég þurfti á að halda voru auðvitað með hinum fornbókmenntunum í kompum og kjellurum neðanjarðar, ég þurfti því aðstoð við að grafa þær upp:)

Blessuð sólin elskar allt, heimasætan fór héðan kl. 8 í ballerínubúningi sem við mæðgur græjuðum, ég fékk reyndar líka að sauma á vinkonu hennar, sú er álfur. Stúlkan bloggar um þetta sjálf, allavega merkilegur dagur og spenna í loftinu hér, strax kl. sex í morgun. Hún að undirbúa sig og gullabarnið agitator fyrir því að hans bekkur fengi mest af karamellum frá henni. En það er nebbla siður hér, að níundi bekkur kasti kveðju á nemendur skólans, með karamellum. Ótrúlega mikið um sælgætisát, flödebollur og hygge þetta og hitt, í skólanum. Merkilegt, vegna þess að hér etur fólk stöðugt rúgbrauð og gulrætur?

Ég skilaði ''vefnaðardraslinu'' mínu. Gat ekki unnið neitt af því skammlaust svo ég er ikke tilfreds med det, men..
Þetta eiga að vera púðar og kludetæppe. Mest höfum við þó gert af prufum.

Nú er það dönsk prjónahefð.
Med venlig hilsen

If you were me

2006-05-22T04:17:00.000-07:00

Ég var að hlusta á uppáhalds lagið mitt með Chris Rea (og Elton John), If you were me. Það kom mér til að hugsa um Evrovisionkvöldið.
Við hér á þessu hæli, góndum saman á keppnina fyrra kvöldið. Þvílík sóun á góðu kveldi. Eftir að hafa mænt á þennan tortúr hótaði ég að horfa aldrei aftur á Evrovision
Laugardagurinn rann upp og gullabarnið gekk hér um með manndrápssvip. Það voru allir að fara í eða að halda, Evrovisionpartý, nema við...........
Ég benti honum á að þau systkinin gætu vel haldið partý án mín. Auk þess ætlaði ég ekki langt, í mesta lagi uppí eldhús. Fyrir honum eru partý jú fyrst og fremst snakk og pepsi max. Um þetta var þrefað þar til ég samþykkti (fyrirsjáanlega) að vera með í partýinu og horfa á Evrovision.
Gullabarnið fór eftir veitingum. Treysti sér ekki aleinn til Abú svo hann kom við hjá frænku og bauð henni með í leiðangurinn. Á meðan gulli var í ferðinni datt systir hans úr skaftinu, var beðin um að gæta barna, svo við vorum eftir tvö á þessu þýðingarmikla kvöldi.
Mér var stillt upp i stofusófanum, fékk náðasamlegast að hafa prjónana, átti að bíða hans. Og þar sat ég þegar drengur kom til baka, með súrt og sætt í poka. Frænka kom líka og þau hurfu inn í herbergið hans. Evrovision hófst með pompi og pragt.

og ég sat alein, með prjónana, allt kvöldið......................

Jedúddamía, það er geðveikt veður núna, þrumur og eldingar og jahérna haglél á stærð við epli. Þvílíkur hávaði!

Mér þótti finnska lagið flottast, kreativir Finnarnir, flottir búningar og gamaldags soft þungarokk. Og þetta hafa þeir sýslað við í mörg herrans ár, drengirnir.
Næst á eftir valdi ég Þjóðverjana með heimilislegt kántrý, er líka búin að vera með lagið á heilanum síðan.
Í þriðja sæti setti ég fallegu frönsku stúlkuna, og þrátt fyrir einkennilega tóntegund fór hún aldrei útaf strikinu, tækniörðugleikar.
Irarnir klikkuðu ekki á Jonny Logan stílnum.
Danska lagið var leiðinlegt og stúlkan stirð og taktlaus. Afhverju sendu þeir ekki bara Jakob aftur.
Þessi trumbuslegni berbossadillutaktur sem nú virðist einkenna hinn hefðbundna Evrovisionstíl er hræðilegur. En sennilega verður, með tilkomu evrópsku þungarokkaranna, hinn hefðbundi Evrovisiontaktur innan fárra ára, heavy metal.

Gullabarnið veðjaði á rapparann og skólastúlkurnar frá United Kingdom.
Heimasætan, sem sat eins og vel upp alin heimasæta frá miðöldum, með hannyrðir í kjöltu og gætti barna, kaus drengina sem hummuðu og mummuðu saman og sundur. Man ekki hverra
mann þeir voru. En það var fínt.

Og þetta eru niðurstöður mínar eftir að hafa skemmt mér konunglega, í partýi með Evrovision.
Ég leyfi mér þá ósvífni að vera á annarri skoðun en aðrir( og aðrir eru allir þeir sem halda ekki vatni yfir því hvað þetta var flott hjá okkur og hvað þeir sem ekki hafa humor fyrir þetta eru vitlausir), varðandi íslenskt framlag í þessa keppni. Keppandinn var fullkomlega í stíl við flestar aðrar þarna, svo það var ekki svo frumlegt.
Lagið hundleiðinlegt og humor?
Ef manni þykir eitthvað púkó og leiðinlegt( eins og þessi keppni) þá þarf maður ekki að taka þátt eða hvað. Er ekki frekar dónalegt að gera grín af fólki?
Í gamla daga var nú alltaf talað um þáttöku í þessari keppni sem og örðum svona ( fegurðarsamkeppnum og bla bla) sem landkynningu.
Hver var svo okkar landkynning. Við erum töff töff töff....
Og það er alltaf eitthvað töff við það að ögra viðurkenndum normum?
Mín skoðun er sú að ef maður tekur þátt þá gerir maður það af einlægni. Þess vegna þykir mér mest til þess koma þegar þjóðirnar koma með eitthvað sem er einkennandi fyrir þeirra tónlistarhefð og menningu.
Leiðinlegast þegar allir eru að kópera með örlitlum útúrdúrum lagið sem vann í fyrra.

Og þá er ég aftur komin að því sem orsakaði þessar vangaveltur. If you were me, and I was you. If you have to play my part out, what would you do . To crazy stories. To different views......

Ég er að velta því fyrir mér hvernig Fighting shit hefur það á ferð sinni um framandi lönd, guitarleikarinn virðist hafa gleymt ástkærri fjölskyldu sinni.

Uppskriftir

2006-05-07T15:31:00.000-07:00

Enn einn sunnudagur að kveldi kominn.
Það er komið vor, yfir tuttugu stiga hiti í dag. Ég hljóp sama hring og venjulega en nú brá svo við að míns var nærri dauð, mér sortnaði fyrir augum og ég drógst áfram með erfiðismunum. Komst heim og var rauðari en jólaepli það sem eftir lifði dags.

Dulítið erfiðir dagar fyrir skólastúlkur á ýmsum aldri. Vefnaður krefst vitsmuna, einbeitingar, stærðfræðigetu og vandvirkni. Ég verð aldrei svo gömul að ég uppgötvi ekki eitthvað nýtt í eigin fari. Líkt og ungabarn sem skoðar fingur sína daginn út og inn tel ég mig hafa krufið persónu mína með naflaskoðun frá öllum hliðum, áratugum saman. Uppgötvaði samt á dögunum að ég hef aldrei á ævinni getað farið eftir uppskrift.
Þegar ég t.d. prjóna geri ég það af fingrum fram, eða eftir eigin uppskrift. Auðvitað er útkoman happadrætti eitt og oftar en ekki misheppnuð afurð. En ég fæ útrás fyrir eitthvað, fer eigin leiðir og ræð mér sjálf.
Mér finnst leiðinlegt að búa til eitthvað eftir og með uppskrift frá öðrum.
Ég er bara svona óskaplega kreatív í eðli mínu. Þarf fyrir vikið oft-ast að gera hlutina tvisvar, fyrst mistökin og svo.....

Maður verður að þekkja regluna til að geta brotið hana, sagðann...
Ég verð að læra að fara eftir uppskriftum, fyrirmælum. Læra aðferðir og fara eftir þeim.
Ég hef hvorki eldað né bakað nákvæmlega eftir uppskrift.
Vefnaður krefst nákvæmni og þar verður maður að fara eftir uppskriftum og útreikningum.

Æfði mig í dag. Bakaði tvær kökur, nákvæmlega eftir uppskrift.
Eldaði Rauðan karry workret med gröntsager, næstum alveg eftir uppskrift.

Velti því samt fyrir mér hvort uppskriftir og fyrirmæli geti ekki orkað hugmynda og sköpunarútrásarlega hamlandi?
Handverk eftir útreikningum og spekulasjónum er oft svo vel gert að hvergi er þar að lesa vott um persónu þess sem það skapaði.
Teikningar barna til 8 ára aldurs eru oftast fullar af karakter og einlægni listamannsins. Um miðjan aldur taka þær að líkjast fyrirmyndum úr sjónvarpi og tölvuleikjum, persóna listamannsins verður fjarlægari.

Veit ekki.........

Stúlkan tók samræmd próf í vikunni, lifði það af en taldi það danska mun léttara en hið íslenska.
Nú taka dönsku samræmdu prófin við og svo skólaprófin sem verða auðvitað tekin munnlega eins og hér er siður.

Seli hvorki át né svaf þessa vikuna. Hann varð heltekinn af þráhyggju. Í Fötex var tilboð á draumasímanum.
Ég fékk ótrúlegustu tilboð.
Allt hans sparifé átti að ganga upp í nýja símann.
Ég átti að kaupa gamla símann sem ÉG gaf honum í jólagjöf, hann ætlaði að vaska upp og fara út með ruslið það sem eftir væri af ævinni, bara að hann fengi símann með myndavélinni, blikkandi ljósunum og upptökuhæfileikanum.
Talandi um að foreldrar séu þrælar barna sinna, þrælar tískunnar, skjalfandi strá í heimi markaðslögmála......

Ég keypti símann.

2006-04-04T07:11:00.000-07:00

Það byrjar ekki glæsilega hjá mér vikan.
Ég norpandi í strætóskýli klukkan hálf sex að morgni, þrátt fyrir vorblíðu og háværan fuglasöng er ennþá myrkur. En það er ekki nema von þar sem alltaf er verið að hringla með tímann hérna.
Ég kemst aldrei lengra en í skýlið, strætóbílstjórar eru í verkfalli.........
Enn og aftur átta ég mig á því hvað einfaldir hlutir geta orðið flóknir þegar maður er í umhverfi sem maður kann ekki á. Það minnir mig á það þegar virðuleg kennslukona af höfuðborgarsvæðinu flutti norður á hjara veraldar, til að danna þar börnin. Einn dag þá frúin hafði vetrarsetu fyrir norðan gerði stórhríðarbil. Snjórinn settist í himinháa skafla og bílar voru fastir hér og þar. Kennslukonurnar úr sveitinni komu siglandi úr úr hríðarkófinu, á sínum fjalladrossíum. Heimamenn komu kjagandi til vinnu, klæddir 66° göllum sem hægt er að sofa í á Norðurpólnum, og klofuðu skaflana sem aldrei fyrr.
Kennslukonan ,,að sunnan'' var daglega dags klædd lakkskóm og pilsi. Það var hún einnig þennan dag. Hún lagði af stað að heiman en við fyrsta framstig festi hún fót og lakkskó í skafli. Með erfiðismunum og af seiglu náði frúin að rífa sig lausa úr skaflinum. Hún snéri við inn, hringdi í skólann og meldaði sig veðurteppta, kæmist ekki til vinnu í dag. Borgardaman bjó við hliðina á skólanum, svona fimmtán skrefum frá. En hún þekkti ekki aðstæður, vissi því ekki hvernig hún átti að ,,tækla'' vandamálið.
Það er eins með mig. Þegar vandamál sem þetta með strætó kemur upp þá er ég hjálparvana og get ekkert annað gert en hunskast heim með skottið á mili fótanna.
Ég fór samt yfir stöðuna á yfirvegaðan hátt. Það væri hægt að hringja í vini og eða ættingja vælandi, fá þannig skutl á rútubílastöðina, en þeim er ekki til að dreifa hér. Það væri hægt að hringja eftir taxa en þegar maður borgar tuttugu þúsund í strætókort á mánuði þá er too much að bæta leigubílakostnaði við, svo vissi ég heldur ekkert að strætó kæmi ekki ,,það var ekki sagt mér það'' og þegar ég loksins áttaði mig á því, eftir klukkustunda bið, báða dagana, þá voru allar rútur farnar til Viborgar svo....
Það hefði líka verið hægt að hjóla, ef ég hefði vitað þetta fyrir, en það tekur langan tíma og klukkan fimm, jedúddamía :0
Svo ef, og það hefði verið ef, féll allt og þetta með að ,,sá sem vill finnur leið og sá sem ekki vill finnur afsökun'' ,,sökkar'', í dag.
Elskulegur bróðir kom við í gær til að athuga hvort verið gæti að systir hans stæði gapandi einhversstaðar niðrí bæ, væri mögulega búin að standa, algerlega rasandi bit, í fimm tíma í einhverju strætóskýlinu og væri ekki ennþá búin að átta sig á að það væri enginn strætó á ferðinni. Sennlega hefur hann ætlað að hlæja vel og lengi yfir þessu og bresta síðan í að senda út falkbíl eftir mér áður en glæpamenn borgarinnar færu af stað í skjóli nætur til að höggva niður mann og annan.
Hann er svo miklu betur upplýstur en ég og vissi að strætóbílstjórar voru í verkfalli af því að hægt var að skilja orð einhvers ráðamanns í opinberu viðtali sem svo að strætóbílstjórar yrðu að venja sig við þá tilhugsun að mögulega væri hrækt á þá? Bílstjórarnir voru í fílu yfir þessum mögulegu hrækjum og lögðu því niður vinnu. Bróðir sagði að einhverju sinni hefðu ferðir legið niðri um tíma vegna svona skyndiverkfalls strætóbílstjóra sem þá stafaði af því að einhverjir ,,ráðamenn'' höfðu reifað hvort ekki ætti að banna strætóbílstjórum að drekka meira en einn bjór í hádeginu, good God forræðishyggjan hér er yfirgengileg.
Nóg um strætó, þær áhyggjur eru léttvægar miðað við áhyggjuefni síðustu vikna. Þegar tóntegund fuglasöngsins breyttist, krókusarnir spruttu upp og sólin fór að glotta uppgötvaði míns ,,að allir eru að gera það gott nema ég''.
Eina helgina fékk ég sms ,,hér er eintóm ást og sæla, sjö í mat´´
Ég glápti á símann og klóraði mér í hausnum, hverju átti ég að svara?
Vangaveltur um stöðu mína brutust fram og urðu óstöðvandi um tíma. Það eru allir skotnir í einhverjum,
nema ég.....
ég er piparjúnka dauðans.
Eitthvað verð ég til bragðs að taka, það er ekki eins og hægi á öldrunareinkennum þó maður sitji og saumi út. Uppgötvaði t.d að ég sá ekki glóru þegar ég ætlaði að sauma út hænu með petitspori um daginn, varð því að setja upp forlát gleraugu sem ég hafði fest kaup á í Tiger. Blessuð börnin hrylltu sig í bak og fyrir þegar ég hafði þau á nefinu, sögðu að ég væri eins og ,,eldgömul kerling´´ svo ég fór og splæsti á mig ,,gellugleraugum'' í Fötex.
En það var ekkert betur lukkað því heimasætan hné niður í hláturskrampa, sagði að nú væri ég gjörsamlega eins og Woddy Allen.

Ég skundaði, gleraugnalaus, á bókasafnið. Náði mér í eintak af ,,Super date'' eftir Tracey. Sender du de rigtige signaler? Vil du ses som selvsikker, fremadstormende, skal du fold alting ud og læg intet over kors. Ga ikke trist og deprimeret, smile langsomt og hemmelighedsfuldt :)
Ég ætla að lesa alla bókina í dag. Annars skrifaði ég ,,minni'' og ræddi þessi vandamál í bak og fyrir. Það stóð ekki á hjálp þaðan frekar en fyrri daginn og þessi ráð fékk ég til baka;
,,En þú veist nú vel að þetta er ekki þinn vettvangur og varla er mikið um hormónastarfsemi þarna í bróderíinu og kvenlægum iðnum í skólanum. Þú verður bara að dubba þig upp og fara á kaffihús og hitta menn sem fara út á meðal fólks að björtum degi. Sittu ein með dagblað og kaffibolla og spottaðu út einhvern sem augljóslega er á lausu. Vertu í háhæluðum skóm svo þú getir hrasað trúverðuglega við fætur hans. Þá missir þú töskuna þína með ótal viðkæmum og persónulegum smáhlutum þannig að þeir dreifast milli fóta hans.Svo er alltaf hægt að hella kaffi yfir vel klæddan herramann, svona á leiðinni að borðinu þínu, verða miður þín og fara að hamast við að þurrka bleytuna meðan þú tautar onskel onskel með ómótstæðilegum erlendum hreim sem virkar mjög misterískt.....Svo var ein sem ég þekki t.d. að kynnast myndarlegum og strangheiðarlegum manni í gegn um einkamál.is og svo veit ég um hamingjusamlega gift par sem kynntist með sama hætti. Þau eru bæði í góðum vinnum og hafa það gott. Þannig að það virðist ekki bara vera klám, tvíkynhneigð og skyndikynni þarna á þessum vettvangi''
Púff, það er greinilega margt hægt að gera og spurning hvort ég geri ekki lista með ,,hvað skal til bragðs taka''. Þegar listinn er tæmdur get ég varpaði öndinni léttar og haldið áfram að bródera, áhyggjulaus.
Við förum í páskafrí á föstudaginn. Krakkarnir telja niður. Ungfrúin góða planar dagskrá fyrir komu vinkvenna okkar, Seli er fullviss um að það verði algert pain þetta páskafrí, húsið fullt af kerlingum, ojbjakk
Men langsomt og hemmelighedsfuldt smile :)

2006-03-26T10:10:00.000-08:00

Anna Birna góður kennari er,
kennir stærðfræði og íslensku mjög vel.
Hún er rosa langt frá okkur,
plís, ekki verða kokkur,
því við viljum hafa þig hjá okkur.
Kv. Þórný og Þórunn Birna.(Tótí og Tóta)
Takk fyrir ljóðið skvísur :)

Búið að flýta klukkunni og við því búin að tapa einni klukkustund. Það er ekki laust við þotuþreytu, vegna þessa.
Sunnudagur, rigning og slabb..............gúlp

Livet er langt, lykken er kort

2006-03-23T01:06:00.000-08:00

Við bróðir fórum í bíó í gær. Hann fékk að ráða mynd enda var það hann sem hafði haft áform um að fara í bíó, ég tróð mér með. Það hefði þó alveg verið eftir mér að ákveða að nú færum við á rómantíska mynd og það hefði alveg verið eftir honum að gegna því. En það slapp til og við fórum á svarthvíta heimildarmynd um Bítlaband danskra blómabarna, Gasolin.
Það voru sjö ,,hippar'' í fyrsta sal, og svo við, með popp og kók.
Við poppkaupin vorum við hvött til að kaupa tvö kíló af poppi í stað þessa eina sem við höfðum í höndunum. Það var víst miklu billegra að kaupa sekkinn!
Hlýddum því en vorum svo lukkulega að sturta úr honum ofaní sæti áður en við náðum að hlamma okkur niður. Og þarna sátum við, næstum því eins og í kirkjunni forðum, í vitlausum sætum, með poppfjallið á milli okkar.
Myndin var fín, alltaf gaman að heyra sögur af fólki.
Gasolinmenn hófu samstarf um 1969. Og voru að í u.þ.b. 8 ár. Þeir urðu heimsfrægir hér í Danmörku og reyndu fyrir sér í hinni stóru Ameríku. Þar áttu þeir ekki stóran aðdáendahóp svo heim héldu karlar. Samstarf söngvarans og gítarleikarans var stormasamt. Þeir höfðu gjörólíkar skoðanir á því hvernig tónlist bandið ætti að spila. Gítarleikarinn hafði hlustað á blus, var að mínu mati, dæmigert barn síns tíma. Klæddist rósóttum buxum, mussum og tréklossum, hafði hár niður á herðar. Hann vildi spila og semja tónlist í anda þess sem var að gerast á áttunda áratugnum. Hann var töffari. Söngvarinn var orginal. Hann bjó til texta, sat uppi um nætur og samdi tónlist sem hann svo bar undir hina meðlimi þegar birta tók. Ég upplifði hann sem karakter sem hafði gríðarlega mikla þörf fyrir að skapa, var drifinn áfram af einhverju sem kom innra frá honum en ekki löngun til að gera öðrum til geðs eða verða frægur. Hann var alltaf hallærislegur, klæddi sig ekki í takt við tískuna, stutt hár á meðan allir hinir voru með sítt. Þetta virtist ekki gert til að vera öðruvísi. Hann var náttúrulega öðruvísi, virtist ekki verða fyrir áhrifum frá umhverfinu. Og lögin og textarnir voru hreint ekki í takt við það sem var að gerast á þessum tíma. Þessir tveir andstæðu pólar börðust stöðugt meðan á samstarfinu stóð. Spenna og ágreiningur getur verið gríðarlega skapandi andrúmsloft. Jarðvegur þar sem nýjar hugmyndir kvikna og verða að einhverju, nái fólk að vinna með elementið. Einhver áhrif hafa svo hinir hljómsveitarmeðlimir haft á það. En þetta voru jaxlarnir í bandinu.
Hljómveitin hætti þegar tími orginalsins rann upp, hann hafði ekki lengur þörf fyrir bandið. Eins og bassaleikarinn sagði, það var ekkert eftir, þeir voru búnir með allt. eldurinn logaði ekki lengur. Gítarleikarinn var hins vegar á þeirri skoðun að nú fyrst gætu þeir farið að gera eitthvað af viti, söngvaskáldið loks farið að semja eitthvað sem glóra var í.
Söngvaskáldið, orginalinn er enn að gera það sama og þarna, hann varð þjóðsöngvari Dana.
Skoven den er lukket

Fuglene er stille

Pappa han snorker

Som en krokodille

Annars má lesa um þessa menn hér http://www.kjukken.dk/

Ég var eins hugsi og hugsast getur þegar heim var komið. Það er þetta með að vera sjálfum sér samkvæmur. Fólk sem verður ekki fyrir svo augljósum áhrifum frá umhverfinu. Það hrekkur aldrei úr karakter og nær að virkja og vinna með þetta einstaka sem allir hafa innra með sér. Og nær oftar en ekki árangri í lífinu.

,,Bara lummulega rómó''. texti eftir skáldið, svcna fyrir vinkonurnar mínar sem eru......... :)
BARE MIG
Tekst:Kim Larsen
Hvis du en morgen har det rigtigt skidt
og det er mandag og regnvejr
og der er én der pludselig blinker til digdu wo' la
- så er det bare migdu wo' la
- så er det bare mig
Hvis du har travlt,
ja og bussen smutter fra dig
og der er mindst et kvarter til den næste
og der er én der siger skidt med detdu wo' la
- så er det bare migdu wo' la
- så er det bare mig
for jeg er helt vild med dig
og vader rundt og tænker på dighver gang
jeg ser én der ligner dig lidter jeg på den igen
Hvis du åbner din taske for at finde en smøg
og du kun finder en regninghvor
der står skrevet at jeg elsker digdu wo' la
- så er det bare migdu wo' la
- så er det bare migfor jeg er helt vild med digog vader rundt og drømmer om dighver gang jeg o.s.frv.

Kolonihave

2006-03-15T01:14:00.000-08:00

Það skein sól um helgina, en arggggg hvað það var kalt.
Ég drattaðist út úr húsi, með The Beatles í eyrunum. Búin að spora hring, svo ansi góðan. Helmingur leiðarinnar með temmilegum halla. Men des´værre allt malbikað. Ekkert jafnast á við Botnsvatnshringinn, nema kannski Himnaríki........
Niðursokkin í ,,when I find myself in times of trouble, mother Mary comes to me........’’
var ég skyndilega stödd utan hringsins, á annarri plánetu. Úti í sveit?
Mínútu áður hafði ég þrammað eftir göngustíg, samhliða hraðbraut, í hverfi samsettu af einslitum múrsteinsblokkum i löngum röðum.
,,speaking words of wisdoms...’’ Kolonihave? Húsin stóðu þarna og ég gat ekki betur séð en að bros léki um skakka og litskrúðuga glugga.
Á góðum degi hefur regnboginn dottið yfir þetta hverfi.
Kóngarnir voru heima í múrsteinsblokkunum. Húsin eða hallirnar stóðu auðar, hús, kofi, kamar, höll, biðu eftir vorinu, eins og ég...

Þegar fólk ætlar virkilega að njóta lífsins, slappa af og hugga sig fer það hingað. Hér velur fólk að eyða frítímanum sínum.

Að ganga um í kolonihverfi, staðsettu inni í miðri borg, við hliðina á hraðbrautum og húsaröðum múrsteinsblokka, þar sem aðalskipulag borgarinnar ræður ríkjum, er upplifun sem erfitt er að lýsa.
Koloni er en sted som en gruppe personer tager til for en kortere tid. Þar ríkir kaos. Ekkert hús eins, garðarnir einstakir. Þar virðist fólk fá útrás fyrir kreativitet, allir á sínum forsendum :). Þar eru öll norm um beinar línur og fagurfræði arkitektúrs brotin.
Þar er frelsi og rúm til að hugsa. Umhverfi sem skaber ideer og tanke. Eller rum der som ideerne skabest på baggrund af tanker...
Ég held að kolonihave komi til með að hafa mikil áhrif á vangaveltur mínar næstu vikur :)

Ungfrú Sunneva átti afmæli í gær, varð ellefu ára stúlkan. Við fórum í afmælisboð og skemmtum okkur konunglega fram eftir kveldi. Axel fer aftur í afmæli á sunnudaginn, það er kun for drenge og verður haldið í Las Vegas, í lasergamehöll. Flestir í Axels bekk virðast eiga afmæli í mars svo það er mikil afmælisvertið yfirstandandi þessa dagana.

Annars allt í rólegheitum.

2006-03-02T01:04:00.000-08:00

Það snjóar og snjóar. Við mæðgin sátum í mestu makindum yfir hafragrautnum í morgun þá eldhúsið lýstist upp, skömmu seinna kváðu við drunur ógurlegar. Heimasætan þyrlaðist frá speglinum til að lesa yfir okkur vegna hávaðans sem hún taldi af okkar völdum, við sem sátum þarna alsaklaus með mjólkuskegg og skelfingarsvip. Það er ekki á nokkurn skapaðan hlut að stóla, nú til dags. Eldingar og þrumur í snjókomu, kl. sjö að morgni, skrítið.......

Las viðtal við Þóri hér,
http://grapevine.is/undirflokkar.aspx?id=1072
Góð mynd af þér drengur og fínt viðtal en ég vona að þetta með að á Húsavík séu margir hvalir og lítið annað sé frá fáfróðum blaðamanninum komið!
Þeir þekkja ekkert nema Reykjavík þessir blaðamenn, hafa aldrei út á land komið og halda að höfuðborgin sé nafli alheims, fuss og svei :)
Svona umræður um að einn staður sé öðrum betri eru alveg voðalegar, koma blóðþrýstingi margra upp að hættumörkum. Mestu skiptir hvernig okkur líður svona persónulega með okkur sjálf. Og kannski hefur staðurinn sem við búum á ekki alltaf svo mikið með það að gera. Hitt er svo annað mál, að Húsavík af öðrum bæjum ber.

En fyrir handavinnuvinkonurnar mínar þá er ég búin með sommerfugletröjuna og hún lítur svona út. Átti erfitt með að hemja sköpunargleðina og þetta varð peysusett, gasalega lekkert :P
Þetta er fyrir Karen Noe(slóðin hennar er á síðunni minni) úr garni sem hún selur og framleiðir, ull og þvílíkt hráefni. Ullin er svo mjúk og létt að ég ráðlegg fólki að leggja á sig ferðalag til Danmerkur til þess eins að kaupa þessa ull í síðbrókina sína. Ef ekki, þá er lítið mál að panta af netinu. Hún selur mest þannig. Ekkert mál að prjóna en að skrifa uppskriftina var verra :(

Þá er það útsaumurinn. Þar sem ég er bara kona þá kann ég ekki.....jæja eða nenni ekki að finna út úr því hvernig ég set inn aðrar síður hér til hliðar svo ég ætla að skrifa hér urlið af nokkrum geðveikum útsaumssíðum http://www.embroiderersguild.com/stitch/
http://www.embroiderersguild.com/stitch/projects/monoprint/monoprint.html
http://www.kaydennis.co.uk/Kits.htm
Finnsk síða http://www.ullapohjola.fi/
http://website.lineone.net/~teresa.searle/

Sænsk heimasíða www.broderiakademin.nu

Fleiri síður síðar, en ég keypti þessa útsaumsbók á dögunum og hún er dásamleg. Allar þær hundakúnstir sem hægt er að gera með nál og þræði. Það er svo mikið til af bókum með handavinnu hér að erfitt er að hemja sig. En ég mæli með þessari bók fyrir þá sem sauma því hún er mjög vönduð og ýtarleg. God arbejdslyst

2006-03-01T12:28:00.000-08:00

Ég er ekki hætt að röfla hérna, ætla mér meira að segja að hafa það eins og litla systir sem sagðist koma sterk inn með síðuna sína þann fimmta janúar, hefur síðan ekki skrifað orð.:)

Um helgina fór ég á þorrablót. Heilsan var ekki góð þar sem ég hafði veltst um í skólanum alla vikuna með flensu. Nefið rautt og þrútið, frunsa, baugar og gráleitur bjarmi á húð. En ég reif mig upp á rassgatinu og hlakkaði til að borða svið og rófustöppu.

En ég hefði getað sparað mér þá tilhlökkun því rétt eins og í góðri hryllingsmynd þá týndist þorramaturinn. Ræðismaðurinn í Kaupmannahöfn tók við matnum og setti hann samviskusamlega á fraktmenn sem brunuðu af stað upp Jótland. Síðan hefur ekki til kræsinganna spurtst. Þegar frakmennirnir fundu lyktina af okkar þjóðlega mat brugðust þeir skjótt við og urðuðu draslið, segja gárungarnir. Það hættir víst enginn á neitt úldið á síðustu og verstu tímum.
Það er ekki að spyrja að kaldhæðni örlaganna, fyrirtækið sem lagði upp í leiðangur með dýrmætan þorramatinn heitir,,Traust’’.

Ég borðaði kaldan kalkún á þessu þorrablóti.

Skemmtiatriðin voru ekki mörg. Bróðir og hljómsveit spiluðu þrjú drungaleg, tregablandin og fín frumsamin lög. Veislustjórar voru tvíburabræður af dansk íslenskum ættum. Þeir búa í Kaupmannahöfn og eru þekktir hér í landi fyrir þáttastjórnun í sparnaðarþætti sem Ríkissjónvarpið sendir út. Bræðurnir sögðust hafa sparnað í genunum þar sem móðir þeirra væri þekkt fyrir nísku.
Það fór örlítið fyrir brjóstið á mér. Okkur systkinunum þótti móðir okkar ansi aðhaldsöm þegar við vorum að alast upp, en það kallaðist ekki ,,níska´´ heldur ,,hagsýni´´.
Jæja en tvíburamamman var svo nísk, að sögn bræðranna, að hún nýtti gamla brjóstarhaldara sem tvíburahúfur.

Hljómsveit kvöldsins kom frá Hornafirði, heitir Kusk. Hún var þjóðleg með meiru og minnti á allar þær landsbyggða hljómsveitir sem ég hef á hlýtt síðustu tuttugu ár. Spilaði oft og lengi, vinsælasta og jafnframt ömurlegasta danslag allra tíma ,,Rabbabara Rúnu’’ og reyndi við mesta smellinn á Islandi um þessar mundir, framlag Islands í Evrovision ,,Til hamingju Island’’.

Á sunnudaginn héldum við bolludaginn heilagan að venju. Byrjuðum á vatnsdeigbollunum sem voru flatar eins og lummur. Það gerist annað hvert ár. Þetta veltur allt á byrjuninni og uppskriftinni. Og ég var með hræðilegu uppskriftina, greinilega....
Við lögðum lummurnar saman og skelltum inn í þær rjóma. Hagsýnar..
Næst bakaði ég gerdeigsbollur og þær ætluðu aldrei að hætta að lyftast. Þær skoppuðu á móti okkur út úr ofninum og vöktu mikla ánægju á heimilinu. Myrra sagði ,, umm þetta eru bollur eins og hjá alvöru mömmunum’’.......

Og hvaða mömmur eru það spurði ég hvöss ,örlítið móðguð.
Stúlkan reyndi að klóra sig út úr klípunni, án árangurs því ég veit að þegar eitthvað svona hrekkur upp úr manni þá liggur hugsun, venjulega byggð á tilfinningum, að baki.
Alvöru mömmur, hvað er nú það? hnuss..

Crazy, fór í dulargervi, ásamt félögum í nokkur hús og söng ,,Krummi krunkar úti´´. Það voru ekki miklar heimtur fyrir það puð. Danir kunna greinilega ekki að meta íslenskan alþýðusöng. Hingað komu nokkrar dúllur í prinsessubúningum og þær sungu allar sama lagið. Það er víst siður hér. Á meðan þær sungu glömruðu þær peningabaukum framan í mig. Þar sem ég er útlendingur, og ekki einu sinni ,,alvöru mamma´´ vissi ég ekkert hvernig maður hagar sér hér. Ég var búin að birgja mig upp af sleikipinnum svo prinsessur og prinsar urðu að láta sér það nægja. Misjafn siður í landi hverju.

Nú prjóna ég bara eins og brjáluð kona, er að klára og ætla að skila summerfuglunum inn á morgun. Annars rignir yfir okkur verkefnum í skólanum núna, ég berst á móti hörðum hnúti sem gerir sig líklegan til þess að setjast að í maganum á mér og ætla mér að halda ró yfir þessu öllu saman. Geri verkáætlun og reyni að hringla ekki mikið útaf henni.

timburmenn

2006-02-17T05:12:00.000-08:00

,,Enginn hópur er erfiðari viðureignar þegar að því kemur að taka til hendinni við nauðsynlega nýsköpun ýmist hugmyndalega eða af öðrum töga. Kreddufastir einstaklingar sem hafa öðlast sérfræðiþekkingu og lifa eftir úreltum kenningum eru einn versti nýsköpunar og framfarahemillinn sem til er. Það sama á við um þá sem eru fáfróðir. Jafnvel þeir eru oft miklu auðveldari viðureignar en þeir sem ríghalda í rangar hugmyndir, viðhorf og kenningar sem þeir eru fullvissir um að séu réttar. Slíkt byggist að hluta á á þeirri hugmynd að menn komi "fullskapaðir og alvitrir" úr skólum - einnig á því að margir nemendur fá á tilfinninguna að fræðin sem þeir nema séu tæmandi, rétt og algild. Fátt er fjær réttu lagi. Öll fræði geta verið fallvölt, þau eru í stöðugri mótun: Af og til kemur á daginn að umturna verður veigamiklum atriðum í viðteknum hugmyndum sem áratugum og stundum árhundruðum saman hafa verið talin hafin yfir alla gagnrýni. Því er betra að vera við því búinn að ýmislegt sem menn hafa lært verði að varpa fyrir róða.'' Þetta fann ég hjá Upplýsingaþjónustu Háskólans undir http://www.hi.is . Þar sem ég er með timburmenn eftir bloggið í gær þá hitti þetta beint í mark.

En það er annað sem fer í taugarnar á mér í dag. Það er þegar orðið ,,ég'' verður ,,við''. Þetta gerist gjarnan þegar fólk tapar glórunni af ást og sameinast annarri manneskju svo gjörsamlega að úr verður eitt ,,við''. Ég þekki fleiri kvenmenn en karlmenn sem hafa lent í ,,svona'' samruna og eftir stendur maður með söknuð í hjarta og kökk í hálsi. Venjulega eyðast dýrmætir persónutöfrar við samrunann og einkenni ,,viðsins'' verða ofaná. Allt verður ,,okkur finnst'', ,,hann var einmitt að segja,, og ,,við ætlum''.
Þetta virðist ekkert háð aldri né lífsreynslu fólks enda spyr ástin ekkert að því (hjúkket).
Eflaust má finna fræðilegar skýringar á þessu en þrátt fyrir það er þetta jafn leiðinlegt.
Það er þó huggun harmi gegn að þegar mesta víman líður hjá og grámygla hvunndagsins
verður alsráðandi þá skríður, oftar en ekki hið gamla sjálf undan sófanum og manneskjan verður aftur ég.
Þangað til verða þolendur að bíða rólegir.

2006-02-16T00:13:00.000-08:00

Það sem af er þessa vikuna hef ég mátt vakna kl. fimm og leggjast í ferðalög fyrir sex til þess eins að vera mætt í skólann kl. átta, fimmtán. Venjulega vakna ég sex og fer af stað sjö en það tekur lengri tíma að ferðast með buss.
Eflaust venst ég þessum óyndislega fótaferðatíma snart.....
Verð þá væntanlega hætt að vorkenna mér þessi ósköp þegar birta tekur og snjóa leysir.
Á miðvikudaginn lagði ég á mig þessa þjáningu til að mæta í formidling, það heitir reyndar eitthvað annað eftir áramótin en sami kennari, sama kennsluaðferð ef..... , aðrar bækur þó. Læring, aktuel læringsteori i spændingsfeltet mellem Piaget, Freud og Marx og svo Ideudvikling með kreativ innovation.
Spennandi, spennandi það vantar ekki en ég get ekki hrakið hugsanir mínar gagnvart þessum tímum á brott. Velti því fyrir mér hvort danskar konur plus einn drengur séu virkilega svona seinþreytt til vandræða eða kunna þau kannski að meta þessa tíma. Ef þetta nám á að gefa Professionsbachelorgráðu þá er það ansi billig gráða sem nemendur verða sér úti um þarna, í kennslufræði, uppeldisfræði og öðru því sem lýtur að kennslu. Mig skortir orðaforða pa dansk til að geta komið þessu frá mér, þar sem það á heima, á almennilegan hátt.
Nú hef ég reynslu af öllum skólastigum, ýmist sem nemandi eða kennari og svona kennslu hef ég aldrei upplifað. Mín ganrýna hugsun og ígrundun einskorðast við þankagang um
tilfinningar eða tilfinningalega úrvinnslu. Því hef ég ekkert verið að ergja mig á þessu fyrr, hef bara litið á þetta sem kærkomna dönskukennslutíma.
Kennarinn er tveggja metra langur. Kennaraborðið er passandi krakka, við það er lítill trékollur. Á veggnum hangir krítatafla, við hlið hennar bústinn svampur í ,,kvennlegri'' tágarkörfu.
Cosy nice en á þessari öld :O. Glærur, hvað þá úthendi frá kennara þekkjast ekki.
Nemandinn þarf ekki að skila neinu, hann tekur engin próf og það er frjáls mæting.
Kennsluáætlun kennarans er mjög gróf upptalning á því hvað nemendum beri að lesa fyrir tímana. Uppbygging kennslustundanna virðist handahófskennd, ræðst auðvitað af því hve margir mæta, sem venjulega er helmingur nemenda eða minna, hvaða nemendur mæta, hvort þeir eru vakandi í tímanum o.s.frv. Munnleg þátttaka nemenda er þungamiðja kennslunnar. Oftast fer umræðan út í kjaftæði þar sem ungir nemendur ófluttir úr foreldrahúsum, fá ótakmarkaðan tíma til að tjá sig um uppeldis og kennsluaðferðir, hvernig þetta er í skólum í dag og hvernig að þessu ætti að standa.
Ég veit ekki hvort ég á að hlæja eða gráta, segi kannski ekki að þetta liggi svo þungt á mér en ég hef aldrei komist í kynni við svona losaralegt ástand. Það er enginn rammi og kannski..... ef nemendur hafa ólæknandi áhuga fyrir uppeldis- og kennslufræði þá hafa þeir þarna svigrúm til þess að takast á við efnið á kreatívan sjálfstæðan hátt. Gengur það fyrir 20 ára nemendur, 40 ára nemendur?
Eru kennarar kannski óþarfir? Ruglingslegar hugsanir sem ég þarf að ígrunda betur..........

Þoka og hryssingslegt veður. Börnin fara í vetrarfrí á föstudaginn.
Við þurfum að fara að taka ákvörðun, flytja eða ekki flytja. Crazyboy segist hvergi fara. Hann er víst alltaf að flytja( hefur alla ævi búið á Húsavík), það er víst ekki gott fyrir börn, hér hefur hann eignast vini ( allir íslenskir) og hér! ætlar hann að vera þangað til hann kemst aftur til Islands = Húsavíkur. Þar ætlar hann svo að vera það sem eftir lifir. Köttur úti í mýri.

Myrra hefur þungar áhyggjur af framtíðinni. Til þess að komast í menntaskóla hér þarf meðaleinkunn að vera 8 eða hærri og nemendur verða að hafa lært þýsku í að minnsta kosti þrjú ár.
Hún gæti því farið í 10. bekk og lært þýsku eins og brjáluð manneskja en glætan að maður lafi lengur í folkeskola en nauðsynlegt er, svo..................

Ég verð brátt farin að skjögra og tifa af löngum setum í buss. Aldurinn færist óðfluga yfir og ég er í kapphlaupi við tímann. Á eftir að gera margt áður en markinu er náð. Ég sé því ekki aðra lausn á málum en að flytja.

Eins og í góðum sápuóperum mun úr þessu greiðast á næstu vikum.

Ég er að klára hönnun og prjón á summerfuglpeysunni fyrir Karen Noe. Sauma saman í dag og skrifa síðan upp uppskriftina. Það er seinlegt og ég hef aldrei verið dugleg við það. Prjóna bara upp úr mér en skrifa ekkert. Á öllum vígstöðvum kemur skipulagsleysið manni í koll. En ég er ánægð með peysuna, það verður spennandi að sjá hvort hún notar hana í bókina sem hún er að gera. Ég fæ borgað fyrir þetta og það er fyndið að fá borgað fyrir það sem maður venjulega borgar fyrir að fá að gera. Kannski fer allur sjarmi af því sem maður gerir sér til ánægju og yndisauka ef það verður lifibrauðið?
Í gær kom kona frá tímaritinu Famili Journal (veit ekki, rétt skrifað?) og rabbaði við okkur um þá möguleika sem handverksfólk hefur til að koma vinnu sinni á framfæri eða til að skapa sér vinnu við (eða með) handverk. Einnig leiddi hún okkur í gegn um ferli þess að skrifa bók, en sjálf hefur hún gert fjórar bækur um töskugerð, barnaföt og flr. Spennandi og greinilega leyndur draumur margra.
Við erum að byrja á vefnaði í skólanum. Það hef ég aldrei gert og veit eiginlega ekki hvort ég nenni neitt að læra það. Kem ekki til með að nota það held ég. Hljómaði eitthvað svo kunnuglega, til hvers erum við eiginlega að læra þetta??

Í gær dúkkaði upp sú spurning hvort handavinnukennsla í skólum hafi einhvern tilgang? Nú á tímum fjölbreyttra kennsluhátta, samþættingar og einstaklingskennsluáætlana eru allar kennslugreinar kenndar með ,,skapandi kennsluaðferðum'' sem taka mið af fjölgreindum. Hvað hefur handavinnukennsla þá fram yfir aðrar námsgreinar? Hafa nemendur í komandi framtíð þörf fyrir einhverja kunnáttu í handavinnu? Getur handavinnukennsla gert eitthvað sem aðrar námsgreinar geta ekki gert? Er handavinnukennsla kannski sóun á tíma á dýrmætu næmisskeiði barna til náms?
Afar áhugavert viðfangsefni sem ég ætla að sökkva mér í.
Að lokum hef ég alltaf haft andúð á prófum. Eða öllu heldur notkun skólakerfisins á prófum. Niðurstaða þeirra hefur haft neikvæð áhrif á sjálfstraust og þá um leið persónuleika margra til framtíðar. Hjá sumum jákvæð en það skaðar ekki. Sjálfsmat barna, ungmenna og fullorðinna ætti að byggjast á öðru en niðurstöðum prófa.
En ég er ekki svo viss lengur. Hvernig veit ég sem foreldri hvar barnið mitt er statt ef matið er alltaf háð huglægu mati kennarans? Og, og..... þetta er allt of djúpt haf að hætta sér ofan í núna en grunnskólakennarar í Dk. eru alveg gal um þessar mundir í umræðunni um próf og kröfum um sýnilegra skólastarf. Telja að það muni m.a koma niður á annars brilliant góðri félagsfærni danskra skólabarna. Svo, það eru hæðir og bætur eins og kerlingin sagði :Þ

viku síðar

2006-02-09T03:09:00.000-08:00

Í skólanum er skemmtilegt að vera.
En tíminn æðir áfram eins og honum einum er lagið. Hér er þoka á öllum vígstöðvum. Loftið mettað umræðunni um Muhamed eða þeim ófriði sem teikningarnar í Jyllandsposten ullu, eða voru það þær sem komu þessu af stað........
Uppsöfnuð reiði og gremja braust út þegar tækifæri gafst til að beina henni að einhverju öðru en því sem hún í raun og veru snýst um.
Skyndilega varð Danmörk nafli alheims og blórabögull fyrir ótrúlegustu hluti. Við búum í sama bæjarhluta og flestir múslimar í þessari borg. Ekki get ég ímyndað mér að þeim, frekar en öðrum, líði vel undir þessum kringumstæðum.
Það á að virða trúarbrögð annarra og ekki eru þeir öfundsverðir stakkels teiknararnir sem fengnir voru til þess að teikna þessar myndir. En hefði einhver getað ímyndað sér svona öfgafull og geðveik viðbrögð?
Myrra er í startholunum, tilbúin til brottfarar við fyrsta tækifæri. Axel segist nú frekar vera orðinn leiður á þessu endalausa tali um Múhamed og vonar að eitthvað skárrra dúkki upp.
Og þá verður það fuglaflensan. Með vorinu þegar farfuglarnir leggja upp í leiðangur............

Ég ætla að fara á þorrablót hér bráðum. Tilhugsunin um sviðakjamma, harðfisk, hangiket og flatbrauð er ekki slæm. Hér er matur ekkert sérstaklega skemmtilegur. Valur segir Dani ekki hafa nokkurn matarkúltúr. Það er nú eitthvað annað en við með okkar signa fisk, kæstu skötu, skyrhræru, saltket, sviðahausa, hrútspunga og slátur.
Krakkarnir sakna þess mest að fá ekki serios, það er ekki hægt að kaupa hér en pizza er alþjóðlegur uppáhaldsréttur allra svo það væsir ekki um þau.

Hjá þeim var viku þemavinnu að ljúka. Axels árgangur vann með salt en Myrru með kemiske stoffer.
Ég brodera, erum að byrja á oppgave sem heitir ..bord dek dig selv''. Byrjum á ideudvikling varðandi verkefnið og leggjumst í hönnun og spekulasjónir varðandi eitthvað á borð. Ég ennþá að lesa og skoða hina mexikönsku Fridu Kahlo, undir áhrifum af notkun hennar á sterkum litum, vel að gera dúk, langan og mjóan með stórum appelsínugulum blómum. Hann verður kannski aldrei brúkaður en gaman að gera eitthvað annað en pent.

2006-01-31T00:50:00.000-08:00

Ég átti afmæli í gær og fór þess vegna með muffins í skólann. Hér koma allir, alltaf með eitthvað þegar þeir eiga afmæli svo ég gat ekki skorast undan því. Gerði það þó fyrir aftan æðri endann á mér, ekki vegna þess að mig langaði ekki koma með bakkelsi eða svoleiðis heldur afþví ég þoli ekki þegar athyglin beinist að mér. Nú og flengi maður einhverju með fílusvip á borðið neyðist maður til að gefa upp tilefnið.
Þegar það var komið á hreint galaði ein skólasystirin, yfir allan sal, og hvað ertu svo gömul? Ég svaraði um hæl ,,to og firs''(tú og fjirs), það kom löng þögn og vinkonan starði á mig um stund, rétt eins og hún væri að bíða eftir einhverju.......
en svo fóru þær allar að hlæja :(
Hvernig er hægt að muna þetta talnabull hjá þeim, allt í lagi með ti, og tyve, tredive og förre eða fyrre en halv tres. tres, halv fjerds, firs og half fems??????

Ég var í fílu allan daginn.

Svona dagar taka á, en mér skilst að miðað við aldur (to og firs) haldi ég mér nokk vel.
En nú er kominn nýr dagur og ekkert sem ætti að raska þeirri innri ró sem ég hef þegar allt er eins og það á að vera, hafragrautur, skóli, lopahúfa, fréttir.......

Og takk fyrir kveðjurnar í gær þið elskulegu.

Dásamlegir dallar

2006-01-28T03:20:00.000-08:00

Í gær fórum við mæðgur ásamt Vordísi í bæinn. Tilefnið var að kaupa efni í fermingarkjól Vordísar. Og það tók ekki langa stund. Ljósblátt satín og tjull var komið ofaní poka áður en langt um leið.

Á heimleið rákum við nefið inn í Genbrug og þar fann ég þessa dásamlegu emeleruðu dalla. Planið var að hafa allan loppufjársjóð í grænu og hvítu. Er ákaflega veik fyrir dönskum sveitastíl. Pastel litir, handgerðir gamlir lúnir hlutir, blúndur, tré og sögur af lífi fólks fyrr á öldum. En þessir emeleruðu dallar eru jú frekar litsterkir..... Kannski ég leyfi áhrifum frá listakonunni Fridu gæta í hýbýlasmekk mínum og noti liti til að glæða lífið.........

,,Allt nyt strander pá, at der er præcedens for det gamle'' (Henningsen)
En nú fer ég og fæ mér göngu i sólinni, kem við hjá bróður og þvaðra við hann í stað þess að lafa hér. God vekend

I love my live

2006-01-27T05:04:00.000-08:00

Föstudagur, frost, sól og blankalogn. Eins og hr. I love my live segir getur maður varla farið fram á mikið meira.
Það hefur verið mikið að gera alla vikuna. Í dag opinberar sólin lóló, sem hefur hreiðrað um sig í öllum hornum. Ég skipulegg árás á hana. Byrjaði daginn á því að druslast í þvottahúsið með stóran sekk á baki.
Í þvottahúsinu er aðstaða hin besta. Stórir bekkir þar sem hægt er að brjóta saman þvott, margar vélar, strauvél og hringborð. Ég tróð í margar vélar og fór svo niður í Dreisler að ná mér í kaffi.

Klukkan orðin 11 og ég búin að vera á fótum frá 7, kaffilaus. Nötrandi af fráhvarfseinkennum kaffis skjögraði ég inn í búðina sem angaði af kaffilykt? Ég orðin eitthvað verri, farin að finna lykt rétt eins og aðrir fíklar fá tremma?
En það var sem betur fer ekki svo, við borð stóð íturvaxin kona og þrusaði um ágæti kaffitegundarinnar sem hún var að pranga inn á fólk. Ég stóð þarna um stund með þremur grænlendingum og sötraði kaffið. Ákaflega félagslynd og menningarleg þótti mér. Keypti samt aðra tegund :o

Heim með kaffið og í þvottahúsið aftur, nú til að mata þurrkarana. Það var örtröð í þvottahúsinu. Við hliðina á þvottavélunum mínum stóð maður og braut saman vikuskammt af þvotti. Ég smokraði mér fram hjá honum og tók til við að moka úr þvottavélunum. Hristi þvottinn vel og vandlega og úpps....þarna stökk hún af stað þessi líka hræðilega bleika blúndu g-strengbrók og nánast vafðist utan um nefið á manninum. Ég fékk hláturskast, en bara inni í mér því þetta var vægast sagt pínlegt. Maðurinn stóð þarna eldrauður út að eyrum með brókina og ég, ekki minna vandræðaleg, hrifsaði hana af honum með tilheyrandi afsökunartuldri.
Eftir þetta var eins og þvotturinn minn væru bara svona brækur, ég veit ekkert hvaðan þær komu... en þær héldu áfram að detta úr handklæðum og öðrum sómasamlegum þvotti, núna niður á gólfið því ég var hætt að dusta, vöðlaði bara öllu ofan í körfuna.
Maðurinn hafði varann á sér, gjóaði á mig augunum öðru hverju.
Þegar ég hafði jafnað mig og maðurinn yfirgefið þvottahúsið fór ég að hugsa. Fyrir fólk eins og mig er þvottahúsið kannski svarið. Þar er kannski ástæða til þess að horfa í kring um sig eftir mannsefni? Næst þegar ég þvæ þvott fer ég með kaffibrúsann og prjónana, sit svo þarna daglangt og röfla og ræpa við alla sem inn koma.

Ég efa þó að ég noti g-strengsaðferðina aftur.

sunnudagsmorgun

2006-01-22T01:12:00.000-08:00

Crazy boyssssss í gær. Textarnir verða til um leið og söngvarinn hefur upp raustina. Þeir eru á ensku eins og hjá öðrum mikilsmetnum rokkurum. Heyra má áhrif frá ungum tónlistarmönnum eins og Þóri og fleirum angurværum af hans sauðahúsi :) í bland við ,,lose yourself'' frá Eminem.

SeliFló hefur jafnað sig í fætinum, lenti hins vegar í þeim hremmingum að vera kallaður til tannlæknis þegar hann mætti í skólann, aldrei friður. Ekkert borað en boðaður, ásamt aldraðri móður sinni, í byrjun feb til specialtandlægen. Mikil angist yfir því, hvernig verður ,,lúkkið'' þegar geiflurnar verða innpakkaðar í vírarusl. Vantar ekkert.... nema þeim takist að klessa á mann hornspangargleraugum ogsa. Hvernig fer svo fólk að því að borða ostapopp og aðrar álíka mikilvægar fæðutegundir með túllan fullan af járni...................

Kvinders rettigheder, grænser i tid og rum heitir prodjektet lavet af Cristina, Myrru og Malenu. Sautján blaðsíðna prodjekt sem framlagt verður á þriðjudaginn í skólanum með tilheyrandi kreatívum útfærslum svo sem söng, búningum og veggspjöldum. Unnið hefur verið dag og nótt alla þessa viku og fólk orðið þreytt á bröltinu í þessum kellum þarna á árum áður. En hvað áttu konurnar að gera, engin Ophra sem gat sagt þeim hvernig lífið á að vera, enginn topp model þáttur sem hægt var að gleyma sinni aumu fílapensillögðu tilveru yfir, og enginn bachelor þáttur þar sem fólki er sýnt hvernig hin útvalda fær hinn útvalda með tiheyrandi rómantískum rekkjubrögðum og innihaldsríkum samskiptum. Það var ekkert til sem skiptir máli svo eitthvað varð kvenpeningurinn að gera.......

Í dag er bjart yfir. Hemmi hefur ekki farið margar ferðir til Skals í vikunni því veðrið sem barst hingað frá Islandi hefur ekki boðið uppá langferðalög. Ég kláraði að sauma pödduna, ruddist þá í prjónahönnun og prjónaði barnapeysu með fiðrildum.

Valur kom í gær og setti upp ljós fyrir mig, auma kerling þorði ekki að gera það sjálf enda var þetta ekkert auðvelt...sko.

Um miðjan dag í gær bankaði hjá mér ungur maður. Eins og góðum sölumönnum sæmir ávarpaði drengurinn mig sem værum við vinir frá fornu fari. God god ég mundi ekkert eftir kauða sem von var því ég hef aldrei séð hann fyrr. Drengurinn kom akandi í vonda veðrinu alla leið frá Þýskalandi til þess að pranga inn á okkur aumu vesalingana íslenskri ýsu( sagðann) og lambalæri af sama þjóðerni. Allt var þetta á íslensku verði(eins billegt og það nú er) og auðvitað miklu betra en svínakjötið sem tröllríður öllu hér. Gúlp...ég lét freystast og keypti rándýrt lamb, klofaði svo skaflana heim með fangið fullt af smyglgóssi. Á eftir helltist yfir mig angist, hvað ef drengur fer nú að venja komur sínar til mín, úff gerir ráð fyrir því að ég verði fastakúnni, byggir alla sína afkomu á ketáti mínu og ég sem er ekkert sérstaklega sólgin í lambakjöt, er alveg ánægð með danskan Kalkún og kann allt eins vel að meta ormaþorskinn hér eins og íslenska Ýsu. Mér kom ekki blundur á brá eftir þetta og hef ekki ennþá fundið lausn. Verð sennilega að vera á vaktinni næstu ár og fara að ráðum Strúts á vík hinna endalausu you know.............

En eftir að ég fékk ljósin sé ég tilveruna í skarpara ljósi, skipulegg í gríð og erg hugmyndir og ritverk um mikilvæga hluti sem handavinnukennslu í skólum. Ætla að fara að gera eitthvað ,,af viti'' með hannyrðunum, vinna í ritgerð-um.

Ein sit ég og sauma

2006-01-17T02:07:00.000-08:00

Ég sit hér ein og sauma. Ef um fyrri líf er að ræða þá var ég ekki kvenmaður af aðalsættum í einhverju þeirra. Ekki af því að ég kann þessu illa heldur er ég með kveljandi samviskubit. Það nagar mig ótt og títt þessa dagana. Er hægt að réttlæta það um hábjargræðistímann að sitja bara og sauma. Í dag á ég að vera í skólanum, sem reyndar er eins og klipptur út úr rómans frá fyrri hluta nítjándu aldar, en það er annað mál. Ég ætti að vera í skólanum í bróderi tíma, yndislegur kennari og dásamlegir lúxus tímar en......já ég er heima. Axel liggur með fót uppí loft og neitar að fara í skólann, sem von er. Hann kom haltrandi úr klúbbnum í gær, studdist við forlátan drumb sem hann fann á leið sinni heim en hafði hvorki tréskó né leðju með í förum. Það hefði þó passað kauða prýðilega. Einhverra hluta vegna tóks karlinn á loft, í klúbbnum, rétt si svona þar sem stóð í makindum og uggði ekki að sér, við lendingu snéri hann sig illa. Axel var ekki í vafa um að hann væri mölbrotinn og bjó svo um hnúta í gærkveldi að hér á heimilinu færi ekki nokkur sála í skóla í dag. Tja allavega ekki hann og mamma. Dr. Axel hefur hægt um sig í dag en gerir ráð fyrir því að á morgun haltri hann í skólann.
Myrra vinnur að prodjekti með vinkonum sínum um jafnréttisbaráttu kvenna. Það er töluvert mikið um þemavinnu, samvinnu og fjölbreyttari kennsluaðferðir hér, lítið talað um próf og árangur. Umsagnir og verkefnaskil fara fram með munnlegum hætti. Úha og það er erfitt fyrir okkur moldarkofakonurnar. Í mínum kvennaskóla er greinilegur munur á íslenskum og dönskum nemendum með þetta. Það eru sjö íslenskar ,,stúlkur'' í skólanum, við erum tvær svona í eldri ,humm, kantinum hinar svona rúmlega tvítugar. Engin af þessum sjö á auðvelt með að standa upp við töflu og röfla fram og til baka um það sem við gerðum en það þarf að stoppa flestar af hinu þjóðerni af, svona yfirleitt. Kannski talar þessi þjóð bara meira yfir höfuð, allavega þykir mér nóg um stundum en það er kannski afþví að ég er ekki svo dugleg að tala sjálf. Hálfgerður þurs.

Hér er byrjuð ný sería af Krónikunni, sýnd á sunnudagskvöldum og ég bíð alla vikuna.
Annars hef ég uppgötvað að ríkissjónvarpið hér er svo dæmalaust skemmtilegt á morgnana. Ég er að hugsa um að fara á ellilaun strax svo ég geti verið heima fyrri hluta dags að sauma út og horfa á sjónvarpið. Ég horfði á þátt um daginn þar sem spjallað var við finnskan mann sem bjó á landamærum Finnlands og Noregs með norskri spússu sinni. Hann þráði að búa í Finnlandi, náttúran, sánaböðin og hin finnska menning togaði í hann hvern dag. Og hún togar einnig í okkur Val. Við höfum uppi áform um að skoða Finnland, Svíþjóð og Noreg, ja eða hluta af þeim, máske í sumar, þá verður blessaður drengurinn fjörutíu ára og vel við eigandi að fagna þeim háa aldri með reisu. Við þurfum bara að finna okkur ferðafélaga.

Ég er að sauma pöddu eða kryb með schatteresyning á sypose. Það er afar seinlegt að sauma svona út. Á öld þar sem helsti munaður fólks er fólginn í því að hafa tíma fyrir sjálfan sig og sín hugðarefni velti ég því stundum fyrir mér hvort tíma mínum væri betur varið í eitthvað skilvirkara. Það er óttalegt pjatt að stunda eingöngu hannyrðir frá morgni til kvelds, og mér líður eins og ég hafi hoppað af einhverju eða úr einhverju sem snýst.......................

Líka hvað ég hugsa...

2006-01-11T02:49:00.000-08:00

Þetta er frábært nú getur maður algerlega fylgst með þér, líka hvað þú hugsar...skamm Pálína, míns má ekki við neinu, skíthrædd og sjálfandi reyni ég að halda úti menningarlegri bloggsíðu með erlendu fréttaívafi og þú gerir bara grín af mér. En ég læt þetta ekki slá mig útaf laginu, móast í þessu áfram :)
Í fréttum er þetta helst.
Blessuð börnin hafa átt afskaplega erfitt með að vakna á morgnanna eftir jólafríið. Axel barðist fyrir því í morgun að fá sig sjúkraskrifaðan, en varð að lúta í lægra haldi fyrir skassinu móður sinni, með það. Konan sú náði sér vel á strik, hélt ræðu sem allir pólitíkusar í framboði hefðu roðnað af öfund yfir, um skaðsemi leti, sjálfsvorkunar og allra annarra lasta sem hægt var að tvinna saman og stemma við tilefnið, svona snemma dags. Ræflarnir voru því fegnust að geta drifið sig í skólann.
Það er rigning og þoka. Ég hef farið á fætur kl 5 og 6 það sem af er þessa vikuna til þess að mæta í útsaumstíma í skólanum. Þvílíkur lúxus, sitja í sveitasælunni og bródera. Vona að ég vakni aldrei af þessum draumi.
Í gærkveldi ruddist ég ásamt stöllum mínum í listaklúbbnum, tja eða félaginu Waboose á fund í umræddum félagsskap. Mætingin var fremur slök, sex meðlimir, fjórar íslenskar og tvær danskar dúllur mættar. En fundurinn var fínn. Bríet og Sigurbjörg kynntu uppbyggingu á tilvonandi heimasíðu félagsins. Þær stöllur dreifðu einnig Waboose merki, sem Bríet hafði hannað og Valur sett upp, á límmiða. Þetta á þó allt eftir að vinna betur.
Waboose er hugarfóstur Sigurbjargar og Brietar. Markmiðið er að virkja meðlimi til að lifa lífinu á kreativan hátt. Listformin eru mismunandi, allt eftir áhuga og vilja meðlima.
Annað markmið er sýning( á vinnu meðlima) sem á að hafa hvetjandi áhrif á fólk til að skríða undan sófanum og ákveða að lifa lífinu á kreativan hátt (rétt eins og við :)).
Það sem af er hefur mest átt sér stað í skipulagsvinnu og bollaleggingum um félagið. Lítið gerst í innra starfi, sumir eru þó komnir örlítið af stað í leitinni af sínum innri listamanni. Sameiginlegt þema félagsins eru tilfinningar.
Nafnið Waboose stendur fyrir Nord. Nord star for visdom. Visdom far du af at kaste dig ud i livet med hele din krop og sjæl.
Svo er bara að sjá hvað kemur út úr þessu.

Crazy boys höfðu létta æfingu hér heima í gær, það voru bara tveir hljómsveitarmeðlimir mættir enda breytingum háð hversu margir spila í bandinu.

Ég var að reyna að setja inn myndir af humm...stórkostlegum útsaumsprufum mínum en það gengur ekki vel, það hlýtur að vera eitthvað að tölvunni..

Sjálfsímynd

2006-01-08T05:07:00.000-08:00

Blessuð sólin farin að grína framan í okkur hér :)
Ég er með strengi, andlega og líkamlega.
Líkamlega, eftir 35 mín. skokk gærdagsins á gangstéttum þessa virðulega bæjarhluta. Andlega, eftir svefnleysi. Nágrannarnir voru með gleðilæti fram eftir nóttu. Hreinasti tortúr þessi tónlistarsmekkur þeirra, eitthvað í líkingu við gylfaægis+hallbjörn+kryddaðdiskóívafi=ógeð, og svo eru þau heyrnardauf í ofanálag.

Í kínverskri stjörnuspeki er ég Dreki. Drekinn á erfitt með að fylgja reglum sem aðrir hafa sett en vill að fólk fari eftir því sem hann segir. Drekar fara oft einförum en eiga tilfinningalega góða samleið með apanum og rottunni.
Hann er sem sagt sérvitur, einrænn og ráðríkur. Humm......
En hugs hugs…. er alltaf að hugsa um sjálfsímynd, þá mynd sem við göngum með af okkur sjálfum. Venjulega er hún algerlega óbreytileg og stöðnuð og stendur hreinlega í vegi fyrir breytingum og þroska. Við ýmist afneitum göllum okkar og búum okkur til sjálfsímynd sem byggir á ytri þáttum svo sem stöðu, útliti, áliti annarra, stétt....eða fordæmum þá og engjumst um í stöðugri andúð á okkur sjálfum.
Sjálfsímynd er ekki það sama og sjálfstraust eða sjálfsálit því hún kemur venjulega í stað eðlilegs sjálfstrausts eða sjálfsálits.
Við frænkubeib höfum margan hringinn gengið og skeggrætt þetta með sjálfstraustið. Hvað er hægt að gera til þess að efla þetta mikilvæga element. Hvað einkennir fólk með gott sjálfsálit. Ég heillast af slíku fólki, sennilega gera það allir. Fólki sem hefur skoðanir og þorir að fylgja þeim eftir. Fólki sem byggir á innri styrk, getur reitt sig á sjálfan sig. Fólki sem ber ábyrgð á eigin gerðum. Fólki sem metur af raunsæi eigin eiginleika, kosti, ókosti og takmarkanir. Og mest af fólki sem hefur tilfinningastyrk og hæfni til þess að stofna til tengsla við aðra og rækta þau. Ég þekki marga sem eru þessum einkennum búnir kannski ekki öllum en einhverjum af þeim, og það að temja sér þessa þætti eflir sjálfstraustið. Ég þekki líka marga sem ná aldrei flugi sökum þess að allt þetta skortir. Sjálfsímynd byggð á okkar ytri veruleika er æði oft óörugg, við missum eitthvað, þann stuðning og það net sem við höfum í kring um okkur, gerum einhver mistök eða flytjum í annarlegt umhverfi og sjálfsímyndin hrynur. Við stöndum eftir varnarlaus og berskjölduð, höfum ekkert að treysta á nema okkar innra sjálf. Verðum alveg týnd.
Sjálfsímyndin hjálpar okkur oft að þekja yfir gallana og ókostina og við sköpum okkur karakter sem okkur líkar við, manneskuna sem við viljum vera.
Reynum síðan að fullnægja kröfum um ,,rétta hegðun”, ,,rétt útlit” og ,,rétt viðbrögð” þessa karakters í umhverfinu. Sjálfsímynd getur því eflaust varið okkur þegar gustar um, gert okkur kleift að lifa af hörmungar í mannlegum samskiptum en hún er alltaf huglæg...... og tæplega hið raunverulega sjálf.......

Nú líður mér eins og ég hafi gengið hring með frænkubeib á ”vík hinna endalausu tækifæra” , búnar að leysa þetta mál eina ferðina enn og höldum heim, klárar í slaginn.
Börnin mín eru á leið heim með lestinni.
Hvursdagsleikinn fer að bresta á, með allri sinni rútínu og ég hlakka til.
Það er ekkert auðvelt að blogga svona, þetta eiga að verða hugleiðingar um skapandi vinnu, en það er erfitt fyrir eina konu að skrifa um skapandi vinnu þegar hún gerir ekki nokkurn skapaðan hlut annan en að snúast í kring um rófuna á sjálfri sér.
En eins og konan sagði “ Find and selebrate your true selv and follow your own creative path with jou”.

Skokk

2006-01-06T11:25:00.000-08:00

Á dagsplaninu stóð, hlaupa í 30 mínútur.
Ég er ekki enn komin í hlaupaskóna og fer ekki að troða mér í þá úr þessu, komið kvöld, ekki hræða á ferli, snjóar, örugglega hálka......
Byrja bara á morgun, laugardagar eru svo heppilegir.

Þegar ég fór á lestarstöðina í morgun mætti ég skokkandi manni, ótrúlega gömlum og hann var ekki á sínu fyrsta skokki, svo mikið er víst. Sannir skokkarar láta ekkert stöðva sig. Fara út í öllum veðrum, við öll tækifæri, hvar sem þeir eru staddir í veröldinni.
En ég, get ekki haldið dampi ef eitthvað breytist, get bara skokkað þar sem ég á heima, helst alltaf á sama tíma og þoli engar breytingar. Jól t.d. raska öllu mínu jafnvægi, andlegu og líkamlegu.

Ég hleyp á morgun.

Rutebiler

2006-01-05T11:33:00.000-08:00

Hér heita loftkökur rutebiler. Hvernig dettur þeim það í hug, eðlilegt að loftkökur heiti loftkökur þar sem þær eru fullar af lofti.... no já og í laginu eins og rútubílar... kannski. Ég var að glugga í blað sem keitir kulör, fæst gratis kun i Spar. Þar rakst ég á þessa ekki svo flóknu uppskrift. Skal familien forkæles i en fart, er denne lagkage sagen. Den tager fem minutter at lave. Pisk noget flodeskum, knus en pose rutebiler, smek det mellem tre lagkagebunde, pynt med almindelig glasur og farvet krymmel.
Á morgun eru jólin formlega búin, Þórir fer til Islands og ég verð alein heima. Af þeim sökum hefur botninn á mér staðið út úr öllum skápum í dag (hin árlega vörutalning) við árangurslitla leit af sætindum. Ekki til þess að borða, heldur til að losa mig við allan slíkan óþverra úr húsinu áður en fastan mikla brestur á. Við höfum staðið okkur með prýði...ekkert í skápunum nema 4 rutebiler, varla nóg í uppskriftina góðu svo..... vörutalningu er lokið og ég held bjartsýn, vonglöð og full af baráttuþreki í átt að hollari lifnaðarháttum.
Í Kulör rakst ég einnig á stjörnuspá, veit ekki hvað gengur að minni stjörnu þessa dagana, en hjá vandbæreren er ökonomisk overskud pa vej, men desværre er jeg ikke særligt sparsommelig, sa jeg skal tænke mig godt om, inden mine impulsköb bliver lidt for vilde........
jeg möder en modgang, hafði ætlað að skransa á útsölur og gera góð kaup.
Janúar hljóðar þá bara uppá vatn og brauð, hlaup og hnoð, úff og púff, hæðir og bætur.....

Valur var að grobba sig af heilum póstkassa fyrir stuttu, póstkassi nágrannans ein brunarúst, hehehe....Skömmu seinna hvað við ægileg sprenging, umhverfið lýstist upp og bréfasneplum rigndi yfir hverfið. Svona fer fyrir þeim sem hirða aldrei um að tæma kassann sinn, þarna voru örugglega ávísanir og ástarbréf í stórum stíl og svo tala ég ekki um öll tilboðin sem hann hefur tapað á að vita ekkert um. En hann byrjar árið með stæl.

Ég vona að það fari að vora

Falafel

2006-01-04T11:47:00.000-08:00

Við Þórir fórum ásamt Vali í bæinn um daginn. Með rauð nef, glamrandi tennur, garnagaul og freðnar tær hrökkluðumst við inn á pínulítinn veitingastað. Þar keyptum við okkur falafel í pítubrauði. Það bragðaðist svo vel að við Þórir nældum okkur í uppskrift og mölluðum réttinn.
Falafel:
3 lauf hvítlaukur
1/2 bolli parsley (steinselja)
1 og 1/2 bolli eldaðar kjúklingabaunir
1. msk. appelsínusafi
1. tsk. cumen
1/2 tsk basil, coriander, thyme
1/2 tsk hot pepper sósa
2 brauðsneiðar
1/2 bolli heilhveiti
1 msk græn virgin olía

Þetta allt sett í matvinnsluvélina. Úr hakkinu eru gerð buff eða hamborgarar.
Steikt á pönnu og sett síðan inn í pítubrauð ásamt því grænmeti sem hver og einn kýs að hafa með. Tvö meðal stór buff í hverja pítu.
Verði ykkur að góðu!

2006-01-04T08:24:00.000-08:00

Dk í dag

Ekki amalegt að hafa Þóri hér. Hann situr sveittur við að kenna móður sinni tæknilega hluti, því konur og tækni.........

Á fimmtudögum og laugardögum fyllast póstkassarnir af auglýsingarbæklingum. Á þessu gengur allt árið, ekki bara í jólavertíðinni. Tuttugu til þrjátíu bæklingar í viku sem ég þarf að skanna, hugsanlega leynist í þeim tilboð sem enginn getur látið fram hjá sér fara. Eftir markvissa skönnun í fjóra mánuði tel ég mig hafa öðlast töluverða innsýn í markaðsfræði. Kaupmenn er ráðandi öfl í tilveru neytandans, það er svo sem ekkert nýtt en ég hef aldrei áður fundið eins áþreifanlega fyrir því. Þær verslanir sem auglýsa hvað grimmast eru matvöruverslanir, fakta, kvikly, aldi, dreisler, super spar, super best, super super... Þessa vikuna bjóða allir uppá, fyrirsjáanlega..... baðvog á tombóluverði og póstkassa fyrir lítið. Póstkassinn minn var ekki sprengdur upp um áramótin en ég þrusast af stað eftir voginni, allt orðið svo leiðinlega strekkt á mér. En gríp í tómt... Kannski átti búðin aldrei meira en tíu baðvogir, og starfsfólkið keypti sjálft upp lagerinn, en úr því að ég er búin að kjaga 10 km eftir þessu þá versla ég bara í matinn, við kassann detta nokkrir pokar af MogM á tilboði, ofaní körfuna. Ég fékk hvort sem er enga baðvog, kaupmaðurinn kveður mig með bros á vör, eða var það skítaglott

Ég var að velta mér upp úr leiðinlegri stjörnuspá í gær, í dag hef ég ákveðið að nota Geðboðorðin 9 sem stjörnuspá fyrir árið 2006 og ég held að öll önnur merki geti bara gert það líka. Öll dýrin í skóginum eiga hvort sem er að vera vinir, heimsækja hvort annað og borða hnetur og fræ í stað þess að narta í náungann.

1 Hugsaðu jákvætt það er léttara

2 Lærðu af mistökum þínum

3 Flæktu ekki líf þitt að óþörfu

4 Reyndu að skilja og hvetja aðra

5 Finndu og ræktaðu hæfileika þína

6 Hlúðu að því sem þér þykir vænt um

7 Haltu áfram að læra svo lengi sem þú lifir

8 Hreyfðu þig daglega, það léttir lundina

9 Gefstu ekki upp, velgengni í lífinu er langhlaup

Axel Fló.

2006-01-03T10:50:00.000-08:00

Þriðjudagur

2006-01-03T04:31:00.000-08:00

Frost og snjór, á Næssundvej skartar náttúran sínu fegursta. Tré og gróður hjúpað hvítu glimmeri frá náttúrunnar hendi, andrúmið með blæju úr gegnsæju siffoni. Andadráttur vegfarenda liðast um í logninu, líkt og reykur úr strompi Óla Lokbrá.
Ég var að lesa ársstjörnuspá þar sem segir, einkunnarorð Vatnsberans árið 2006 eru ,,opnaðu þig,, ........ ekki nóg með það heldur byrjar spáin á fullyrðingum um að Vatnsberar finni til svartsýni, séu til baka í samskiptum og hafi snertiþörf mikla. Fussum svei, svartsýni er ekki til í minum kokkabókum hvað þá hitt bullið.... það er ekkert að marka þessa stjörnuspá né stjörnuspár yfir höfuð, tja nema þær hljóði uppá endalausa sælu...
Ég ætla sjálf að semja stjörnuspána fyrir árið 2006.
Ég, ásamt skólasystur minni, keyrði 200 km. í gær til að mæta í skólann, samkvæmt stundatöflu. Það hafði gleymst að segja okkur frá breytingum sem gerðar voru á töflunni og skólinn var tómur, lokaður og læstur.
Það voru mínus 10 gráður, þoka, hálka og við.... eins og venjulega... á Hemma sem fékk um jólin nýtt púst og vekur því ekki eins mikla athygli og áður, en er ennþá silalegri, eldri og markeraðari en flestir bílar. Nýjasti kvilli Hemma eru ónýt þurrkublöð, hér í seltunni og sótinu á hraðbrautunum eru rúðuþurrkur lífsnauðsynlegar.
Í dag erum við í verkfalli til að mótmæla slæmri meðferð á okkur sem máttum keyra alla þessa leið með grútdrulluga rúðu. Við erum sko heima.........

Sneestorm

2005-12-29T11:43:00.000-08:00

Þegar ég stóð upp í morgun var allt á kafi í snjó....... hér, og ég sem taldi mig hafa flutt til heitari landa.
Krakkarnir fóru til Islands í gær. Þau voru á ferðalagi frá 11 til 24.55, langt og strangt ferðalag enda skapið úfið þegar þau komu á leiðarenda. Eins og við var að búast hófst ferðin með tremma, ekkert sæti laust í lestinni og fyrir höndum voru 5.klst, standandi vandræði. Ég var ekki kvödd með kossi.
Axel hafði gert stórinnkaup í sjoppunni, þar á meðal ostapopp, systur sinni til mikillar ógleði. Frændi hans sem áður aflaði tekna sem svínahirðir hér um sveitir og ferðaðist með almenningsvögnum úr og í vinnu, ráðlagði Sela að hlamma sér í fyrsta auða sætið og rífa upp ostapoppið. Lyktin yrði þess valdandi að allir tækju stóran sveig frá sætinu., hvort sem þeir ættu það pantað eður ei. Því er skemmst frá að segja að þetta gekk eftir, hafði enda sá sem gaf ráðin góða reynslu........
Tveir dagar eftir af ári 2005